Morgunblaðið - 31.10.2009, Síða 40

40 Minningar
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 31. OKTÓBER 2009
✝ IngigerðurKarlsdóttir
(Irmgard Antonia
Meyer) fæddist í
Rechterfeld í Nied-
ersachsen-héraði í
Þýskalandi 14. mars
1926. Hún lést á
Landspítala í Foss-
vogi 19. október
2009. Foreldrar
hennar hétu Johann
Carl og Bernardine
Meyer. Ingigerður
er þriðja í fæðingar-
og dánarröð fjórtán
systkina. Systkini hennar búa í
Þýskalandi utan einnar systur,
Hedwig Meyer, sem býr á Íslandi
ásamt fjölskyldu sinni.
Ingigerður ólst upp í Rechter-
feld en þurfti ung að standa á
eigin fótum, enda systkinahóp-
urinn stór. Hún starfaði nokkur
ár við þjónustu- og bókhaldsstörf
á kaffihúsi. Samhliða sinnti hún
skap á Kópavogsbraut 62 í Kópa-
vogi. Þau fluttust til Hafn-
arfjarðar árið 1971 og bjuggu á
Suðurvangi 6 þar til þau fluttu á
Hrafnistu árið 2000.
Ingigerður var húsmóðir og
sinnti heimili sínu af mikilli alúð
og ræktarsemi, auk þess sem hún
vann ýmis tilfallandi störf. Hún
var mikil áhugamanneskja um
listsköpun af ýmsu tagi, þar
mætti helst nefna listmálun, gler-
list og hannyrðir. Á efri árum
hélt Ingigerður sýningar á verk-
um sínum, bæði hér heima og í
ráðhúsi heimabæjar síns í Þýska-
landi.
Ingigerður var mjög trúuð og
kirkjurækin og átti sér marga
vini í röðum kaþólska safnaðarins
og St. Jósefssystra sem voru hér
á landi á árum áður. Hún vann öt-
ullega með söfnuðinum að styrk-
ingu hans, meðal annars með
byggingu St. Jósefskirkju í Hafn-
arfirði.
Ingigerði var sungin sálumessa
í St. Jósefskirkju í Hafnarfirði 27.
október í kyrrþey.
Meira: mbl.is/minningar
herskyldu í lok seinni
heimsstyrjaldar inn-
an slökkviliðs hers-
ins, við björgunar-
og slökkvistörf. Ann-
að lunga hennar var
fjarlægt í kjölfar
berklaveiki og hafði
það mikil áhrif á líf
hennar. Dvaldist hún
langdvölum á sjúkra-
húsi og endurhæfing-
arstöð áður en hún
fluttist til Íslands ár-
ið 1963.
Ingigerður giftist
11. apríl 1964 Einari Líkafróns-
syni sjómanni, f. 22. des. 1914, d.
20. mars 2008. Sonur þeirra er
Bjarni tæknifræðingur, f. 3. apríl
1964, maki Ingibjörg Sigurð-
ardóttir leikskólakennari og börn
þeirra eru Ester, f. 3. apríl 1991,
Einar Siggi, f. 24. okt. 1994 og
Birkir Ingi, f. 7. feb. 1997.
Einar og Ingigerður hófu bú-
Við andlát móður minnar, Ingi-
gerðar Karlsdóttur, rifjast upp ljúf-
ar æskuminningar með foreldrum
mínum frá heimili okkar í Kópavogi
og síðar Hafnarfirði, minningar um
yndislega móður sem var mjög um-
hugað og annt um fjölskyldu sína
og vini, minningar um eftirminni-
legar ferðir til Þýskalands og heim-
sóknir fjölskyldu frá Þýskalandi,
minningar um sunnudaga sem allt-
af voru sannkallaðir hátíðisdagar í
lífi okkar, minningar um móður
sem síðan varð tengdamamma og
amma þriggja barna, Esterar, Ein-
ars Sigga og Birkis Inga.
Ekki er hægt að lýsa með orðum
öllu því góða sem hún hefur komið
til leiðar, þar nægir að vitna til allra
þeirra sem því hafa kynnst, enda
gerði hún sér alltaf far um að vera
samferðafólki sínu innan handar.
Móðir mín, sem gjarnan var köll-
uð Inga, var heimavinnandi hús-
móðir sem hugsaði einstaklega vel
um heimilið. Hún var mjög fjölhæf
og vandvirk, það var eins og allt
léki í höndunum á henni. Þar mætti
t.d. nefna hefðbundin iðnaðar-
mannastörf á heimilinu eins og
múrverk, flísalögn, veggfóðrun,
málun og þess háttar, saumaskap-
ur, vinna við handverk af ýmsu
tagi, matargerð, uppeldi, barna-
pössun o.fl. Hún skilaði ávallt vel
unnu verki og var boðin og búin til
aðstoðar þegar á þurfi að halda.
Fyrsta bílinn keyptu foreldrar
mínir þegar móðir mín hafði nýlok-
ið ökunámi 51 árs að aldri. Það var
tímasetning sem hentaði ungum
dreng sem var nálægt því að kom-
ast á bílprófsaldurinn einstaklega
vel. Þetta gaf henni ný áður óþekkt
tækifæri til að ferðast með okkur
feðga og þýska gesti sína um landið
og heimsækja vini og sinna erind-
um.
Móðir mín var mjög trúuð og er
ég sannfærður um að trú hennar
átti sterkan þátt í að hún náði að
sigrast á þeim þjáningum sem
fylgdu reglubundnum veikindum
hennar, en þau mátti rekja til þess
að annað lunga hennar var fjarlægt
í kjölfar berkla fyrir rúmum 60 ár-
um. Hafði það mikil áhrif á líf henn-
ar, en aldrei skorti lífsviljann,
kraftinn og dugnaðinn. Hún náði
sér alltaf á strik eftir veikindi sín,
en heilsa hennar brast í lokin og
kominn var tími til að kveðja.
Fjölskylduböndin voru sterk og
þeim var vel við haldið hér heima
og erlendis. Hún sýndi mikla rækt-
arsemi við þýsk systkini sín sem
voru 13 talsins og fór með reglu-
bundnum hætti til Þýskalands, síð-
ast fyrir tveimur árum í 80 ára af-
mæli systur sinnar, sem er nokkuð
vel þekkt nunna í Þýskalandi.
Móðir mín reyndist föður mínum
alla tíð traust og góð eiginkona.
Hún hafði tileinkað honum líf sitt
og stóð eins og klettur við hlið hans.
Þetta kom glögglega í ljós í veik-
indum hans síðustu ár hans, en
hann lést í fyrra á 94. aldursári.
Heilsu móður minnar fór hrakandi
eftir andlát föður míns og kom þá í
ljós hversu heppin hún var að eiga
góða og trausta vini að.
Við fjölskyldan færum okkar
bestu þakkir til starfsfólks Hrafn-
istu í Hafnarfirði og lungnadeildar
A6 á Landspítala fyrir mjög góða
aðhlynningu.
Blessuð sé minning móður minn-
ar. Hún hvíli í eilífri ró og friði.
Bjarni S. Einarsson.
Inga amma okkar er dáin. Hún
fæddist árið 1926 og annað lunga
hennar var fjarlægt þegar hún var
um tvítugt. Okkur finnst það vera
kraftaverki næst að hún hafi lifað
svona lengi bara með eitt lunga.
Kannski var hún þess vegna oftar
veik en fólk á hennar aldri, en alltaf
var hún tvíefld þegar hún stóð upp
frá veikindum sínum. Þegar afi
varð veikur var amma mjög dugleg
að sinna honum þótt hún væri sjálf
veik.
Amma var mjög dugleg að mála
og var stundum með sýningar á
myndunum sínum. Þegar við kom-
um í heimsókn til ömmu og afa mál-
aði hún oft með okkur, svo var spil-
að annaðhvort skippó eða lúdó. Hún
bjó oft til þykkar og stökkar þýskar
pönnukökur eða kjötsúpu fyrir okk-
ur. Amma lagði alltaf mikla vinnu í
kjötsúpuna. Hún passaði vel upp á
að eiga alltaf eitthvað gott að
drekka, gaf okkur hnetur eða
nammi. Við hjóluðum stundum
heiman frá Álftanesi í heimsókn til
ömmu og afa á Hrafnistu.
Amma og afi voru mjög trúuð og
dugleg að fara í kirkju þegar þau
höfðu heilsu til þess. Þau áttu stóra
styttu af Maríu mey heima hjá sér
sem amma hélt mikið upp á. Þau
héldu alltaf upp á St. Nikulás með
okkur 6. desember á hverju ári.
Þegar við bjuggum úti á landi og
gátum ekki hitt þau sendu þau
gómsætar gjafir frá St. Nikulás til
okkar þannig að við gætum haldið
upp á daginn.
Þegar við hittum ömmu í síðasta
skipti á sjúkrahúsinu kvaddi hún
okkur öll og sagði að við ættum
ekki að gráta. Hana langaði ekki í
matinn á sjúkrahúsinu og þá fórum
við og keyptum uppáhalds skyndi-
bitamatinn hennar. Hún borðaði
aðeins af honum og sagði að þetta
hefði verið mjög góð síðasta kvöld-
máltíð.
Amma var mjög dugleg að hafa
samband við systkini sín í Þýska-
landi. Árið 2001 fórum við til
Þýskalands og hittum hana á ætt-
armóti í Rechterfeld, heimabænum
hennar. Amma talaði oft um að fara
aftur til Þýskalands með okkur en
hún náði því ekki.
Inga amma og Einar afi voru oft-
ast með okkur á aðfangadag. Þessi
jól verða ólík öllum fyrri jólum því
báðar ömmur okkar og afar eru nú
dáin. Amma föndraði jólakúlur sem
hún gaf okkur með jólagjöfunum.
Hún var mjög hrifin af Pílu, kisunni
okkar, sem fékk líka jólagjafir frá
ömmu.
Við eigum eftir að sakna þess að
fá hana í heimsókn og fara til henn-
ar. Við eigum líka eftir að sakna
þess að kveðja hana þegar við för-
um í ferðalag og láta hana vita að
við séum komin aftur heim. Við eig-
um eftir að sakna þess að heyra um
æsku hennar og gömlu dagana. Við
eigum eftir að sakna hennar mikið
en minningin um hana lifir ennþá.
Ester, Einar Siggi
og Birkir Ingi.
Nú hefur Inga mamma kvatt.
Hún var ferðbúin og hugurinn var
leiftrandi og skýr og hún beið með
eftirvæntingu eftir vistaskiptunum.
Það var engin furða því ungri var
henni ekki ætlað langlífi sökum
mikilla veikinda. Hún var trú þeirri
skyldu að varðveita lífið sem Guð
hafði gefið henni og skóp því þá um-
gjörð sem ekki aðeins hafði áhrif á
heilsu hennar og líf allt heldur náði
til allra samferðamanna. Áfangan-
um var náð.
Inga hafði sterkan bakgrunn sem
mótaði allt hennar líf, hún þorði að
taka áskorun og breyta til og flutt-
ist til Ísland, þar var hún laus við
krefjandi ertingu sólargeislanna og
þar var hreina loftið. Og á Íslandi
voru örlög hennar ráðin, á vegi
hennar varð vestfirskur sjómaður
af bestu gerð, heiðarlegur og dug-
legur. Saman tókst þeim lífssigling-
in eindæma vel, hann hægur og
íhugull, hún glaðvær og mikill lífs-
kúnstner.
Ingu var margt til lista lagt. Hún
kunni ráð við flestum sjúkdómum
og þá voru náttúrulækningar efstar
á blaði. Grænmetið ræktaði hún
sjálf, hafði til þess aðstöðu hjá St.
Jósefssystrum og þar var og líka að
sjálfsögðu lögð rækt við trúna. Hún
var mikill aðdáandi allra afurða
sem áskotnuðust við vinnslu berja
og rabarbara og átti gott forðabúr
sem staðfesti það. Milli þess að saf-
inn, sultan og grænmetið hurfu of-
an í gesti og gangandi voru afurð-
irnar notaðar í framandi bakkelsi
og veitingar sem hvergi sáust ann-
ars staðar á borðum.
Inga mamma var hún kölluð af
fjölskyldu minni. Það var um 1971
er við kynntumst og urðum ná-
grannar. Það var hvalreki fyrir
mig, landsbyggðarstelpuna, nýút-
skrifaðan kennarann, að fá þann
stuðning og kærleika frá alls
óskyldri þýskri konu sem tók mig
umsvifalaust upp á sína arma.
Þarna mættumst við með gerólíkan
bakgrunn, mikinn aldursmun og
nokkuð ólíkar um margt en urðum
svo nánar og tengdar að hjörtun
okkar slógu í takt allar götur síðan.
Aldrei aukaslög, en slögin jöfn og
áreynslulaus eins og við viljum að
hjartað okkar starfi. – Börnum
mínum var hún sem besta móðir
vakin og sofin yfir velferð þeirra.
Hjá henni áttu þau oft athvarf og
kenndi hún þeim allt það besta sem
hún bjó yfir. Víst er að það vega-
nesti verður þeim uppspretta góðra
hluta í framtíðinni og markar
þeirra velferð. Fyrir allt það skal
nú þakkað af alhug.
Inga náði 83 ára aldri sem má
teljast alveg sérstakt. Eins og hún
hafði verið ákveðin hér áður fyrr að
eiga sér framtíð þá var hún full-
komlega sátt við að hverfa til skap-
ara síns sem hún trúði svo heitt á.
Já, hún var leiftrandi í hugsun,
kvaddi okkur hvert og eitt og bað
okkur blessunar. Þá hallaði hún sér
að mér og sagði: „Ég ætla að skila
kveðju til mömmu þinnar og pabba
– Möggu Magg og Kristins, þau eru
að spila og vantar spilafélaga“ …
Víst er að spilamennska foreldra
minna og Ingu og Einars verður
fumlaus, grandvör og glettin eins
og líf þeirra allt einkenndist af hér
á jörð.
Bjarna, Ingibjörgu og börnum
þeirra, sem voru sannkallaðir sól-
argeislar ömmu sinnar, votta ég
mína innilegustu samúð.
Guð blessi minningu Ingigerðar
Karlsdóttur.
Auður Kristinsdóttir.
Hvernig verður nágranni að ætt-
ingja? Ég veit það ekki alveg en ég
veit að það var það sem gerðist fyr-
ir nærri þrjátíu árum í Hafnarfirð-
inum. Nokkrum árum síðar, þegar
ég fæddist, var Inga nefnilega ekki
nágranni okkar. Við bjuggum þá
sín í hvoru hverfinu í Hafnarfirði og
ég heyrði aðeins óljósar sögur af
því að eitt sinn hefðu fjölskyldur
okkar verið nágrannar. Það var
mér fullkomlega ljóst að þegar ég
fæddist var hún orðin ættingi okk-
ar. Þegar ég var enn á leikskóla-
aldri fannst mér þetta svo augljós
staðreynd að ég neitaði að kalla
hana bara Ingu og kallaði hana
Ingu mömmu upp frá því. Það segir
meira en þúsund orð að orðið
mamma varð fyrir valinu, ekki
amma eða frænka, nei Inga mamma
skyldi hún kölluð. Ég var enda hjá
henni nær daglega frá því löngu áð-
ur en ég fór að muna eftir mér. Við
undum okkur tvær daglangt við
spjall um heima og geima og skap-
andi vinnu. Ég á henni svo mikið að
þakka. Mig langar að þakka fyrir
kamillute og vick á brjóstið þegar
ég var kvefuð, fyrir hrísgrjónasúpu
og kartöflu-„puffer“ með epla-
mauki þegar enginn annar gat
komið mat ofan í mig, fyrir að
syngja fyrir mig Gloríu þegar ég
þurfti að sofna og fyrir að setja
rosalega miklar bubblur í freyði-
baðið þegar það var bara til sturta
heima. Fyrir að svara öllum spurn-
ingum hikstalaust og fyrir að vera
alltaf til í að hlusta. Fyrir að vera
svo góð fyrirmynd með því að
standa fast á sínu og liggja aldrei á
skoðunum sínum. Mig langar að
þakka fyrir ástina og umhyggjuna.
Ég get aðeins vonað að ég verði
börnum mínum eins öruggt og gott
skjól og Inga mamma var mér.
Auður Magndís Leiknisdóttir.
Ingigerður Karlsdóttir
✝ Þorbjörg Inga-dóttir fæddist á
Akranesi 18. febrúar
1935. Hún lést 25.
október sl. Foreldrar
hennar voru hjónin
María Sveinfríður
Sveinbjörnsdóttir frá
Laugum í Súg-
andafirði og Ingi Guð-
jón Eyjólfsson skó-
smiður frá
Kaldrananesi á
Ströndum. Systkini
Þorbjargar eru Erla, f.
1929, Haukur, f. 1930,
d. 2003, Guðbjörn, f. 1937, d. 2009,
Steingerður, f. 1939, Elvar, f. 1941,
Reynir, f. 1943, d. 1999, Ester, f.
1945, og Ernir, f. 1947.
Þorbjörg giftist 31. desember 1966
Guðmundi Ingibjartssyni. Foreldrar
hans voru Ingibjartur Ingimund-
arson og Bjarnfríður Jónsdóttir.
Börn Þorbjargar og Guðmundar
eru: 1) Bjarni Bjartur, f. 1958, kvænt-
ist Línu Björk Sig-
mundsdóttur 29. ágúst
1987. Börn þeirra eru:
Bára, f. 1991, og Stef-
án, f. 1997. 2) Inga
María, f. 1969.
Framan af starfsævi
sinni starfaði Þorbjörg
við rækjuvinnslu, t.d. í
Pólar og hjá Böðvari
Sveinbjörnssyni. Síð-
ari hluta starfsævi
sinnar starfaði hún á
Hlíf, íbúðum aldraða á
Ísafirði, fyrst í þvotta-
húsi og síðar á þjón-
ustudeild. Margir íbúar á Hlíf hafa
minnst starfa hennar við þvottana og
dásamað vandvirkni hennar og alúð
við störf sín. Við þjónustudeildina
vann hún þar til sjón hennar fór að
daprast svo mjög að það háði henni
við vinnu.
Útför Þorbjargar fer fram frá Ísa-
fjarðarkirkju í dag, 31. október, og
hefst athöfnin kl. 14.
Pollurinn hér á Ísafirði getur verið
svo fallegur á haustdögum sem þess-
um, spegilsléttur í blankalogni með
fagurri fjallasýn hvert sem litið er,
fjöllin okkar speglast í bláum og frið-
sælum sjávarfletinum, en stundum
sýnir hann á sér aðra hlið, þegar geisa
óveður er hann ekkert lamb að leika
sér við. Þannig er það í lífinu, dags-
daglega er lífið svo ljúft og slétt, en
okkur systkinum finnst óveður hafa
geisað í okkar lífi síðustu daga, þrátt
fyrir hið fegursta haustveður hér í
faðmi fjalla blárra.
Þetta óveður hefur höggvið stórt
skarð í okkar fjölskyldu, er við miss-
um nú tvö af okkar systkinum. Í dag
kveðjum við með söknuði okkar ást-
kæru systur Þorbjörgu eða Doddu
eins og hún var að jafnaði nefnd, en
okkar elskulegur bróðir, Guðbjörn,
lést hinn 16. október sl. Auðvelt er að
gera sér í hugarlund, þar sem svo
stutt var á milli andláts þeirra, að
saman hafi þau gengið hönd í hönd til
fundar við þá ástvini, sem á undan eru
gengnir. Þannig hafi þau fylgst að yfir
landamærin.
Þegar manneskja okkur nákomin
deyr, hefst tími eins konar uppgjörs
hjá ættingjum. Þá eru rifjuð upp ævi-
skeið hins látna og margvíslegar
skyndimyndir úr lífsleiðinni koma
upp í hugann. Uppgjör af þessu tagi
er mjög erfitt, því fylgir mikil sorg og
sár söknuður. Það liggur í hlutarins
eðli því við andlát manneskju er eins
og færð sé inn síðasta færsla í minn-
ingabók um ástvin okkar. Þær verða
ekki fleiri. Dauðinn er miskunnarlaus
og endanlegur og við eigum erfitt
með að sætta okkur við að ástvinir
okkar, kær systir og bróðir skuli end-
anlega horfin af sjónarsviðinu. Okkur
finnst að hluti af okkur sjálfum hafi
dáið í leiðinni.
Í dagsins önn hugsa fæst okkar
mikið um dauðann og er það að von-
um, svo kaldur og hlífðarlaus, sem
hann virðist. Samt er hann stöðugt
nálægur og eftir því sem árum okkar
fjölgar, slær hann sífellt tíðar til
þeirra, sem við höfum verið samferða
um lengri eða skemmri tíma. Systir
okkar sagði alltaf sína meiningu, hélt
fast við sitt, var mjög heilsteypt kona.
Þótt hún væri hlédræg og ekki gefin
fyrir að trana sér fram hafði hún mjög
fastmótaðar skoðanir á málefnum.
Maður fann eldmóðinn sem hún bjó
yfir. Þá var gaman að sjá hana og
heyra til hennar, þegar henni hljóp
kapp í kinn við að halda fram sínu
sjónarmiði. Sá sem minna mátti sín
átti hug hennar. Hún mátti ekkert
aumt sjá án þess að reyna að rétta
hlut þess. Það kemur því ekki á óvart
að hún starfaði í fjöldamörg ár í stjórn
og trúnaðarmannaráði Verkalýðs-
félagsins Baldurs á Ísafirði. Okkur
verða ævinlega minnisstæð kaffiboð-
in á jóladag hjá Doddu okkar, þar
svignuðu borð undan kræsingum. Þar
vorum við öll systkinin og barnabörn-
in samankomin, það var gleði okkar
hin mesta þegar fjölskylduhópurinn
allur hittist. Nú er þessi hljóðláta
systir horfin yfir móðuna miklu. Hún
kvaddi þennan heim með sama æðru-
leysinu og einkenndi hana jafnan.
Við systkinin þökkum henni sam-
fylgdina.
Fari elsku systir og bróðir í friði,
friður Guðs þau blessi.
Ernir Ingason.
Þorbjörg Ingadóttir