Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 42

inu af stað. Var þess getið í fyrsta blaðinu, að „Valur-
inn“ ætli von á prentsmiðju með næstu skipum. Úr því
varð þó aldrei. Var „Valurinn“ prentaður í „Vestra“-
prentsmiðjunni árið, sem hann kom út. -— Fvrsta blaðið
hófst á kvæði eftir Sigurð Sigurðsson frá Arnarholti, um
fánann fyrirhugaða. Hafði það áður hirzt í ljóðakveri
þeirra Jónasar, sem þeir nefndu „Tvístirnið“. í alllöng-
um inngangsorðum blaðsins, þar sem getið er um stefnu
þess og framtíðarfvrirætlanir, kveður ritstjórinn „Valinn“
verða muni hreint „Landvarnarhlað“.*
* í aðfarargrein btaðsins segir ni. a. svo: „Valurinn" mun verSa
hreint landvarnarblaS.....Lengli hefur mö'nnum virzt svo, aS nauS-
syn bæri til aS hafa fleira en eitt blaS á Vesturlandi .... og þaS
því fremur, sem aSrir fjórSungar landsins hafa allir tvö blöS eSa
fleiri....Vér .... væntum þess, aS sú tíS sé runnin upp, aS ís-
lendingar sjái, hve afarhættulegt flokks- og persónuhatriS hefur
veriS landi voru, og nú sé timinn til komlinn aS skipa sér undir
þaS hreina merki, sem er og hlýtur aS vera: fullkomið drottin-
vald hinnar íslenzku þjóðar á borð við Dani.“ — í sama tbl. er
skrifaS um Þingmannaförina (Alþingi var öllu boSiS til Danmerk-
ur): „Minnist nú þingmenn vorir, aS hinn slcýlausi réttur vor er:
fullkomið drottinvald hinnar íslenzku þjóðar á borð við Dani, og
gæti flokkarnir þess aS fara nú ekki enn á ný aS halda uppboS á
islenzkum landsréttindum, og bjóSa hvor annan niSur til þess aS
komast aS grautarpottinum, má mikils vænta af för þessari. Svo
mikils, — aS ný gullöld renni upp fyriir íslenzkt sjálfstæSi, og spán-
ný og áSur óþekkt gullöld fyrir bróðurlega samvinnu milli ís-
lendinga og Dana.
í 5. tbl. er grein, sem nefnist „ASskilnaSur eSa persónusamband“
og endar svo: „AS lokum víkjum vér enn þá máli voru til hinna
svokölIuSu leiStoga þjóSarinnar, og skorum á þá aS vera nú sannir
leiStogar; viljli þeir þaS ekki — aS þeir þá a.m.k. klæSi úlfinn úr
sauSargærunni. — AS vísu höfum vér heyrt nóg af hinum ámát-
lega Grotta-söng magans hér í landinu, svo þaS mætti virðast ó-
þarfi, aS kalla slíkt fram, en betra er aS sjá slik óþarfadýr ofan-
jarSar, en aS vita af þeim vera aS grafa grundvöllinn undan ís-
lenzku sjálfstæSi í leyniholum sinum. — Þá fari sem fara má,
og þá sézt, hvort íslenzka þjóSin er valcandi eSa sofandi — og
hvort hún verSskuldar aS — lifa.
f (i. tbl. skrifar Bjarníi Jónsson frá Vogi grein, er nefnist „Oft
er þörf, en nú er nau3syn.“ Segir þar m.a.: 1: Eigi má svo aS
294 JÖbð