Birtingur - 01.12.1955, Blaðsíða 24

JÓHANNES H E L G I :
Fjöregg í tröllahöndum
Afsiðun æskunnar, þáttur hersins, glæparitanna, kvikmyndanna,
bóksalanna; æskulýðshöíl eða tukthús; skilningsblinda almennings; úrbætur
Á daginn slæpist ungviðið á speglasjoppum, slá-
andi fimmkall fyrir ísglundri og vindlingum; á
nóttunni þegar hleypt hefur verið út úr danshús-
unum slæst það kringum pylsuvagnana og ryðst
ölmótt og illa til reika fram og aftur um miðbæinn
og spýr og grætur utan i húsveggi fram eftir nóttu.
Þá hefur þessi lýður farið á mis við þjóðerni sitt,
taiar ekki íslenzku nema að nafninu til og gengur
undir annarlegum orðskrípum í stað skírnarnafna
sinna, er blindur á flest nema glys og prjál, les
ekki annað en lesefni lélegustu tegundar, horfir
ekki á annað en ruslkvikmyndir og hefur skömin
á landi sínu og þjóðerni. Smápattar rotta sig saman
vissum ekki heldur hvert bæri að leita. En
nú stendur þetta allt saman prentað í mynd-
skránni sem kostar okkur krónur 10 og þar
getum við nú merkt við og svo getum við
bara bankað upp á hjá: þeim konsúlum og
barónum og mikilmennum og apótekurum
og verksmiðjuyfirpródúsentum og sem betur
fer fleirum sem þar standa skráðir eins og
steinalausar rúsínur. Ég veit að okkar hæst-
virtu stjórnarvöld sem standa fyrir afmæl-
isgildinu þurfa ekki á okkur yngri listamönn-
um máls eða mynda að halda þegar þau gera
þér afmælisfagnað fremur en endranær enda
högum við okkar veizluhöldum á annan veg
með því að dvelja með listaverkum þínum
þegar kostur gefst og mótmælum þvi að þú
sért sjötugur fremur en eitthvað annað því
þú ert bæði elztur og yngstur.
22
í skipulögð þjófafélög, dýr eru kyrkt, jafnvel fisk-
um misþyrmt, það er skotið á fólk, saklausir menn
barðir til óbóta, rændir og gengið næst lífi þeirra.
Sama er að segja um velsæmið. Það heyrir t.il
tíðinda að lagleg ógift stúlka nái tvítugsaldri án
þess að verða barnshafandi. Herstöðin í Keflavík
hefur á annan áratug verið eitt pútnahús, þaðan
hafa íslenzkar unglingsstúlkur flykkzt árum saman
eins og fénaður, hver árgangurinn á fætur öðrum,
til að láta fleka sig, þunga og naktir líkamir þeirra
síðan ljósmyndaðir undir áhrifum kynæsandi lyfja,
flugvallarstarfsmönnum til skemmtunar og íslend-
ingum til háðungar. Og hinir fullorðnu láta ekki
sitt eftir liggja, þriðji hver maður fæst við eihvers
konar brask. Hvert fjársvika- og okraramálið rekur
annað. Virðulegir höfðingjar standa skyndilega
stimplaðir þjófar og svikarar frammi fyrir alþjóð
og kynferðisglæpir á börnum færast í aukana.
Þessi andstyggð blasir við hinum reykvísku
borgurum ár eftir ár, en einasta andsvar þeirra er
fyrirlitning. Þó eru þeir þess fullvissir að þetta
sé sú siðlausasta og óíslenzkasta
Háttur æska, sem nokkru sinni hafi dregið
strútsins andann í þessu landi. Og því miður
hafa þeir rétt fyrir sér, en samt er
ekkert gert til þess að sporna við þessum ófögnuði,
líkt og menn haldi að hér sé um að ræða innri
orsök og óviðráðanlega, einhverja skyndilega stökk-
breytingu niður á við í kyngæðum hjá þjóðinni,
sem ekkert verði við gert og bezt sé að loka aug-
unum fyrir að hætti strútsins. Einhvern slíkan
reyk virðast menn vaða, því að annars hefði eitt-
hvað verið gert öll þessi ár annað en að gapa í
geypilegri forundrun yfir hátterni æskunnar. Það
hefur engin hnignun orðið í kyngæðum, það vita
allir; það er annað sem hefur gerzt.