Morgunblaðið - 01.07.2009, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 01.07.2009, Blaðsíða 28
28 Minningar MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 1. JÚLÍ 2009 ✝ Rósa Halldórs-dóttir fæddist í Reykjavík 2. janúar 1947. Hún lést á Líkn- ardeild Landspítalans í Kópavogi 21. júní síðastliðinn. For- eldrar hennar voru Halldór Dagbjarts- son, f. 4. nóvember 1911, d. 31. desember 1986 og Áróra Hall- grímsdóttir, f. 5. sept- ember 1921 d. 18. júlí 2001. Systkini hennar eru: Haukur Sævar, f. 21. mars 1952, Stella Björk, f. 5. ágúst 1957: Systkini hennar sam- feðra eru: Jóhanna Ósk f. 1936 og Eyjólfur f. 1939, d. 2005. Rósa giftist 15. nóv- ember 1969 Sæmundi H. Sæmundssyni húsasmíðameistara f. 17. maí 1950. Börn þeirra eru: a) Halldór Már, f. 1971, kvæntur Hrund Pálmadóttur. Hann á þrjár dætur Áróru Ósk, f. 1992, Rósu, f. 1996, og Vöku, f. 1998. b) Elm- ar, f. 1976 kvæntur Eddu Johnsen. Hann á einn son, Nökkva Dag, f. 2006. c) Telma, f. 1981. Útför Rósu verður gerð frá Bú- staðakirkju í dag, 1. júlí, og hefst athöfnin kl. 13. Elsku mamma. Allar þær minningar sem nú koma til okkar eru ekki bara marg- ar heldur eru þær af öllum toga og fá okkur til að brosa, hlæja og tár- ast, jafnvel allt í senn. Það er erfitt að koma í orð hinstu kveðju til þín enda er það óbærileg tilhugsun. Við munum muna þig eins og þú varst hverju okkar, um alla tíð og aldrei gleyma enda vitum við að þú verður hjá okkur og við verðum hjá þér. Takk fyrir ástina, uppeldið, sam- veruna og styrkinn sem við fengum í ómældu magni, það eru þau ein- kenni úr þínu fari sem munu lifa áfram í okkur og börnum okkar um ókomna tíð. Ég sendi þér kæra kveðju, nú komin er lífs þíns nótt, þig umvefji blessun og bænir, ég bið að þú sofir rótt. Þó svíði sorg mitt hjarta þá sælt er að vita af því þú laus ert úr veikinda viðjum, þín veröld er björt á ný. Ég þakka þau ár sem ég átti þá auðnu að hafa þig hér, og það er svo margs að minnast, svo margt sem um hug minn fer. Þó þú sért horfinn úr heimi ég hitti þig ekki um hríð, þín minning er ljós sem lifir og lýsir um ókomna tíð. (Þórunn Sigurðardóttir.) Halldór, Elmar og Telma Rósubörn. Bjartur var morgunn bjartari dagur langur og himinheiður. Kvöldsett er orðið kemur senn nóttin með djúpan, draumlausan svefn. Ljúf er hvíldin eftir liðinn dag í faðmi fósturjarðar. Líknsöm er moldin meinin hún hylur öllum býr eilífa ró. (Þorvaldur Sæmundsson.) Þessar ljóðlínur lýsa í fáum orð- um æviskeiði sem nú er á enda. Við hjónin áttum margar góðar og bjartar stundir með henni Rósu sem við kveðjum í dag. Við áttum líka með henni eftirminnilegar stundir eftir að hún hóf sitt mikla stríð. Hún sýndi ótrúlegan styrk og æðruleysi í veikindum sínum. Var ekki að kvarta en svaraði á raun- sæjan hátt ef spurt var um líðan hennar. En nú er komið að leið- arlokum og er þá vert að þakka fyr- ir allar samverustundirnar hvort sem var norður við Laxárvirkjun, á Kanaríeyjum, austur í bústað þeirra hjóna á Þingvöllum eða aðr- ar góðar samverustundir innan fjöl- skyldunnar. Alltaf sama létta við- mótið og hlýjan. Elsku Sæmundur, sem ert búinn að standa af heilum hug og hjarta með henni í veikindunum, við send- um þér, börnum þínum og fjöl- skyldum þeirra okkar innilegustu samúðarkveðjur. Minning hennar lifir meðal okk- ar. Laufey og Ólafur. Þegar sól var hæst á lofti – lengstur dagur ársins, fór Rósa „amma“ til englanna. Það er hugg- un harmi gegn að Rósa fékk að vera meðal engla, jarðneskra engla, áður en hún kvaddi þetta jarðneska líf. Lísbet litla dóttir mín er of ung til að skilja hvað gerst hefur en gleðin leyndi sér ekki í augum hennar þegar ég sagði henni fyrir svefninn frá því að Rósa „amma“ væri farin til englanna. Lísbet litla ljómaði og sagði; „Rósa amma upp til engla“, benti upp og brosti allan hringinn. Minningarnar sem hún skildi eftir handa okkur, stundirnar þar sem hún kenndi mér og litlu Lísbet sitt hvað um lífið og tilveruna, koma til með að lýsa upp okkar tilveru áfram. Það að elska er yfir jarð- neskt líf hafið og er óháð því hvort við séum að koma eða fara úr þessu lífi. Takk fyrir að elska okkur, Rósa „amma“, þú ert og verður elskuð áfram. Ýmir og Lísbet litla. Ég var svo lánsöm í æsku að dvelja á heimili ykkar Sæmundar í tvö sumur, þá 11 og 12 ára gömul, í vist eins og það var kallað í þá daga. Verkefnið var að passa hann Elmar minn og auðvitað að leika við og líta eftir Halldóri í leiðinni. Fyrst bjugguð þið í Hraunbænum en síð- ar í Melgerðinu og minnisstæðar eru vikurnar þrjár sem ég dvaldi í Skipasundinu hjá þeim heiðurs- hjónum Halldóri og Áróru. Ég gerði mér ekki grein fyrir því þá að ég var auðvitað í pössun hjá ykkur líka en á þeim árum taldi maður sig í fullorðinna manna tölu á þessum aldri. Þið hjónin eruð einnig hluti af öðrum æskuminningum mínum og má þar sérstaklega nefna ánægju- legar minningar sem við systkinin eigum tengdar sumrinu góða með ykkur og fleiri ættingjum við Lax- árvirkjun árið 1975. Ég hef oft sagt það síðar á lífs- leiðinni að það hefur verið gæfa mín að hafa verið umkringd sterkum og merkilegum konum. Þú varst svo sannarlega ein af þeim og í tímans rás urðum við miklar vinkonur, gát- um rætt allt sem við þurftum að ræða og skildum hvor aðra vel. Þú bjóst yfir þeim mannkostum sem ég virði mest. Þú varst fyrst og fremst heiðarleg og hreinskiptin og svo einstaklega skemmtileg og glaðvær. Síðustu misserin brostir þú oft í gegnum tárin í glímunni við erfiðan sjúkdóm og minnist ég þess þegar við hlógum að því ekki alls fyrir löngu að við hefðum báðar gerst „Bond“ stúlkur á gamals aldri, hefðum báðar snætt hádegisverð með fyrrverandi James Bond leik- ara, með fleira fólki reyndar og af ólíku tilefni. Þið hjónin hafið allaf verið nálæg á stóru stundunum í mínu lífi og nú síðast er við gerðumst nágrannar í Bláskógabyggð á Þingvöllum. Þar ætluðum við að eiga góðar stundir saman í gönguferðum og við ljós- myndun, en sú samvera bíður um sinn. Þín verður þó ætíð minnst þegar hellt verður uppá á Þingvöll- um á könnuna góðu sem þú færðir okkur hjónunum um síðustu jól. Það verður sérstakt í framtíðinni að nefna ekki nöfn ykkar hjóna, Rósa og Sæmundur, í sömu andrá, en það tel ég einmitt vera til marks um hvað þið voruð samrýmd og miklir sálufélagar alla tíð. Við systkinin vottum kærum föðurbróð- ur, Halldóri Má, Elmari, Telmu og fjölskyldunni allri innilega samúð. Síðasta sumarrósin sölnaði í frostinu í nótt blöðin til foldar féllu og feyktust með vindum skjótt. Hverfult er blómið blíða og blikið sem fegurst skín. Rósin mín, rósin mín rjóða í rökkrinu hvarfstu mér sýn. Öllu er skapað að skilja er skín á himinsins ljós, jafnt eikin hin forna fellur sem fegursta heimsins rós. (Þorvaldur Sæmundsson.) Hafdís Ólafsdóttir. Það var á árunum 1963-4 sem leiðir okkar allra lágu saman. Við komum hver úr sinni áttinni og vor- um í síðasta árgangi Gagnfræða- skóla verknáms við Brautarholt. Þarna bundumst við vináttuböndum sem hafa haldist allt til dagsins í dag. Strax að lokinni útskrift ákváðum við að halda hópinn og stofna saumaklúbbinn Hægfara nálar. Við fórum líka reglulega út að skemmta okkur, einar og síðar með mökum, og áttum saman ógleymanlegar stundir. Sauma- klúbburinn hefði varla staðið undir nafni ef Rósa hefði ekki verið með því hún mætti alltaf með handa- vinnuna sína á meðan við flestar létum samveruna nægja. Rósa var reyndar alltaf mikil handavinnu- kona og eftir hana liggja ótal list- ræn verk. Undir lokin, fárveik og máttfarin, málaði hún t.d. á lampa. Auðvitað þynntist hópurinn því leið- ir okkar lágu í ýmsar áttir en alltaf hélst gamli kjarninn. Rósa átti stóran þátt í að við- halda hópnum og hóa í gamlar skólasystur sem ekki höfðu verið með frá byrjun. Hún var sú sem hafði frumkvæðið, skipulagði stór- viðburði og sá til þess að allt gengi upp á útskriftarafmæli. Hún var fé- lagslynd, vinamörg og virkur þátt- takandi í öllum félagahópum. Hún eignaðist frábæran eiginmann, Sæ- mund. Samband þeirra var einstak- lega fallegt og þau voru höfðingjar heim að sækja. Börn þeirra Sæ- mundar og Rósu, Halldór, Elmar og Thelma bera öll foreldrum sín- um gott vitni, þau eru einstaklega opnir og hlýir einstaklingar sem kom berlega í ljós á síðustu mán- uðum í lífi Rósu. Það fór heldur ekki framhjá okkur hve annt Rósu var um barnabörn sín og hve mik- inn hlýhug hún bar til tengdabarna sinna og sinna nánustu. Við sendum fjölskyldu Rósu okk- ar innilegustu samúðarkveðjur og þökkum henni samfylgdina. Fyrir hönd saumaklúbbsins Kristín, Elín, Oddný, Margrét og Rósa G. Í dag kveðjum við okkar elsku- legu vinkonu Rósu. Á sumarsólstöð- um lauk baráttu hennar við þann sjúkdóm sem hún átti við að stríða undanfarin ár. Hún var umvafin Sæmundi sínum, börnum og fjöl- skyldu sem gerðu allt sem í þeirra valdi stóð til að létta henni róð- urinn. Rósa var ein af Perlunum, en svo nefnist vinkonuhópurinn sem myndaðist þegar eiginmenn okkar, Svitabræður eins og þeir kalla fé- lagsskapinn, hófu að hittast einn laugardag í mánuði fyrir hartnær tveimur áratugum. Við höfum nú misst mikilvægan hlekk í því vinabandi sem hnýtt var í upphafi og eftir stöndum við sorg- mædd og horfum yfir farinn veg lið- inna ára. Nú er það í hlutverki þessa ein- staka vinahóps að hlúa vel að Sæ- mundi vini okkar og halda í heiðri minningu Rósu sem svo allt of fljótt kvaddi þessa jarðvist. En minningarnar lifa í hugum okkar allra. Við minnumst leikhúsferðanna, Vínartónleikanna og ekki síst heim- boðanna hjá hverju öðru þar sem við áttum notalegar stundir við veisluborð. Við minnumst ferðalaganna í Skorradalinn, að Rangá, í Hval- fjörðinn og Grímsnesið þar sem glatt var á hjalla, dillandi hlátur, glens og gaman. Við Perlurnar áttum svo okkar prívatstundir saman fyrsta laugar- dag hvers mánaðar og þá var stefn- an jafnan tekin á miðborgina. Við minnumst ferðanna í konu- búðirnar þar sem við skoðuðum, mátuðum og keyptum gjarnan, gáf- um álit okkar á sniði, efni og lit og vorum harla ánægðar með okkur ef vel gekk. Rósa var smekkleg og nösk á hlutina enda listhneigð og mikil hannyrðakona. Við minnumst heimsókna á lista- söfnin, kaffihúsin og veitingastað- ina þar sem við nutum þess að vera saman, borða góðan mat og ræða mál líðandi stundar. Ekki spillti fyrir ef eftirrétturinn var ekta súkkulaðikaka með rjóma en fyrst þá var máltíðin fullkomin. En umfram allt minnumst við einlægrar vináttu við konu sem okkur þótti svo undurvænt um. Vertu Guði falin, elskulega Rósa. Já, þannig endar lífsins sólskinssaga. Vort sumar stendur aðeins fáa daga. En kannske á upprisunnar mikla morgni við mætumst öll á nýju götuhorni. (Tómas Guðmundsson.) Okkar innilegustu samúðarkveðj- ur sendum við Sæmundi, Halldóri, Elmari, Telmu og öðrum ástvinum og biðjum algóðan Guð að veita styrk á erfiðum stundum. Ásta og Ævar, Elín og Ást- björn, Elísabet og Aðalsteinn, Guðmunda og Bragi, Gunnhild og Finnbogi, Sigrún og Árni, Unnur og Steindór. Enn á ný kveðjum við Sinawik- konur eina af félagskonum okkar og kæra vinkonu, Rósu Halldórsdótt- ur. Rósa gekk í Sinawik í Reykjavík fyrir um þrjátíu árum síðan þegar eiginmaður hennar, Sæmundur Sæ- mundsson, gekk til liðs við Kiwanis- hreyfinguna. Rósa tók strax virkan þátt í öllum störfum félagsins, sat í stjórn þess mörgum sinnum og var ævinlega tilbúin að leggja lið væri til hennar leitað. Hún hafði einlæg- an áhuga á að allt væri vel og rétt gert í störfum félagsins og leið- beindi gjarna þar um. Rósa barðist hetjulegri baráttu í mörg ár við sjúkdóminn, sem hafði betur að lok- um en lét veikindin ekki hindra sig í að taka þátt í viðburðum hvort sem var í Kiwanishreyfingunni með eig- inmanni sínum eða í Sinawik, svo fremi hún mögulega gæti. Það verð- ur tómlegra á fundum okkar þegar Rósa mætir ekki lengur. Við Sinawikkonur kveðjum vin- konu okkar með virðingu og þökk og sendum Sæmundi og fjölskyld- unni samúðarkveðjur. F.h. Sinawik í Reykjavík Sjöfn Ólafsdóttir form. Elskuleg vinkona okkar, Rósa Halldórsdóttir, er látin eftir erfið veikindi. Aldrei er maður tilbúinn að heyra lát góðs vinar þó undir niðri hafi mann nú grunað hvert stefndi. Rósa og Sæmi voru meðal okkar bestu og tryggustu vina sem við höfum átt margar gleðistundir með í gegnum árin. Rósa var einstaklega ljúf og skemmtileg kona, félagslynd og mikil húsmóðir. Það var einkar ánægjulegt að heimsækja þau hjón- in því heimili þeirra bar glöggt vitni um samheldni og snyrtimennsku sem þeim var báðum í blóð borin. Rósa var listfeng og smekkvís sem víða má sjá stað í fallegum hlutum sem hún gjarnan færði vin- um sínum að gjöf. Við höfðum þann sið að heim- sækja hvort annað nokkrum sinn- um á ári, borða saman og grípa í spil, þá var oft glatt á hjalla og augnagotur og leynimerki gefin í spilamennskunni. Þegar við heimsóttum Rósu fyrir skömmu rifjuðum við upp spila- kvöldin okkar og þá sagði hún glett- in „Já, Magga mín, við svindluðum nú stundum á köllunum“. Eitt sinn þegar Rósa og Sæmi heimsóttu okkur í sumarbústaðinn á Þingvöllum slógum við því fram hvort þau vildu ekki kaupa bústað á svæðinu. Rósa taldi að nóg væri að gera við að sjá um garðinn heima en Sæmi var áhugasamari um þessa hugmynd. Það er ekki að orðlengja það að þau festu fljótlega kaup á bústað sem þau hafa verið að gera að sannkölluðum sælureit og varð Rósa engu áhugaminni en Sæmi við framkvæmdir og dvöl í sveitinni þar sem þau hafa átt margar ánægju- stundir síðustu árin. Um leið og við þökkum Rósu vin- áttu- og gleðistundir í gegnum tíð- ina sendum við fjölskyldu hennar okkar dýpstu samúðarkveðjur og biðjum góðan Guð að styrkja þau á erfiðum stundum. Bjartur dagur, björtust nótt, bregður yfir lífið skugga. Rósa farin, farin hljótt friður Guðs mun ykkur hugga. (BJ.) Margrét og Baldur. Það var á sólríkum degi í lok maí vorið 1966 sem danskt farþegaskip sigldi út úr höfninni í Reykjavík. Um borð voru tvær ungar Reykja- víkurdömur á leið til Kaupmanna- hafnar. Framundan var lífið sjálft, ævintýrin biðu í stórborginni. Sjór- inn var sléttur og veðrið dásamlegt. Þannig var einnig vinátta okkur Rósu vinkonu minnar sem ég kveð í dag. Í ferð okkar Rósu vorið 1966 og sumardvölinni í stórborginni geng- um við hönd í hönd og í vináttunni fólst mikill styrkur. Á sjóleiðinni var ég sú sjóveika en Rósa sá til þess að ég fengi næringu og frískt loft af og til. Í stórborginni var Rósa sú sem rataði og vísaði veginn þegar við höfðum hætt okkur út á hálan ís og eftir hryllingsmynd í kvikmyndahúsi var gott að kúra á dýnunni sinni inni í herbergi Rósu sem hafði stáltaugar og lét sér hvergi bregða. Fjörutíu árum síðar, vorið 2006, fórum við Rósa í aðra ferð til sömu borgar og rifjuðum upp góðar stundir. Elliheimilið í Gentofte, þar sem við unnum, var enn á sínum stað en flest annað hafði breytt um Rósa Halldórsdóttir ✝ Okkar ástkæra MARGRÉT HELGA GÍSLADÓTTIR frá Hornafirði, Gullsmára 5, Kópavogi, sem lést sunnudaginn 28. júní, verður jarðsungin frá Hafnarkirkju föstudaginn 3. júlí kl. 14.00. Guðmundur Guðmundsson, Gísli Eysteinn Aðalsteinsson, Jónína Aðalsteinsdóttir, Siggerður Aðalsteinsdóttir, Ingólfur Ásgrímsson, Aðalsteinn Aðalsteinsson, Elísabet Einarsdóttir, Árni Guðjón Aðalsteinsson, Matthildur Kristmundsdóttir, Ingi Már Aðalsteinsson, Kristrún Kjartansdóttir, barnabörn og fjölskyldur.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.