Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 75

einfaldar lífsnauðsynjar voru einu viðfangsefnin — við-
fangsefni, sem þau tvö höfðu aldrei haft neitt af að segja.
Nei, — það varð ekki lagt upp. Hann þoldi ekki að liugsa
til undrunar þeirra — kýmni þeirra -— hinnar illa duldu
fyrirlitningar þeirra. Jæja — hann liafði líka tímann fyrir
sér. Ekki vert að gera fólk óánægt fvrir timann. Margt gat
komið fyrir. Það var ekki víst, að hún kærði sig um að
koma. Ekki vist, að hún fengi innflutningsleyfi. Það gat
dregizt missirum saman. Og þá — liugsunin skakkaði sér
einhvernveginn í gegn -—■ yrði það e.t.v. allt um seinan.
Hann gekkst aldrei við þessari síðastnefndu liugsun.
En liann liafði ekki fvrr látið hréf sitt í póstkassann en
hann vissi, að hann hafði heimskað sig. 1 þessu lífi dug-
ar engin tilfinningasemi — um það voru þau Annabel og
James Henrv liin ákjósanlegustu dæmi, ■——en hann liafði
beinlínis gefið sig á vakl tilfinningasýki. Og þess vegna
fyrirlitu þau hann í djúpi hjarta síns, og af þessum orsök-
um var liann svo einmana hjá þehn.
Svona stálust mánuðir fram hjá. Stundum gleymdi liann
þessu líka öllu í önn dagsins. En þá skvldu alltaf koma
bréf að lieiman um lestrarframför gömlu konunnar — og'
liann svitnaði af blygðun og lcvíða. Á nóttunni vakti hann
einatt og hlustaði á rólegan andardrátt Annahel — og
hugsaði um skipið stóra, sem með hverri mínútu nálgað-
ist með kross hans, — og reyndi að iierða upp hugann til
að leggja liendina á herðarnar, sem sneru að honum, og
segja kpnunni sinni einfaldlega upp alla sögu. En alltaf
lauk því þannig, að hann andvarpaði djúpt og sneri sér
frá lienni og sofnaði.
Þangað til dag nokkurn, að hluttekningarlaus rödd sagði
i simanum: .Tá — skipið leggðist að fvrri partinn á morg-
un. Innflytjendur yrðu afgreiddir á Ellis-ey um 6-leytið —
þ.e.a.s. þeir, sem væru í lagi. Ef hann ætti ættingja þar,
væri honum heimilt að koma.
Langferð lítils, gamals innflytjanda var lokið. Og enn
hafði Fritz Bernle ekki opnað á sér munninn. (Frh.)
Jönn
327