Jörð - 01.10.1943, Blaðsíða 73

sigið yfir hann, og í rökkri lítillar stofu, svo nærri hans
eigin lijarta, að saman féll við slög þess, lieyrði hann há-
tíðlegt tif í gamalli klukku. Ilann lie}7rði raddir, skærar
drengjaraddir, og einhver kallaði á liann með nafni og
— hann hafði hrokkið upp, eins og skotinn, og stamað
út úr sór á móðurmáli sínu: „Já, mamma, ég kem undir
eins.“ Og þarna stóð hann raunverulega, er hann kom til
sjálfs sín — gildur, miðaldra maður, jakkalaus, skjálf-
andi í New-York-sumarsólinni.
Hann liafði lilegið. Hann hafði kveikt sér í vindli. En
það liöfðu verið opnaðar dvr — og honum var um megn
að loka þeim aftur. Hann hafði sagt hátt við sjálfan sig:
„Ég held ég verði að fara að sjá Mary Pickford*. En
liann fór hvergi.
Hann hafði jafnvel hringt til Annahel, en undrandi rödd
hennar liægði honnm síður en svo. Hann gat enga skýr-
ingu veitt á liringingunni. Og hafði slitið samtalinu í miðri
spurningu hennar. Og ekki einu sinni kvatt. Nú vissi liann,
að liún var honum alveg ókunnug. Hann vissi, að hún
elskaði liann ekki lengur. Rödd liennar, köld og kæru-
leysisleg, leiddi hann í allan sannleika, þegar rólegt hros-
ið sást ekki jafnframt til að milda liana. Henni var alveg
sama, livað um hann varð. Öllum var sama. Þó að hann
félli dauður niður. Þeim væri það jafnvel léttir. Þau höfðu
allt af þolað önn fyrir hann. Hann álti engan að — í allri
veröldinni.
Allt í einu, eins og lirætt barn leitar heim, liafði hann
farið í skattholið sitt og rótað í því, þangað til hann fann
gamla bréfið, óopnaða, — og spretti því upp.
Þar með höfðu örlögin lagst á liann i allri sinni þyngd.
Hjarta lians var sem logandi und. Það var eins og líf lians
vrði að rústast. Ekkert gat varið hann. Bræður lians þrír
voru fallnir .... og' hann hafði ekki einu sinni skrifað.
Vetrarharkan þarna uppi í fjöllunum .... og gamla
mamma Iians góða, sem var vön að haka handa þeim
* Fræg kvikmyndaleikkona á árunum eftir fyrri lieimsstyrjöldina.
J örð 325