Jörð - 01.08.1942, Side 60

"DlSKUPINN liorfði á eflir honuni og Ösra prinsessa lieyrði
skvett mikinn niðri í gröfinni. Hún fvlltist liryllingi og lét
fallast upp að hurðinni og ekkert virtisl halda henni uppi
standandi annað en liárið, sem sverðið Iiafði neglt í hurðina.
Biskupinn stóð við gluggann og brosti skringilega, því að nú
heyrðust margir fætur Iilaupa að kastalahliðinu. Brúin var
sett niður, margir menn heyrðust tala saman í miklu írafári,
þeir hvísluðu, kölluðu og æptu í hryllingi. Þetla voru menn
greifans, sem heyrt höfðu skvettinn og þustu nú út til að sjá,
hvað um væri að vera, og þarna sáu þeir húshónda sinn dauð-
an í gröfinni. Þeir gláptu á liann stórunl augum og þeim
þvældist tunga um tönn, er þeir hentu á líkið og hvísluðu
mjög hljóðlega hver að öðrum: „Biskupinn liefur drepið hánn
- hiskupinn hefnr drepið hann.“ En biskupinn sá þá úr
giugganum og hallaði sér út og kallaði: „Svo er sem ykkur
svnist: Eg hef vegið hann. Þannig fer öllum óþokkum.“
Þeir undruðust, er þeir litu upp og sáu andlit biskupsins í
lungsljósinu. En hann hvarf skyndilega inn, svo að þeir sæi
hann ekki lengur, þvi að hann vissi, að svipur lians hafði ver-
ið grimmdarlegur og glaðlegur. Síðan lét hann sverðið falla
og gekk til prinsessunnar. Hann kippti sverði greifans, sem
var roðið blóði sjálfs hans, út úr hurðinni, svo að hár prin-
sessunnar losnaði. Hann sá, að hún var mjög föl og tók því
utan um hana og leiddi liana að bekknum, og hún lét fallast
á hann, titrandi og náföl og tautandi fyrir munni sér: „Hræði-
legt, hræðilegt!“ Hún héll fasl um handlegg hiskupsins og
gal lengi ekki slejipt honum, hún starði á sverð greifans, sem
lá á gólfinu við dyrnar inn í litla herhergið.
„Verið hugrakkar, frú mín,“ sagði biskupinn mildilega.
„Ilættan er t'»ll liðin hjó. Þorparinn er dauður og dyggasti
þjónn yðar er hér hjá yður.“ *
„Já, já,“ sagði hún, þrýsti arm lians og skalf. „Er liann
áreiðanlega dauður?“
„Hann er dauður. Drottinn sé sál hans líknsamur!“ sagði
hiskupinn.
„Og þér drápuð hann?“
„Ég drap 'hann. Guð fyrirgefi mér, ef það hefur verið synd!“
186 JÖBÐ