Húsfreyjan - 01.12.1951, Blaðsíða 15

Húsfreyjan - 01.12.1951, Blaðsíða 15
Jólagestur Sönn saga, G. S. þýddi úr ensku. Þegar við erum lengi að heiman, grípur okkur stundum áköf heimþrá og löngun eftir fjölskyldu okkar og vinum. Þannig var ástatt fyrir mér, eftir 4 mánaða dvöl í Suður-Ameríku, þar sem ég var að leita að sjaldgæfum jurtum í safnið mitt. Ég hallaði mér aftur á bak í bátn- um og lét mig dreyma, yndislega drauma uni heimili mitt og um land, þar sem náttúran er lögð undir yfirráð mannsins. Pedro, leiðsögumaður minn, innfæddur maður á þessu svæði, babl- aði við mig á mállýzku samsettri úr ensku og lítt skiljanlegri spönsku, á milli þess sem hann gutlaði letilega með ár- inni sinni. Hann var að segja mér frá þorpi á bökkum Mulatto-fljótsins, Cispatia að nafni. Þar byggi fólk af Carib kyn- flokki, sem væri alveg sérstaklega elsku- legt. En þeir byggju svo langt frá öðr- um mannabyggðum, að t. d. hefði enginn hvítur maður stigið þar fæti síðustu 20 ár. „I dag er aðfangadagur, — aðfanga- emkennilegasta hátt saman við hugsanir hans um jólagleðina. Á aðfangadagskvöld fékk kennslukonan jólakort frá litla drengnum. Á því var þessi vísa, sem hann hafði sjálfur ort: v,,„Nú fara jólin að nálgast, nú eiga allir að gleðjaet. I kolunum börn eru kátusl, þó UiTiin hjá þeim logi daufast". Drengurinn hafði, þótt ungur væri, Þegar fundið þann sannleika, að jóla- gleðin getur engu síður búið í kotunum við fátækleg kjör en í allsnægtum og veizlufagnaði, dagskvöld verðum við í Cispatiu, og ég verð jólagesturinn þeirra". Það var ekki laust við beiskjubros hjá mér við þá tilhugsun. Það var tekið að rökkva, þegar við komum auga á þorpið. Þar voru á að gizka 20 kofar með grasþaki, og voru margir þeirra byggðir á staurum, til þess að' verjast villidýrum. Gamall mað- ur stóð á verði og starði ákaft á okkur. Því næst laust hann upp ópi, svo ein- kennilegu, að ég hef aldrei heyrt neitt því líkt og hrópaði: „Komið allir hing- að!" Og samstundis flykktist fólkið út úr kofunum. Það staðnæmdist skyndi- lega þegar það nálgaðist okkur, þá féllu allir á kné,! beygðu höfuð sín til jarðar og gáfu um leið frá sér undarlegt söngl, með sérkennilegri hrynjandi og fegurð. Eg vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið, og fylgdarmaður minn veitti enga skýr- ingu. Þegar ég steig á land, stóð enginn á fætur né gerði tilraun til þess að gægj- ast 6volítið og horfa á mig. Það var greinilegt að þeir voru að biðjast fyrir. „Segðu þeim, að við ætlum að vera hér í nótt", sagði ég við fylgdarmanninn. Ég hafði ekki fyrr lokið orðinu, en þeir þustu að mér. Ég hef aldrei séð í svip manna aðra eins geðshræringu og lýsti sér hjá þeim. Þeir horfðu á mig með svo mikilli athygli og áfergju, að ég fór allur hjá mér. Þegar ég leit á þá til þess að koma þeim í skilning um. að ég vildi vera vinur þeirra, féllu þeir mér til fóta. Þeir kysstu meira að segja fætur mína. Framkoma þeirra var mér með öllu óskiljanleg. Það gat tæpast ver- ið, að undrun þeirra yfir návist hvíts HÚSFREYJAN J5

x

Húsfreyjan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Húsfreyjan
https://timarit.is/publication/831

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.