Samtíðin - 01.05.1940, Síða 15

SAMTÍÐIN
11
fólki, sem var meira eða minna und-
ir áhrifum víns. Þetta var einkenni-
legt fólk, og ekki að mínu skapi.
Erla gaf mér liýrt auga, en ég lét
sem ég sæi það ekki. Ég flýtti mér
heim. Um nóttina varð ég andvaka,
og þá orti ég kvæði til Erlu. Ég
sendi henni það daginn eftir. Kvæð-
ið er á þessa leið:
Það var sumar og sól, er við
mættumst fyrsta sinni,
fyrir mörgum, mörgum árum.
Þú varst barn æskunnar og vorsins,
saklaus, ung og fögur.
Ég var líka ungur — ungur og sterkur.
Eg var beiningamaðurinn, en þú áttir alt.
Neitunarvaldið var þitt.
Þú áttir alt, en gafst lítið sem ekkert.
Arin liðu hvert af öðru, mörg ár.
Aftur lágu leiðir okkar saman.
Neitunarvald þitt var þrotið.
Þú áttir lítið — en þú bauðst það iitla,
sem þú áttir.
Gjafmildi þín var takmarkalaus.
Þá var það ég, sem neitaði.
Ég lyfti glasi mínu og drakk skál fjöldans.
Það lék napurt háðbros um varir mínar,
er ég drakk skál fjöldans — og þína.
Þetta er kvæðið, sem ég orti til
Erlu. Seinua var það birt í tímáriti
og kallað óort kvæði. En það er
ekki óort. Rilstjóri tímaritsins
greiddi mér tiu krónur i ritlaun. Ég
vissi, að ég liafði engan rétt til þess
að taka við borgun fyrir kvæðið,
því að ég átti það ekki. Erla átti
það. Það var tileinkað henni. En ég
stóðst ekki freistinguna. Eg keypti
mér flösku af brennivíni fvrir rit-
launin og drakk skál Erlu. Skál
hennar — og fjöldans.
Ég lief heyrl sagt, að fólk áliti,
að það væri Erlu að kenna, að ég
varð sinnisveikur, en það er ekki
rétt. Til veikinda minna liggja all
aðrar ástæður, sem of langl yrði
upp að telja. Mér endist áreiðan-
Jega ekki aldur til að skýra frá
þeim.
Ég veit ekki, livað ég á að gera
af mér i kvöld. Réttast væri að fara
snemma að Jiátta, en ég veit, að ég'
get ekki sofnað. Ég þori ekki að
talca inn svefnmeðal, því að það
gæti riðið mér að fullu, og' þá gengi
vátryggingarfélagið með sigur af
liólmi. Annars á ég' nóg af svefn-
meðulum. Ég er búinn að safna
þeim að mér um langan tíma. Hug-
myndin að sjálfsmorðinu er ekki
alveg ný. Ég lief eytt miklum tíma
til umliugsunar um, livaða aðferð
væri lieppilegust við að svipla mig
lífinu, og ég lief komist að því, að
inntaka væri best. Slíkt er kvala-
minst og lireinlegast. Ég verð að
gæta þess vel og' vandlega, að mín-
ar jarðnesku leifar líti ekki illa iit.
Illa útlítandi lík evkur sorg aðstand-
endanna og varpar skugga á endur-
minningarnar um liinn látna. Ég
treysti mér ekki til að skrifa meira
i dag. Iiugur minn er svo reikandi.
Rrennivín mvndi gera mér gott, og
ég' á peninga fyrir því.
r
IDAG ER 6. maí. Eg myndi tæp-
ast vita, hvaða dagur væri, ef
ekki stæði svona sérstaklega á. Ég
lít á dagatalið á hverjum morgni
og gleymi aldrei að rífa af. I morg-
un datt mér í hug að gleyma því
vísvitandi og látast trúa því, að enn
væri sá fimti. Ég taldi mér trú um,
að með því gæti ég blekt sjálfan