Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 64

falla orð um „sonarson minn í Ameriku", og kom m. a.
fyrir, að hún gæti sjálfrar Ameriku með tveimur eða
þremur íbyggilegum orðum.
Ameríka var nú meira landið. Menn urðu vellríkir af
því einu að flytja þangað, og væri maður seztur þar að,
gat flest komið fyrir. Almúgamenn urðu forsetar. Það
væri varla mikið þvi til fyrirstöðu, að Fritz litli gæti orð-
ið forseti, ef svo vildi verkast (barnið liafði raunar ver-
ið skírt James Henry, en Bernle gamla vissi betur).
En þá kom heimsstyrjöldin fyrir og hréfin urðu ekki
fleiri. iternle hefði ekki annað að una við en ljósmynd-
irnar undir róðukrossinum og þöglar hugsanir. Enginn
vissi hugsariir hennar þá daga, því hún var orðin mjög
fáorð. Það lá við, að fólk glevmdi syninum í Ameríku.
Nema það liafi verið af nærgætni, að það minntist ekki
á liann. Það var voðalegt að eiga son í landi, sem kom
svo illa fram við hlessaða fósturjörðina, og nóg var nú
samt, sem Bernle gamla hal’ði að bera.
En bæjarstjórinn vissi um bréf nokkurt, sem Bernle
gamla hafði látið skrifa. Það var eftir fall þriðja sonar-
ins og það var til fjórða sonarins, hins eina, sem eftir
lifði. Það var fáort bréf, og bæjarstjórinn ympraði aldrei
á því við neinn, en eftir það leið ekki svo dagur, að liann
liti ekki inn til hennai', og á hverjum Jólum færði hann
henni bezta hangiketslærið sitt.
Svo leið stríðið hjá og skildi eftir rústirnar, en þá kom
I)i-éf frá Fritz — á kyndugu hrognamáli, eins og hann
Iiefði gleymt móðurmálinu. Hann sagði, að sér þætti fyrir
að heyra um fráfall hræðra sinna, cn að hann væri nú
orðinn ríkur og hefði keypt tóbaksbúðina. Og að hon-
um finndist réttast, að móðir sín kæmi til sín, ef liún
hefði ekkert ákveðið í liyggju. .Tames Henrv hefði feng'-
ið verðlaun í skóla og færi nú i gagnfræðaskóla. Með
bréfinu voru peningar til ferðarinnar og skjöl, sem mamma
hans skyldi lesa og undirskrifa.
Þetta var nú nóg lil að sýna, hversu mjög Fxútz hafði
gleymt. Bernle gamla var hvorki læs né skrifandi.
316
JÖRÐ