Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 68

hér um hil það, sem álitið var um Fritz Bernle---------og
svo kemur eitlhvað fj'rir og þú ferð út af laginu nægi-
lega lengi til þess, að líf þitt kemst ekki á sporhrautina
aftur.
Hvers vegna þurfti honum líka endilega takast að hafa
upp á þessu fjárans gamla hréfi. Að öðrum kosti hefði
það aldrei orðið verra en svo, að liann hefði sent peninga.
Hann hafði ekki einu sinni opnað hréfið áður. Umslagið
með hinni vandlega dregnu, mjög hallandi utanáskrift,
var allt þakið kyndugum póststimplum, sem sýndu, hvað
þessi vesalingur hafði borið víða niður og hrotizt víða í
gegnum viggirðingar ófriðarins mikla í leit sinni að við-
takanda.
Hann minntist þess, hversu óvelkomið bréf þetta hafði
verið honum — minntist skelksins og snevpunnar, sem
hafði smogið honum i brjóst, er hann fann hréfið í póst-
kassa sínum. Var það kannski ekki nægilegt álag, að
dragast með nafn sem það, er liann bar, svo að fólk góndi
á hann með illúðlegri forvitni, er hann hafði nefnt það.
Var hann kannski ekki „100%“ á við hvern annan og
hafði hann ekki sannað það?! Ilafði hann ekki kreist
undan hlóðugum nöglunum á sér fé til Ameríska Rauða
Krossins?! Hafði hann ekki margsagt, að sig langaði til
að hengja keisarann með eigin liöndum?! Og hann laug
því ekki. Hann liafði ekki tilfinningardropa í æðum sín-
um gagnvart ættjörð sinni. Ekki dropa!
Var svo sem nokkur ástæða til annars?! Ættjörð hans
liafði ekkert fyrir hann gert. Og átti ekkert nema gleymsku
skilið. Hann liafði gleymt því og honum hafði tekizt að
koma öðrum til að gleyma því líka, að hann væri af þess
háttar uppruna. Búðin Iians var vinsælust allra tóhaks-
húða í þessu g'læsilega heimshorgarstræti.
Auðvitað álti hann Annabel mikið að þakka. Afi henn-
ar og amma fluttust lil landsins í gullæðinu 1849 og máttu
álítast meðal landnemanna. Það var eins og að hafa
konu með aðalshlóð í fjölskyldunni. Henni var' það ljóst.
Þegar stríðið hrauzt út, fékk hann að finna fvrir því.
320
jönn