Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 71

ferðinni. Og stundum bar svo við, þegar Annabel fannst
það hæfilegt að gera eittlivað fyrir menntun James Hen-
rys, að þau keyptu sér aðgöngumiða að Gray-leikhúsinu.
Og einu sinni á sumri, þegar hitinn var svo mikill, að
gangstéttirnar glitruðu og rekkvoðirnar voru eins og heit-
ir bakstrar, þá settu þau sig aftan í halarófuna hjá
Coney* og fengu sér dálítinn svala, er þau þeyttust eft-
ir stevpibrautinni, æpandi og hangandi tivert utan í öðru.
Það er að segja: James Henry æpti ekki. Hann var á
þeim aldri, sem ylirlæti nútíðarmanna er mest. Honum
fannst steypibrautin úrelt, og gizkaði á, að liann ætti eft-
ir að leggja sjálfur braut, er gengi beint upp og niður
einn eða tvo kílómetra vegar. Sér dytti ekki í hug að setj-
ast i þetta farartæki, ef það væri ekki til þess að vera
með mömmu sinni og pahba. Það var eins og þau kynnu
því betur, að liann væri með þeim.
Einu sinni, er Fritz var nýorðinn verzlunarstjóri, lögðu
þau á enn dýpri mið. Þá fóru þau til nafnkennds veit-
ingastaðar utan við horgina og átu þriggja-dollara liádeg-
isverð** með þeim svip, sem annars konar máltíðir könn-
uðust þau yfirleitl alls ekki við. Og Fritz hafði setið á
eflir á liáum stað og horft yfir hæðirnar og vötnin og
þó varla séð fyrir — stærilæti, sem einhvernveginn var
eins og erfitt — eins og fólk væri fyrir honum.
A því sama kvöldi liafði Fritz Bernle skrifað heim, með
hreiðu glotti, og sent myndirnar og' sagt ræflunum heima,
hvað Fritz Bernle hafði gert úr sér. Hann fór svo sem
ekki í grafgötur um, livað þeir mundu glenna upp skjáinn.
En svo höfðu liðið ár og honum hafði ekki dottið þetta
fólk í hug — þangað til bréfið kom. Og því hafði liann
svo líka gleymt á einum eða tveimur dögum. Hann var
nú ekki einn af þessum mönnum, sem allt af eru að velta
einhverju fyrir sér. Hann átti of annríkt til þess, því
James Henry varð að hafa næga peninga til þess að geta
* skemmtistaSuL' í New York.
Jörb
„lunch“, minna háttar máltið meS enskumælandi þjóðum.
323