Jörð - 01.08.1942, Qupperneq 57

hins, að hann varð var við dulda og skammarlega gleði
hið innra með scr. Það var sannarlega engin dej’fð eða
hik í svip iians, er hann hafði brotizt inn í herbergið; hann
tók fjaðrahatt sinn ofan, laut greifanum hæversklega, studdi
sverðsoddinum á gólfið og spurði:
„Hvar er prinsessan, herra minn?“
„Hvað eruð þér að gera hingað, og Iiver eruð þér?“ hróp-
að greifinn og krossbölvaði.
„Þér þekktuð Friðrik frá Hentzau, þegar við vorum strák-
ar. Þekkið þér nú ekki biskupinn á Modenstein?“
„Biskup! Hingað hafa biskupar ekkert að gera. Hverfið
aflur að bænahaldi j7ðar, herra minn.“
„Enn er ekki kominn tími til morgunbæna,“ svaraði bisk-
up. „Hvar er prinsessan, berra minn?“
„Hvað viljið þér henni?“
»% er kominn hingað, til þess að fylgja lienni héðan,
livenær sem hún æskir þess.“
Hann talaði rólega, en var þó órótt innanbrjósts af því, að
hann hafði ekki fundið prinsessuna.
„Ég veit ekki, Iivar hún er,“ sagði Nikulás á Festenburg.
„Þér Ijúgið, berra minn,“ sagði biskupinn af Modenstein.
Greifinn hafði beðið þess eins að fá ástæðu, til að ráðast
á hinn óboðna gest. Nú hafði hann fengið hana og gremju-
i'oði hvarflaði um kinnar hans, er hann gekk til biskupsins.
Hann flutti sverðið, sem hann hafði tekið upp, yfir í vinstri,
°g rak biskupinum kinnhest með hanzkaklæddri hendi. Bisk-
upinn brosti og snéri hinum vanganum að honum, en greif-
uin sló hann aftur af öllum kröftum, svo að hann riðaði við
og greip í opna hurðina, til að detta ekki aftur á bak. Blóðið
slreymdi fram í kinnar hans. En liann brosti, hneigði sig og
s«gði:
5,Ég hef ekl æri fundið um þriðja höggið í lveilagri ritn-
ingu.“
I |SRA prinsessa hafði næstum liðið í ómegin, þegar Nikulás
kastaði henni fruntalega á gólfið. En nú rankaði hún
Vlð sér, heyrði rödd biskupsins og kallaði hástöfum á lijálp.
Jörð 183