Morgunblaðið - 31.10.2009, Blaðsíða 45

Velvakandi 45
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 31. OKTÓBER 2009
ÞAÐ húmar að kveldi og dagsbirtan víkur fyrir rökkrinu og götulýsingin
tekur við. Hér má sjá fólk á ferli síðla dags hraða sér til að ná í strætó og
aðra sem hinkra þolinmóðir eftir sínum vagni.
Morgunblaðið/Golli
Fólk á ferli
Launhálka – akstur
um hringtorg
NÚ þegar vetur er
genginn í garð og allra
veðra von þarf að huga
vel að akstri í umferð-
inni. Varúð við hálku á
heiðum uppi er nauð-
synleg og gerð góð skil
í fjölmiðlum. En ábóta-
vant er hvað litlar upp-
lýsingar eru um hættur
við launhálku er oft
myndast á auðum renn-
blautum götum höf-
uðborgarsvæðisins
þegar dimma tekur. Þá
getur myndast hálka á
skömmum tíma í ljósaskiptum, er
daginn styttir. Launhálku þarf að
gera betri skil til að bæta umferð-
armenninguna, fólk fái almennt til-
finningu fyrir hættunni þó að að-
stæður séu ekki sjáanlegar.
Ekki kemur nógu vel fram af hálfu
þeirra er um umferðina fjalla að
greina hættuna, sýna fram á óhöpp
er eiga sér stað í launhálku; hvernig
staðbundnar aðstæður í veðri geta
skapað fljúgandi hálku á skömmum
tíma.
Þá vantar myndræna umfjöllun
fjölmiðla um akstur á hringtorgum
þar sem tilkoma þeirra hefur aukist
mjög hratt í staðinn fyrir götuljós í
nýjum íbúðahverfum.
Með markvissri umfjöllun gæti
óhöppum og slysum ef til vill fækkað;
ökumenn fengið tilfinningu fyrir
akstri í launhálku – og umferð-
arreglum við hringtorg.
Sigríður Laufey Einarsdóttir.
Ekki Metro heldur
Baulu-borgari
ÞAÐ er leiðinlegt hvað fyrirtæki á
Íslandi telja sig þurfa að notast við
erlend heiti. Nýjasta dæmið er þegar
McDonald’s lokar tekur við nafnið
Metro. Væri ekki nær að kalla nýjan
hamborgarastað t.d. Baulu-borgara?
Þarna verður jú eingöngu notað ís-
lenskt hráefni (og er það vel).
Áhugamaður um íslensk
nöfn fyrirtækja.
Viðskiptahættir sem borga sig?
EFTIR að hafa lesið greinar í Vel-
vakanda 6. og 11. október þar sem
fólk rekur sögur sínar um ófor-
skammaða viðskiptahætti, ákvað ég
að láta verða af því að segja frá því
sem ég lenti í í sumar. Við neytendur
þegjum alltof oft þunnu hljóði, í stað
þess að vara aðra við. Kvenfataversl-
unin Bernhard Laxdal er verslun
sem auglýsir hágæðavöru og góða
þjónustu. Síðastliðið sumar keypti ég
þar hvítan sumarjakka sem mér þótti
að vísu nokkuð dýr en taldi að ég
kæmi til með að nota í mörg ár, enda
seldur sem gæðavara sem á að end-
ast, merki jakkans er FUCHS
SCHMITT. Efnið var silkimjúkt og
jakkinn virkilega þægilegur, eða þar
til eftir fyrsta þvott. Fór ég nákvæm-
lega eftir leiðbeiningum en fann
strax mun, hann varð hrjúfur við-
komu. Jakkinn fór inn í skáp yfir vet-
urinn, en í vor þvoði ég hann öðru
sinni en hann versnaði til muna svo
ég ákvað vegna áskorana vinkvenna
minna að leita til versl-
unarinnar. Ég var beð-
in um að skilja jakkann
eftir, haft yrði samband
við mig þegar eigand-
inn hefði litið á hann, en
þegar ég hafði ekki
heyrt frá þeim í tvær
vikur fór ég þangað. Ég
fékk strax kuldalegt
viðmót frá eigand-
anum, og hafði ég á til-
finningunni að hún vissi
upp á sig skömmina,
því hún mótmælti ekki
beint að um gallaða
vöru væri að ræða og
gerði ekki athugasemd-
ir við hvernig ég þvoði
hann. Hún bað um nótu, (sjálf ætti
hún að geta fundið hana í sínu bók-
haldi) en ég sagðist sjaldan geyma
nótur nema um stærri kaup væri að
ræða, svo sem húsbúnað eða raftæki.
Hún sagði að kvörtun skyldi berast
innan mánaðar frá kaupum og spyr
ég nú. Ætli þess þurfi oft ef varan
sem hún selur er sú hágæðavara sem
hún heldur fram í auglýsingum sín-
um? Mér leið virkilega illa inni í
versluninni sem var nokkuð mann-
mörg vegna sumarafsláttardaga. Að
lokum benti hún mér á nokkrar út-
söluslár og sagði að ég gæti valið eitt-
hvað af þeim. Ekkert hentaði mér
þar svo ég gekk yfir að slá sem á stóð
20% afsláttur, en þar voru jakkarnir
um 10.000 krónum dýrari en minn.
Ég spurði hvort við gætum komist að
samkomulagi um að ég borgaði mis-
muninn, en það vildi hún ekki. Held-
ur sagði, þú tekur aðeins af þessum
slám, og benti þangað sem ég fann
ekkert við mitt hæfi. Ég gekk út með
jakkann undir hendinni, jakka sem
kostaði 35.000 krónur og ég get aldr-
ei notað, því hann ertir mig í hálsinn
og er viðkomu eins og sandpappír.
Nú spyr ég, eru þetta viðskiptahætt-
ir sem borga sig nú þegar sam-
dráttur er og verslanir hrynja eins
og spilaborgir? Sem betur fer eru til
þeir sem hafa annan viðskiptamáta,
og ber að nefna það sem vel er gert.
Verslunin Fröken Júlía í Mjódd er
dæmi um verslun sem getur auglýst
góða þjónustu og gæði með réttu.
Þar voru mér lánaðar margar flíkur
heim til að máta í rólegheitum yfir
helgi, þar sem ég var nýkomin úr að-
gerð og treysti mér ekki til að máta á
staðnum. Þar mætir manni elskulegt
viðmót og mæli ég með þeirri versl-
un. Sjálf vann ég lengi í verslun á
Laugaveginum og eigandinn inn-
rætti okkur að muna að kúnninn
hefði ætíð rétt fyrir sér. Þær hjá
Laxdal mættu hafa þetta að leið-
arljósi. Það er ekki nóg að vera kurt-
eis og alúðlegur á meðan verið er að
selja vöruna, það þarf líka að taka vel
á móti þegar um galla er að ræða og
viðurkenna hann. Hefði ekki verið
betra fyrir eigandann að koma til
móts við mig með því að leyfa mér að
borga á milli en að fá þessa umsögn
sem skaðar verslunina? Ég og marg-
ar mínar vinkonur koma aldrei fram-
ar til með að versla hjá Bernhard
Laxdal.
Rannveig Ásbjörnsdóttir.
Ást er...
... þegar ykkur dreymir
um að eldast saman.
Bórisfrísa
Eftir: Þorgrím Kára Snævarr
Svarað í síma 5691100 frá 10–12
velvakandi@mbl.is