Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 89

Andsvar til hr. Gretars Fells
KÆÍRI HERRA! Mér er ánægja að því, að þér berið liönd fyrir
höfuð yðar í JÖRÐ, vettvanginum, þar sem ég hef gagnrýnt
svo óvægilega umræðu yðar um mál, sem okkur háðum, og
mörgum öðrum, eru heilög. Af þvi að mér eru mál þessi heilög,
get ég ekki leitt það hjá mér, þegar þau eru, af áhrifamanni á
opinberum vettvangi, fram sett á þann hátt, er að mínu áliti hlýt-
ui að brengla skilning manna á þeim. Auðvitað er langt frá, að ég
með framangreindum orðum lýsi skoðun minni á öllu, er þér tal-
ið og skrifið um andleg efni, en það margt finnst mér þó þessu
marki hrennt, að ég tel hreint fráleitt, að frá kirkjulegri hlið sé
engum athugasemdum hreyft. Og gæti ég trúað, að talandi væri um
tjón, sem þér sjálfur og andlega sinnaður hluti almennings hafi
hlotið af þvi mörlandatómlæti, sem islenzka Kirkjan hefur fram
að þessu af sér sýnt, með því að láta kenningar yðar óg gagnrýni
án gagnrýni á móti — svo að þess sé ekki getið að sinni, að hún
hefði líka mátt taka til greina ýmsa aðfinnslu og hendingu af
yðar hálfu.
Að svo mæltu skal ég snúa mér stuttlega að einstökum ásök-
unum yðar og fyrirspurnum til min í greininni hér að framan.
\ ÐDRÓTTUNINNI um það, að ég hafi ekki viljað láta greinar
yðar, er ég gerði að umtalsefni i síðasta JARÐAR-hefti, njóta
sannmælis og heitt viljandi (eða svo gott sem) rangfærslum, vísa
ég á hug sem óviðurkvæmilegum. Hinu skal ekki neitað, að ég hef
hiklaust sýnt, hvernig næst liggur að skilja orð yðar, ef þau eru
tekin eins og þau eru töluð — og það verður kennimaður að þola.
Ég álít, hr. Gr. F., að þér liafið verið óaðgætnari en leyfilegt er
i framsetningu yðar á helgum viðhorfum, — en ég lái yður það
svo sem ekki. Enginn má við þvi til lengdar að vera án gagnrýni.
Hins vegar þýðir síðkomnum gagnrýnanda ekki að vera allt af
með silkihanzka. Það væri alveg áhrifalaust.
Það, sem þér segið nú um „grímuna“, er töluvert aðgengilegra
en hitt, sem þér skrifuðuð um það efni í niðurlagi „Ganglera“-
erindis þess, er ég gerði að umtalsefni í síðasta hefti. Samt verð
ég að segja, að mér finnst það varla lýsa þeirri lotningu, sem mér
skilst, að hæfi viðfangsefninu, að tala um að „svipta grimunni burt“.
Að því er „yfirlæti“ snertir, að öðru leyti, og spámannlegan
vöxt, þá get ég fullvissað yður, hr. Gr. F., um, að það rankar ekki
að mér að virða yður minna sem kennimann, þó að þér séuð ekki
prestvigður (og mætti e. t. v. i því sambandi henda á það, sem ég
skrifaði i „gömlu JÖRГ um Pétur Sigurðsson), en hitt kann ég
Jörð 341