Jörð - 01.08.1942, Síða 63

liann gekk álútur og vildi ekki líta upp, ekki einu sinni, þeg-
ar kvenfólkið æpti upp yfir sig í ótta og aðdáun, er það sá,
að skja'la lians var blóðug, bæði þar seni hann hafði særzt og
t'ins þar, sem hlóð Nikulásar á Festenhurg tiafði slettzt á
liann. En prinsessan heyrði dálítið, sem kom henni lil að
roðna. Galsafengin stelpa horfði glaðlega á liana og gerðist
svo djörf að segja svo, að prinsessan hlaut að lieyra það:
„Almáttugur, livað það er mikil synd! Bara að liann hetði
nú ekki verið prestvígður!“ Og liún leil gletlnislega af prin-
sessunni á hann og svo aftur á prinsessuna.
„Eigum við ekki að hraða okkur?“ hvislaði Ósra, og laut
átram að biskupinum. En stelpan hélt bara, að hún væri að
iivísla einhverju allt öðru og hló þvi meir.
Loks voru þau komin i gegnum borgina, en enn fylgdi
þeim stór hópur, er þau komu að Zenda. Við hliðið nam
kiskupinn staðar og hjálpaði prinsessunni af haki. Hann
kraup aftur á kné og kyssti enn hönd hennar og sagði aðeins:
„Frú mín, verið þér sælar!“
„Verið þér sælir, herra,“ sagði Ósra með hlýju, og gekk
kratt inn i kastalann, en hiskupinn sneri aftur til gistihúss
sins í borginni, og lét ekki sjá sig, þótt mannfjöldi stæði um-
hverfis mestan hluta dagsins og hyllti hann og kallaði hann
fram.
KONUNGURINN hafði nú fengið fréttir af glæpsamlegu
framferði Nikulásar og liraðaði sér með riddarasveit til
Strelsau um kvöldið. Og er liann heyrði, að Osra hafði spilað
teningaspil við greifann, og lagt sjátfa sig undir á móti
Zenda-kastala og unnið, þá skammaðist konungur sín og
sór þess dýran eið að snerta aldrei framar á fjárhættuspili,
°g þann eið hélt hann dyggilega. En að morgni næsta dags
fór hann til Festenhurg og lét berja hvern mann, sem ekki
Var þegar hlaupinn á brott. Hann lagði hald á allar eignir
Nikulásar greifa og jafnaði Festenburg-kastala við jörðu
°g fyllti virkisgröfina með mold og grjóti.
Siðan sendi hann eftir hiskupinum á Modenstein, flulti
honum þakkir og l>auð honum allar jarðeignir Nikulásar
JÖRD 189