Faxi - 01.12.1976, Page 9

sinnum minni heldur en Gísli Árni.
Við settum í hann 90—100 lestir, en
Gísli Árni ber allt að 550 lestum.“
Berdreyminn — þægilegt að vita
um aflabrögðin fyrirfram.
Á þesum árum og jafnvel enn í dag
heyrast sögur um yfirnáttúrlega hæfi-
leika Eggerts til að finna fiskinn í haf-
djúpinu. Drýgstu aðstoðina á hann að
fá í gegnum drauma. „Ekki veit ég hvort
draumarnir hafa orðið mér beinlínis til
hjálpar við fiskleitina, en ég er ber-
dreyminn og það er óneitanlega þægi-
legt og gerir lifið léttara að vita að afli
er framundan. Einu sinni man ég þó
eftir að draumur hefur beinlínis bent
mér hvert átti að halda. Það var þegar
ég reri mína fyrstu sjóferð sem skip-
stjóri á línu. Mig dreymdi stefnuna, sá
á áttavitann, aust-norðaustur af Garð-
skaga. Við rótfiskuðum, og gaman var
að koma 1 höfn með drjúgan afla í
frumrauninni sem skipstjóri."
Draumur stýrimannsins
kom honum á sporið.
Ekki kann Eddi neina skýringu á því
hvað veldur berdreyminni, nema helst
að hugurinn sé svo einskorðaðuru við
starfið, að undirvitundin tekur til starfa
strax og hann festir blund, en hann fer
ekki einungis eftir sínum eigin draum-
um, heldur líka annarra, eins og Stebba
Jó. „Hann hafði alveg sérstaklega góð
áhrif á mig og það er ekki svo lítið
atriði að hafa slíka menn um borð sem
maður getur verið samstilltur með.
Aflaárið áðurnefnda, 1959, átti hann
ekki hvað minnstan þáttinn í velgengn-
inni með lagni sinni, útsjónasemi og
lipurð. Sérstaklega man ég eftir einum
draumi hans þegar öll skipin voru á
vestursvæðinu, að hann dreymdi að við
værum staddir rétt utan byggðar á
Raufarhöfn. Fundum við þar belju-
skrokk með fiskflökum í, hvort tveggja
skínandi fallegt. Við töldum flökin og
þau reyndust jafnmörg og landanirnar
fyrir austan, því um leið og Stebbi
hafði sagt mér drauminn, sigldum við
tafarlaust austur, einskipa, og fylltum
dag eftir dag út af Raufarhöfn."
Slæm byrjun — góður endir.
„Auðvitað þarf maður að vera í góðu
sálarástandi til að geta beitt sér að
fullu á sjónum. Svo aftur sé minnst á
glansárið ’59, þá byrjaði það afar illa,
var ég á besta aldri, 32 ára. Hugurinn
hefur sennilega verið mikið heima.
Konan átti von á barni svo taugarnar
hafa sennilega verið eitthvað spenntar,
og ég átti erfitt með að einbeita mér,
en svo fékk ég skeyti, 29. júní, um að
drengur væri fæddur, og móður og
barni liði vel. Þá var eins og allt breytt-
ist. Jafnvægi kom á sálina og sumarið
varð samfelldur gleðitími."
Rétt um leið og Eggert sleppir orð-
unum, kemur stálpaður piltur inn í boð-
stofuna og ávarpar föður sinn. Þetta
var einmitt sonurinn, sem fæddist 1959,
Ólafur, námsmaður í menntaskóla, sá
einn sona Eggerts sem helst langaði að
gera sjómennskuna að ævistarfi, en
sjónin kemur í veg fyrir það. Já, árin
eru fljót að líða og börnin að stækka.
Nú, en við ræðum aðeins meira um
drauma. „Nei, ég kann enga skýringu
á því hvernig á því stendur að ég fæ
þennan fyrirvara á aflabrögðum, hvers
vegna ég fer einmitt á þennan blettinn
en ekki hinn. Kannski er ég bara svona
mikill slembilukkumaður, og þó.“ Egg-
ert styður höndum undir kinnar, með
olnbogana á borðröndinni og setur í
herðarnar. „Jah, ég veit ekki, —* það
er næsta ótrúlegt hvernig þetta snýst.
Til dæmis núna þarna vestur frá, það
var hreint ótrúlegt hvernig við slömp-
uðumst á loðnuna, í álnum á milli Græn-
•lands og Islands. Svæðið er ekki beint
skemmtilegur staður, en við höfðum
heppnina með okkur hvað veðriði snerti,
svo að allt fór vel.“
Fátt er svo með öllu illa.
Þótt síldin hafði verið stór þáttur í
sjómennsku Eggerts, má ekki gleyma,
að hann reri margar vertíðar á línu frá
Sandgerði á sínum yngri árum. Margir
bátar sóttu þá á sömu mið, svo oft var
þröngt á þingi og sú almenna regla
gilti, að gangbesti báturinn gat valið
um bestu miðin. Kannski hefur þjóð-
sagan um Eggert sem yfirnáttúrlegan
aflamann hafist þá. „Víðir, áður Hug-
inn, var með þeim gangverstu sem réru
frá Sandgerði, en fátt er svo með öllu
illt að ekki boði nokkuð gott. Af því að
við vorum á gagnlitlum báti kom það
af sjálfu sér, að við urðum að leita
miklu meira fyrir okkur eftir fiski held-
ur en hinir, sem áttu allskostar við okk-
ur á gangmiklu bátunum. Fyrir bragð-
ið fékk ég góða þjálfun í fiskileit og
við komumst því oft á fiskislóðir á und-
an öðrum og þetta varð mér til góðs
þegar á leið.“
Neyddir út í dýpið.
„Þannig var það og er kannski enn,
að þar sem fiskurinn fékkst einn dag-
inn, þangað flykktist allur flotinn þann
næsta. En fiskurinn er nú þannig sinn-
aður að hann heldur sig ekki lengi á
sama blettinum, er á hreyfingu, og svo
eyðist sem af er tekið. Mér var því
hjartanlega sama þó við kæmumst ekki
aftur á sömu mið tvo daga í röð, eftir
kannski 30—40 skippunda afla. Ég
reyndi líklega staði utan flotans og
Framhald á bls. 57
FAXI — 9