Líf og list - 01.10.1951, Blaðsíða 29

GATAN í RIGNINGU er glæný saga eftir Ástu
Sigurðardóttur.
Síðan Líf og list birti sögu hennar, SUNNU-
DAGSKVÖLD TIL MÁNUDAGSMORGUNS, í
apríl þessa árs, hefur margt og misjafnt drifið
á daga ungfrúarinnar. Hún hefur því frá mörgu
nýju að segja.
Ritið telur sér virðing að því, að mega flytja
þau tíðindi, að von sé á bók eftir hana á næst-
unni, sem hún hefur unnið að í sumar og haust.
Enginn efi er á því, að með komu þeirrar bókar
veitir Ásta fersku og heitu blóði inn í íslenzkt
bókmenntalíf, því að leitun er á skáldsagnahöf-
undi, sem fer jafn-glæsilega af stað eins og hún
út á hina torsóttu og vandrötuðu rithöfundar-
braut.
Ásta er gædd þeirri ólgu, því lífsmagni og þeim
náttúrukrafti, sem tilfinnanlega vantar í ritverk
unghöfundanna hér. Framtíðin brosir við slíkri
hæfileikakonu á listasviðinu. RITSTJ.
Ný mynd af höfundinum. — KALDAL tók.
— Það gerir ekkert til. Ég ætlaði bara að fá mér
súpu, heita súpu. — Það er stúlka, sem selur mér
stundum súpu, þegar ég er svangur.
Hann leit á mig eins og hann væri að biðja
fyrirgefningar.
— Mað'ur á svo sjaldan fyrir mat, bætti hann
við.
Hann saup gúlsopa úr flöskunni og fékk hósta-
kast.
Eg hélt hann ætlaði ekki að ná andanum og
studdi hann meðan hann engdist sundur og saman.
Sígarettan hans datt í poll, glóðin dó með snarki
og þurrt tóbakið saug í sig vatnið eins og svamp-
ur.
Vínið rann út úr munnvikjunum á honum nið-
ur í óhreint skeggið og ofan á háls. Eg klappaði
honum á vangann með lófanum og þurrkaði hon-
um í framan með' klútgarminum mínum og rétti
honum svo hina sígarettuna, þegar hann var bú-
inn að jafna sig.
Svo saup ég á flöskunni. — Skál! sagði ég.
Hann leit upp hissa.
— Þú ert orðin glöð, sagði hann. — Svona eiga
stúlkur að vera í sólskini, —■ ungar stúlkur, glað-
ar stúlkur. — Skál!
Það færðist bros yfir skeggjað og úfið andlitið
og ég sá að hann var tannlaus í efra gómi.
— Á ég segja þér eitt? spurði hann. — Einu
sinni sat ég á bekk með' stúlku í fallegum garði
fyrir mörgum árum. Það var ung stúlka og falleg
eins og þú og góð við mig eins og þú. — Eg held
ég muni það, — útræna og gekk á með skúrum
eins og núna og glaða sólskin á milli-----
Drykkjumaðurinn þagnaði og horfði fram hjá
mér langar leiðir.
Ég leit í rauðþrútin augu hans og tók eftir að
vatn streymdi í þau úr einhverri dularfullri upp-
sprettu, unz þau fylltust á hvarma.
Hann hreyfði ekki höfuðið' og brosið fölskvað-
ist ekki. Tárin byrjuðu að falla eins og kvikasilf-
urskúlur, — ofan þvæld fötin og niður i pollana
í för með regninu.
Ég hristi regnblautt hárið rösklega frá enninu.
— Er hún dáin? spurði ég.
Drykkjumaðurinn rankaði við sér. Hann var
búinn að fá ekka.
— Nei. Hún er enn-ennþá li-lifandi. Það-það
vex hjart-hjartarfi á leiðinu hennar núna nú-
niina---------
Eg rétti honum khitinn minn og liann þurrkaði
LÍF og LIST
29