Húsfreyjan - 01.04.1961, Side 29

HÚN BRÁST MÉR EKKI
Framhald af bls. 18.
við áheitinu. Ég sendi henni því stundum
tóbakslauf eða kaffipund og fékk að laun-
um margfaldar þakkir, fyrirbænir og
blessunaróskir.
Mér er sérstaklega minnisstætt, er ég
eitt sinn var að ganga undir próf í sögu.
Ég hafði víst ekki lesið of vel og óttaðist,
að ég kynni að koma upp í einhverju, sem
ég vissi lítil skil á. Þá hét ég á Laugu, ef
ég hitti á tiltekið efni, sem ég var vel
heima í. Og ekki bar á öðru en að það
tækist. Ég kom upp að prófborðinu,
skjálfandi á beinunum, dró miða með titr-
andi hendi. En er ég sneri honum við,
hvað haldið þið svo sem að hafi staðið á
honum? — Kólumbus og landafundir!
Einmitt það, sem ég hafði óskað eftir.
Ég fékk hæstu einkunn í sögunni. Og
auðvitað sendi ég Laugu tóbaksbitann. Ég
hefði haft það eitthvað meira, ef ég hefði
ekki verið jafn auralítil og ég var þá.
Nokkrum árum seinna frétti ég það
einn góðan veðurdag, að Lauga væri dáin
og grafin. Ég var þá farin að vinna við
skrifstofustörf í Reykjavík og kom ekki
í sveitina mína nema með ára millibili.
Ferðalög voru ekki jafn auðveld þá og nú
á dögum. Samt fóru bílarnir nú að koma
til sögunnar, en fágætir voru þeir til að
byrja með, stóðu ekki í tugatali eins og
fénaður í haga á hverju götuhorni eins
og nú, og ekki voru heldur vegir færir
bílum nema á stöku stöðum á landinu.
Þetta var einhvern tíma eftir lok fyrri
heimsstyrjaldarinnar. Ég hafði fengið 8
daga sumarleyfi frá skrifstofustörfunum.
og ætlaði að bregða mér til bemskustöðv-
anna, heilsa upp á fornar slóðir, gamla
vini og kunningja.
Ég var svo heppin að geta fengið far
með vörubil, sem ætlaði austur fyrir
fjall. Sat í framsæti hjá bílstjóranum og
var auðvitað eini farþeginn. Ekki komst
ég nú samt alla leið á þessu farartæki.
Síðasta áfangann fór ég ríðandi. Vinkona
mín sótti mig og léði mér hest.
Ekki var farkosturinn góður þar sem
bíllinn var. Hann var allra mesti skrjóð-
ur, lét svo hátt í vélinni, að við heyrðum
varla hvort til annars, ég og bílstjórinn,
og benzinfýlu lagði fyrir vitin, likt og
maður finnur stundum á skipum. Ég var
samt vel ánægð. Farið var ekki mjög
dýrt, og bílar voru ekki eins fullkomnir
þá og nú, svo að maður var ekki sérlega
vandfýsinn. Svo bætti nú heldur úr, þegar
blessaðir klárarnir komu til sögunnar.
Hesturinn, sem ég fékk til reiðar, var bæði
vakur og viljugur, veðrið var gott, fjalla-
hringurinn víður og friður eins og hann
átti að sér að vera, og ég naut þess að
vera komin aftur á gamlar stöðvar.
Ég kom að Lágholti í þessu ferðalagi.
Var þar eina nótt. I Lágholti er tvibýli
og ég gisti í austurbænum, því þar bjó
vinafólk mitt, en í vesturbænum hafði
ég átt heima, þegar ég var barn. En þar
var nú kominn nýr ábúandi og var mér
hann og fjölskylda hans ókunnug.
Ég fór seint að sofa, því að kvöldið leið
við glaum og gleði og mas fram á nótt.
Ekki man ég til, að neitt verulega væri
minnst á Laugu sálugu þá um kvöldið,
en þó getur verið, að hún hafi eitthvað
borizt í tal.
En um nóttina dreymdi mig hana. Hún
stendur ljóslifandi við rúmið mitt, litii
og grönn eins og hún hafði verið í lifanda
lífi og í svipuðum fötum, með ljósleitan
skýluklút á höfði. Hún klappar á höfuð
mér og segir mjög ákveðin á svip:
— Farðu ekki á fimmtudaginn. Farðu
ekki.
Ekki var draumrinn lengri, en ég hrökk
upp með andfælum og leit á klukkuna og
sá að hún var rúmlega fimm. Mér fannst
þetta undarlegt — og varð brátt glað-
vakandi, lá og hugsaði um drauminn
fram og aftur.
Ég hafði ætlað mér að fara af stað
heim til Reykjavíkur að tveim dögum
liðnum, því að þá var sumarleyfi mínu
lokið. Hafði svo verið ráð fyrir gert, að
sami bíllinn flytti mig suður aftur. Hann
II ú s f rey j a n
29