Morgunblaðið - 20.09.2010, Síða 21

Morgunblaðið - 20.09.2010, Síða 21
MINNINGAR 21 MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 20. SEPTEMBER 2010 ✝ Jón Björnssonfæddist í Reykja- vík 13. júlí 1936. Hann lést að heimili sínu, Rituhólum 10, 11. september 2010. Foreldrar hans voru Björn Jónsson, verslunarmaður í Reykjavík, f. 24.11. 1911, d. 1.10. 1981, og Ingileif Káradótt- ir frá Vestmanna- eyjum, f. 21.10. 1907, d. 29.8. 2003. Systkini Jóns eru Kolbrún Björnsdóttir, f. 10.11. 1934, og Björn Björnsson, f. 28.7. 1938. Jón kvæntist eftirlifandi eig- inkonu sinni, Önnu Þórunni Otte- sen frá Reykjavík, f. 18.6. 1942, þann 15.12. 1962. Foreldrar Önnu voru Morten Ottesen, f. 16.10. 1895, d. 2.12. 1946, og Sigurbjörg Björnsdóttir, f. 5.11. 1911, d. 29.5. 1946, (kjörforeldrar, Hjörtur Hjartarson, kaupmaður í Reykja- vík, f. 31.10. 1902, d. 15.2. 1985, og Ásta Björnsdóttir, f. 24.11. 1908, d. að loknu námi og bjó fjölskyldan í Garðabæ á þeim tíma. Árið 1976 fluttist fjölskyldan til Stykkishólms þegar Jón gerðist lyfsali þar. Það- an var ferðinni heitið á Akranes árið 1986 þar sem Jón var lyfsali næstu árin. Frá árinu 1994 var Jón lyfsali í Kópavogs Apóteki og flutt- ust þau hjónin í Rituhóla 10 í Reykjavík þar sem hann bjó til dauðadags. Á þessum árum vann Anna kona hans ávallt með honum. Árið 2000 hætti Jón rekstri Kópa- vogs Apóteks til að þau hjónin gætu betur sinnt hugðarefnum sín- um. Sá tími var vel nýttur til ferð- laga, hestamennsku og golfiðkunar auk þess sem sumarbústaður þeirra í Svínadal var vel nýtt vin. Síðustu misserin hrakaði heilsu Jóns og þurfti hann smám saman að hægja á þótt viljinn væri til staðar fram á síðasta dag. Jón var félagi í Oddfellow-stúkunni Þór- steini nr. 5 og í Rotary-hreyfing- unni. Auk þess tók hann virkan þátt í félagsstörfum innan sinnar fagstéttar og var meðal annars formaður Apótekarafélagsins. Útför Jóns verður gerð frá Dóm- kirkjunni í Reykjavík í dag, 20. september 2010, og hefst athöfnin kl. 15. 17.6. 2002). Börn Jóns og Önnu eru: 1) Björn, verk- fræðingur, f. 24.8. 1961, maki Birna Gunnlaugsdóttir, f. 6.5. 1960. Þau búa í Reykjavík. Börn þeirra eru a) Dagný Rós, f. 1982, hennar dóttir Alexanda Ang- ela, f. 2002, b) Jón Brynjar, f. 1989, og c) Linda, f. 1990. 2) Sigurbjörg Ásta, lög- fræðingur, f. 7.4. 1970, maki Raymond Snider, f. 22.10. 1951. Þau búa í Brussel. Börn þeirra eru a) Jón William, f. 2004, og b) Andri Thor, f. 2006. 3) Þóra, lyfjafræðingur, f. 30.3. 1972. Hún býr í Kópavogi. Jón ólst upp í Vesturbænum í Reykjavík. Hann varð stúdent frá Menntaskólanum í Reykjavík 1957. Jón nam lyfjafræði við Háskóla Ís- lands og við Kaupmannahafnarhá- skóla. Útskrifaðist þaðan árið 1967. Jón starfaði í Ingólfs Apóteki Elsku afi. Það er svo sárt að kveðja þig. Við eigum svo margar góðar minn- ingar um þig, sérstaklega allar stundirnar uppi í sumarbústað, þú í stuttbuxunum með flugnanetið, alltaf eitthvað að vinna. Þar var alltaf nóg um að vera, unnið á dag- inn bæði að klippa og grisja trén og svo voru gróðursett önnur í staðinn. Eins og í brekkunni þar sem gróðursett voru tré fyrir hvert okkar sem við fylgdumst svo með vaxa. Á kvöldin var líka slakað á, grillað og spilað fram eftir. Það voru smíðaðar rólur, sand- kassi, lítið dúkkuhús, ekkert mátti vanta. Alltaf var gott veður í Svínadaln- um eins og þú sagðir alltaf og þannig hugsum við um sumarbú- staðinn. Þar var alltaf svo gott að vera saman. Við munum vel eftir möndlu- grautnum sem við borðuðum alltaf saman á aðfangadagsmorgun. Við kepptumst um að sitja við hliðina á þér því þú læddir alltaf möndlunni að okkur ef hún lenti í þinni skál og það gerðist furðulega oft. Við eigum eftir að sakna þín svo mikið og þeirra góðu stunda sem við átt- um saman. Þú ert ein besta fyr- irmynd sem hægt er að finna og svo gaman var að sjá hvað þið amma áttuð innihaldsríkt líf saman með ótal ferðalögum. Þið voruð alltaf svo sæt og yndisleg við hvort annað og okkur öll, svo mikill kær- leikur. Við erum öll sammála um að þegar við finnum maka, að ef líf okkar verður aðeins brot af því sem þið amma áttuð saman þá munum við verða hæstánægð. Afi hvatti okkur alltaf til þess að læra, ferðast og gera það sem okk- ur langaði til og spurði í hverju matarboði út í hvernig gengi, hjálpaði okkur til að setja markmið og vinna eftir þeim. Fyrir þetta verðum við alltaf þakklát og mun afi alltaf lifa með okkur í minningunni. Ég sendi þér kæra kveðju nú komin er lífsins nótt, þig umvefji blessun og bænir ég bið að þú sofir rótt. Þó svíði sorg mitt hjarta þá sælt er að vita af því, þú laus ert úr veikinda viðjum þín veröld er björt á ný. Ég þakka þau ár sem ég átti þá auðnu að hafa þig hér, og það er svo margs að minnast svo margt sem um hug minn fer, þó þú sért horfinn úr heimi ég hitti þig ekki um hríð, þín minning er ljós sem lifir og lýsir um ókomna tíð. (Þórunn Sigurðardóttir.) Takk fyrir allt, elsku afi. Dagný, Jón og Linda. Með nokkrum orðum langar mig að minnast míns elskulega mágs, Jóns Björnssonar. Það eru komin um 50 ár síðan litla systir mín kom eitt kvöldið til að passa strákana okkar. Í fylgd með henni var ung- ur, myndarlegur strákur, sem sagðist heita Jón Björnsson og vera að læra lyfjafræði. Okkur leist strax mjög vel á piltinn. Sam- bandið þróaðist hjá þeim og fljót- lega kom Bjössi í heiminn og unga parið gifti sig. Seinna eignuðust þau tvær dætur, Sillu og Þóru. Jóni sóttist námið vel og eftir að hann útskrifaðist úr Háskólanum lá leiðin í framhaldsnám í Dan- mörku. Við urðum þeirrar ánægju aðnjótandi að heimsækja þau þangað og áttum afar skemmtilega dvöl hjá þeim. Árin liðu og fljót- lega eftir að námi lauk fluttust þau í Stykkishólm, þar sem Jón varð apótekari. Þar leið þeim ákaflega vel og eignuðust marga góða vini. Eftir nokkurra ára veru í Hólm- inum lá leiðin á Akranes, þar sem þau bjuggu í nokkur ár, en fluttu sig svo suður, þegar Jón keypti Kópavogsapótek og rak það þar til hann hætti störfum. Þau hjónin voru miklir höfðingjar heim að sækja og Jón var algjör snillingur að töfra fram góða fordrykki og systir mín ekki verri í matseldinni. Við minnumst sérstaklega skemmtilegu páskaheimsóknanna í Hólminn og á Akranes, þegar setið var við bridgeborðið kvöld eftir kvöld. Anna Þórunn og Jón voru sam- hent í öllu sem þau tóku sér fyrir hendur, ferðuðust mikið, fóru í sund flesta morgna, í ræktina, gönguferðir og síðast en ekki síst stunduðu þau golfið af miklum krafti. Skyndilegt fráfall Jóns kom flestum á óvart, þó að hann hefði átt við vanheilsu að stríða síðustu árin. Við Alli og fjölskylda okkar þökkum fyrir allar góðu samveru- stundirnar. Jóns verður sárt sakn- að af fjölskyldu og vinum. Minn- ingin um góðan dreng lifir. Blessuð sé minning hans. Anna Hjartardóttir. Okkur systkinin langar að kveðja elskulegan móðurbróður, hann Kúta, sem snögglega er fall- inn frá. Hann var okkur alltaf mjög kær og segja má að hann hafi líka verið okkur ákveðin föður- ímynd. Það hafa alltaf verið sterk og mikil tengsl á milli fjölskyldn- anna alveg frá því við systur vor- um litlar og bjuggum í Garða- bænum. Þó að heilsan hafi hægt og rólega byrjað að gefa sig á síðustu árum er maður aldrei tilbúinn þeg- ar kallið kemur. Söknuðurinn verð- ur alltaf sár og minningarnar streyma fram. Sem betur fer eig- um við fullt af góðum og skemmti- legum minningum. Kúti var hægur og rólyndur maður en maður kom aldrei að tómum kofunum hjá hon- um og alltaf var hægt að spjalla um alla heima og geima. Hann var líka einstaklega ljúfur og hafði mjög góða nærveru. Það verður tómlegt í laufa- brauðinu og jólaboðinu þetta árið. Á hverju ári síðustu 24 ár hafa þessar tvær fjölskyldur hist, gert saman laufabrauð og borðað saman stórkostlegan kvöldverð, kalkún í lok dagsins. Við höfum kallað þetta fyrsta jólaboðið. Fyrstu árin voru þessar samkomur alltaf hjá Önnu og Kúta, en síðar fórum við að skiptast á. Anna og Kúti hafa líka alltaf verið dugleg að halda veislur og voru jólaboðin í Rituhólunum mikið tilhlökkunarefni okkar allra og ekki hvað síst barnanna okkar. Þessar stundir eru okkur ógleym- anlegar, ekki hvað síst þegar amma Leifa var líka með okkur og það var spilaður lander langt fram á kvöld. Núna munu afi, amma og Kúti spila lander saman á himnum og fylgjast með okkur. Við höfum skipst á að halda jólaboðin nokkur undanfarin ár og þó að hópurinn sé orðinn nokkuð stór vill enginn hætta. Við systur höfum allar átt okkar nána tímabil með Önnu, Kúta og krökkunum þeirra og verið eins og hluti af fjölskyldunni. Þegar Steffý var lítil passaði hún stelpurnar og þau Bjössi voru miklir vinir, eftir að Inga lauk lyfjafræðingsprófi vann hún mikið hjá þeim og sá um apótekið og stelpurnar á meðan Anna og Kúti fóru í frí og nú síð- ustu ár hefur Sigrún verið með Þóru og Kúta í hestmennskunni. Fyrir allt þetta erum við óendalega þakklátar og munum ylja okkur við góðar minningar. Elsku Anna, Bjössi, Silla, Þóra og fjölskyldur, við biðjum góðan Guð að styðja ykkur og styrkja í þessari miklu sorg. Þó að sorgin og söknuðurinn sé mikill í dag munu allar fallegu minningarnar ylja ykkur um ókomna tíð. Guð geymi ykkur öll. Inga, Stefanía (Steffý), Sigrún og Björn Kristján (Bjössi). Laugardaginn 11. september síð- astliðinn lést Jón Björnsson vinur okkar. Okkur langar til að minnast hans með fáum orðum hér. Kynni strákanna hófust fyrir miðja síðustu öld þegar þeir voru á barnaskólaaldri í Vesturbænum í Reykjavík. Æ síðan hafa þeir átt með sér einstakan vinskap og þeg- ar þeir kvæntust komu konurnar inn í vinahópinn. Örn Arnljótsson og Magnús M. Brynjólfsson eru látnir en konur þeirra hafa fylgt hópnum. Það var þungt högg að fá frétt af láti Jóns þótt við vissum að hann hafði barist við hjartasjúk- dóm um nokkurt skeið. Hvað kemur fyrst í hugann þeg- ar við minnumst Jóns? Hann var yfirvegaður, hjálpsamur, tryggur, víðsýnn, stríðinn, skemmtilegur, góður, listunnandi en umfram allt mikill fjölskyldumaður og góður vinur. Það birti ávallt yfir Jóni þegar hann leit á konu sína, Önnu Ottesen. Hann elskaði hana ekki aðeins heldur beinlínis tignaði. Eins voru börnin þeirra Björn, Sigurbjörg og Þóra sólargeislar í lífi hans. Jón ólst upp á miklu menningar- heimili hjá foreldrum sínum Birni og Ingileifu á Reynimelnum. Þar var elskan í öndvegi, heimilið opið fyrir öllum vinunum og þar var ekki kynslóðabil. Það kom fyrir að á laugardagskvöldum sátum við unglingarnir með hjónunum, systk- inum Jóns, Kolbrúnu og Birni, og hlustuðum á óperur af grammófón- plötum heimilisins. Anna kom einnig frá svona heimili þar sem gestrisnin og gleðin réð ríkjum. Jón og Anna héldu þessum arfi sínum við og var heimili þeirra opið vinum og vandamönnum hvort sem þau bjuggu á höfuðborgarsvæðinu, í Stykkishólmi, á Akranesi eða voru í sumarbústaðnum í Svínadal. Hvert tilefni var nýtt til að slá upp veislu og þá komu allir í fjölskyld- unni; börn og gamalmenni og allt þar á milli og vinirnir. Nú hefur enn fækkað í vina- hópnum okkar en við reynum að þjappa okkur saman, hittast, rifja upp góða tíma og minnast látinna vina. Hugur okkar er hjá Önnu, börn- unum, tengdabörnunum og barna- börnunum. Megi góður Guð veita þeim styrk í þeirra mikla missi og geyma þau. Blessuð sé minning Jóns Björns- sonar. Árni Norðfjörð, Halla Gísladóttir, Lilja Hallgrímsdóttir, Sigrún Guðmundsdóttir, Sonja Johansen, Þorsteinn Viggósson. Fátt er verðmætara í lífinu en góðir vinir en þá getur maður eign- ast með ýmsum hætti á öllum skeiðum lífsins. Með árunum verð- ur vináttan enn dýrmætari og sárt er að sjá á bak tryggum vinum sín- um. Jón Björnsson og Anna Ottesen fluttu til Stykkishólms í ársbyrjun árið 1976 ásamt þrem börnum sín- um, þau settust að í Apótekinu og urðu nágrannar okkar í Clausens- Jón Björnsson SJÁ SÍÐU 22 ✝ Valdimar Bær-ingsson fæddist í Sellátri á Breiðafirði 21. mars 1925. Hann lést á Landspít- alanum í Fossvogi 9. september sl. For- eldrar hans voru Bæring Níelsson Breiðfjörð, f. 28. júlí 1892, d. 23. ágúst 1976 og Ólöf Guðrún Guðmundsdóttir, f. 15. mars 1892, d. 5. desember 1980. Valdimar var yngstur af sjö börnum þeirra hjóna. Systk- ini hans voru: Kristín Guðrún, f. 18.7. 1914, d. 5.5. 2001, Níels Breið- fjörð, f. 8.8. 1916, d. 6.8. 1995, Guð- mundur Ólafur, f. 30.8. 1917, d. 11.8. 2003, Bjarni, f. 20.11. 1918, d. 11.11. 1995, Dagbjört, f. 25.2. 1921, d. 13.1. 1943 og Sæmundur, f. 16.5. 1923. Valdimar hóf sambúð 1958 með Bryndísi Jóhanns- dóttur frá Holti í Svínadal, A-Hún., f. 24. maí 1924. For- eldrar hennar voru Jóhann Guðmunds- son, f. 5. nóvember 1887, d. 11. ágúst 1949 og Fanný Jóns- dóttir, f. 14. mars 1891, d. 4. júlí 1958. Hann naut heima- fræðslu sem barn og unglingur en nam síð- an við Iðnskólann í Reykjavík 1948-1952 og lauk þaðan sveinsprófi í mál- araiðn. Meistararéttindi öðlaðist hann 1958. Hann starfaði síðan við iðn sína meðan heilsan leyfði. Í nóv- ember 1962 gekk hann í Oddfellow- regluna, stúkuna Ingólf nr. 1. Útför Valdimars fer fram frá Grafarvogskirkju í dag, mánudag- inn 20. september 2010, og hefst at- höfnin kl. 13. Það var mikill viðburður í fá- menninu í sveitinni fyrir norðan þegar frændfólkið að sunnan kom í heimsókn og ekki var eftirvænting- in minni þegar sú frétt barst að Bryndís frænka (móðursystir) væri komin með sambýlismann. Valdi- mar kom og var strax vel tekið. Hann var alla tíð afar hæglátur og mikið prúðmenni en stutt í góðlát- lega glettni og smástríðni sem við krakkarnir komumst fljótt upp á lag með að hafa mikið gaman af og svara í sömu mynt. Á þeim tíma var viðburður að sjá fólksbíla og Valdi- mar kom á Opel station. Það var flottur bíll og afar spennandi að fá að fara í einn og einn ökutúr. Á námsárunum kynntist ég Valdimar betur þegar ég dvaldi hjá þeim Bryndísi eitt sumar og ekki síður í þau ótalmörgu skipti sem ég gisti nótt eða tvær á ferðum milli Norðurlands og útlanda. Ætíð var Valdimar boðinn og búinn að að- stoða og ótaldar eru þær ferðir sem hann bæði fór með mig í flug eða sótti og þessarar hjálpsemi nutum við öll í fjölskyldunni. Síðar komst ég að því að Valdimar tók vel eftir viðbrögðum okkar bræðra er við fórum ungir í fyrsta sinn til útlanda og þeim breytingum sem á mér urðu eftir því sem ferðirnar urðu fleiri. Samræður okkar urðu fjöl- breyttari og ég tók að njóta athygl- isgáfu og frásagna Valdimars af hans fyrra lífi og reynslu. Sögum og frásögnum frá Breiðafirði og lífinu á fyrri áratugum liðinnar aldar á eyjunum og í Stykkishólmi. Eins frásagnir af fyrstu árum hans í Reykjavík stuttu eftir stríð og fram á sjötta áratuginn. Þetta voru frá- sagnir af sérkennilegum viðburðum og fólki en minnisstæðastar eru mér frásagnir af lifnaðarháttum lið- ins tíma og þeirra mun ég sárlega sakna. Bryndísi og Valdimar varð ekki barna auðið. Þau ferðuðust mikið um landið og fékk ég oft að fara með í skemmtilegar og fróðlegar sunnudagsferðir um nágrennið og Suðurland. Þau fóru einnig í sigl- ingar með Gullfossi til Kaupmanna- hafnar með viðkomu í Leith. Þetta voru miklar ævintýraferðir áður en flugið tók við en þá fóru þau einnig í nokkrar sólarlandaferðir. Valdimar bjó með Bryndísi í 30 ár í íbúð í Álfheimunum og síðan 20 ár í Hlaðhömrum en þau fluttu fyrir um ári á Hrafnistu í Hafnarfirði. Á seinustu árum fór að ganga á heils- una og máttur að þverra úr fótum og sérstaklega annarri hendinni. En enn var gaman að hitta og rabba við Valdimar og seinast sá ég hann síðastliðið vor. Þau Bryndís höfðu staðið í að losa sig við ýmsa hluti úr búinu og í minn hlut hafði komið mikil bók um Skaftárelda sem ég þakkaði mjög vel fyrir. „Lestu þetta nokkuð?“ spurði Valdimar og sem betur fer gat ég svarað því játandi með góðri samvisku. En í augum Valdimars var þessi hnyttniglampi og smábros á vör. Sami glampi og glettni og var þegar við hittumst fyrst fyrir meira en hálfri öld. Þannig mun ég muna eftir Valdimar með miklu þakklæti fyrir alla þá miklu greiðasemi og hlýju sem hann sýndi mér og okkur öllum frænd- systkinum Bryndísar alla tíð. Við Ulrike sendum Bryndísi okkar innilegustu samúðarkveðjur á þess- ari stundu. Þorsteinn Guðmundsson. Valdimar Bæringsson

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.