Jörð - 01.08.1942, Síða 14

og hylltur bæðí í kirkjum
og vígðum manndrápsvirkjum,
er tekst sem flesta’ að myrða
og mannúð fyrir girða
og marka sviðið þrengra
og teygja totann lengra
og engra
varnað virða.
Allt fánýtt upp er hafið,
allt dýrniætt deytt og grafið
með dyggðum liðins tíma
og skyggð hver vonarskíma
í brjóstum fræðaranna
og friðelskandi manna.
Þau feikn, er samtíð móta,
í blindni manninn blóta
og njóta ávaxtanna.
Þú mikilláti fóli,
er steypir Drottni af stóli
og stígur í bann sjálfur,
ert óverðugur álfur,
sem enga framtíð skapar
en — eins og stjarnan hrapar
í auðnar faðminn kalda,
eitt núll um aldir alda,
og valda-
tafli tapar.
Er Jörðu treður mara,
ég horfði á hnattaskara
og hnattaskifti þrái.
Þú himineeimur hái
átt ótal lífsskilyrði,
svo margfalt meira virði
en mannheims styrjar-garða,
með vonzku minnisvarða, —
bá Jarðar-
bölva-byrði.
Úr sama toga spunnið —
af sömu rótum runnið —