Samtíðin - 01.02.1953, Síða 10

6
SAMTÍÐIN
KVARTSLAMPHVN I ÁIIWSAIM
Satntaf ui $ ^ón ~J4elcfaion própeiior
HINGAÐ til lands hafa borizt
fregnir um nýjan lampa, sem kominn
sé til Árnasafns í Khöfn og notaður
sé þar, stundum með frábærum ár-
angri, við lestur torlesinna handrita.
Þegar ég var á ferð í Höfn fyrir
skömmu, fýsti mig að bera þennan
kvartslampa að bókfelli, er ólesandi
hafði reynzt án hans. Var forstöðu-
maður Árnasafns, próf. Jón Helga-
son, mér hjálplegur í þeim efnum,
en jafnframt hað ég hann að skýra
lesendum „Samtíðarinnar“ nokkuð
frá þessum nytsamlega lampa.
„Það atvikaðist j)annig“, tók Jón
Helgason til máls, „að einn dag, þeg-
ar svo undarlega vildi til, að ég var
í góðu skapi, þá hringdi ég til lög-
reglunnar í Kaupmannahöfn til að
spyrjast fyrir um, hvað hún ætti af
tækjum til að ráða ógreinilega eða
illlæsilega skrift. Ég hafði lesið í
hlöðunum ýmsar frægðarsögur um
afr'ek lögreglunnar í þessum efnum,
svo mér fannst rétt að reyna, til
hvers hún dygði.
Málaleitun minni var tekið hið
hezta, — þó mun ég líklega hafa
orðið að fullvissa lögregluna um, að
þau handrit, sem ég ætlaði mér að
reyna að ráða, mundu einkanlega
hafa verið skrifuð af illvirkjum og
glæpamönnum. Svo er ekki að orð-
lengja um það, nema ég geri mína
ferð inn á pólitígarðinn, sem kallað-
ur er, og hafði meðferðis það bindi
Hauksbókar, sem Völuspá er í. Þar
eru tvær vísur, sem engum hefur
JDN HELGASDN
tekizt að lesa með þeim tækjum, sem
notuð hafa verið hingað til.
Hjá lögreglunni var ég leiddur inn
í stóra sali, þar sem fjöldi smáhorða
var við alla glugga og á þeim marg-
vísleg áhöld: lampar, speglar, stækk-
unargler, smásjár, myndavélar og
sjálfsagt margt annað, sem ég kann
ekki nöfn á, og á einu borðinu lá
geysimikil og hroðaleg sleggja, sem
stakk heldúr en ekki í stúf við alla
þessa fáguðu og gljáandi muni. —
Mér var fenginn sérstakur maður í
hvítum slopp til aðstoðar, og hann
fylgdi mér frá einni smásjár til ann-
arrar og einum lampa til þess næsta,
en ekkert kom að haldi. Næst fór
hann að nota ljósmyndatækin, og
nú var hlaupið kapp í hann öngvu
síður en i mig og auðsætt, að hann
vildi ekki una við, að ég færi svo