Jörð - 01.08.1942, Síða 20

þó öfSru hvoru svo, a'ð þeir þýddu ljóð aðeins af þvi, að þau höfðu
snortið þá, og þeir gleymdu þá, að einhverju eða öllu leyti, sinum
uppeldislega og fræðilega tilgangi. Auk þess var þetta oftast með
í verki, þó að vel væri munað eftir yfirlýstum tilgangi jafnframt.
Magnús Ásgeirsson hefur aldrei lýst neinu þvilíku markmiði með
sinum ljóðaþýðingum. Ekkert er það heldur við frágang eða útgáfu
þessara þýddu ljóða hans, er bendir til, að honum sé tilgangur vak-
andi í huga. Engin regla gildir um röðun kvæðanna. Þeim er ekki
á neinn hátt raðað eftir efni eða skoðunum, ekki heldur eftir þjóð-
um eða höfundum. Þau virðast helzt þýdd vegna þess, að þau
freistuðu höfundarins. Ef menn vildu geta sér til um einhvern til-
gang, sem lægi falinn bak við valið á öllum þessum sundurleitu
kvæðum, sem Magnús hefur tekið lil þýðingar, mundi niðurstaðan
einna helzt verða sú, að hann vildi sanna það, að „orð er á íslandi
til um allt, sem er hugsað á Jörðu.“
Þó má vel hugsa sér, að einhvers staðar liggi i leyni langt niðri
i undirvitund Magnúsar markmið þeirra Steingrims og Matthíasar.
Það, sem einhverju sinni hefur verið borið fram með þvílíkum
þrótti og snilld, sem þeim var lagin, hefur jafnan meiri og drýgri
áhrif en beinlinis er unnt að rekja. „Smekkurinn, sem kemst i
ker, keiminn lengi eftir ber.“ Þó að Magnús virðist velja kvæði til
þýðingar af hugþokka sínum fyrst og fremst — jafnvel eingöngu,
að því er helzt virðist — verður að lokum furðu lítill munur á
hans vali og þeirra Steingrims og Matthíasar. Ef þýðingar hans
hefðu komið út, meðan þjóðlíf okkar var jafn fáþætt og á dögum
Steingrims og Matthíasar, er það vafamál, hvorl þær hefðu minna
orkað til bókmenntalegs uppeldis en jafnvel þeirra þýðingar. Víst
er, að ekki er Magnús síður öruggur til þesS, að velja það til þýð-
ingar, sem hefur verulegt bókmenntalegt gildi.
Auðséð er, að Magnús hefur orðið sérstaklega heillaður af ljóða-
gerð Svia, og það, sem hefur heillað hann, er sú aðalstign, sem þar
gætir svo mjög. Nærri lætur, að helmingur ljóðaþýðinga hans sé
úr sænsku, þegar þess er hka gætt, hve margt mikilla kvæða hann
hefur þýtt úr því máli. Alls eru í þessum sex bókum hans 127
kvæði eftir 35 sænsk ljóðskáld, og eru þá þar með taldir sænsku-
mælandi Finnlendingar. Mest hefur Magnús þýtt eftir þessi skáld
sænsk: Fröding, 21 kvæði, Hjalmar Gullberg, 23 kvæði, Lever-
tin, 9 kvæði* Ruben Nilsson, 7 kvæði, Heidenstam, tí kvæði, lvarl-
feldt, Lindorm og Rydberg, 5 kvæði cftir hvern, og Snoilsky 4 kvæði.
Allt eru þetta menn hins bókmenntalega háaðals, nema Nilsson, og
flest menn liins eldri tima, nema Gullberg og Lindorm.
Af skáldum annarra Norðurlandaþjóða mætti ætla, að Magnús
hefði mestar mætur á Norðmanninum Hermann Wildenvey. Eftir
hann hefur Magnús þýtt ö kvæði. En alls cru i safni Magnúsar
146 JÖBD