Sunnudagsblaðið - 24.12.1959, Blaðsíða 17

Sunnudagsblaðið - 24.12.1959, Blaðsíða 17
SNEMMA morguns, áður en skurðlæknirinn var kominn á fætur, var dyrabjöllunni hringt. Fyrir utan stóð mað- ur og honum var mikið niðri fyrir.. Hann kvaðst þjást af sjúkdómi, sem krefðist að- gerðar þegar í stað. Læknir- inn klæddi sig í snatri og hringdi á þjóninn. — Vísaðu sjúklingnum inn, sagði hann. Hann gekk inn náfölur í andliti og það leyndi sér ekki á svipnum, að hann hafði þjáðst mikið. Hann var sýni- lega hefðarmaður og bar hægri höndina í fatla. Hann mælti ekki orð frá vörum, heldur stundi þungan og var- ir hans skulfu. — Gjörið svo vel og fáið yður sæti. Hvað get ég gert fyrir yður? — Ég hef ekki sofið í heila viku. Það er eitthvað að í hægri hendinni, sem ég veit ekki hvað er. Kannski er það krabbamein eða einhver ann- ar sjúkdómur. — í fyrstu lét ég sársaukann ekki á mig fá, en í seinni tíð hef- ur hann ágerzt, og riú er hann orðinn hræðilegur. Ég hef enga ró í mínum beinnm. Þetta verður hræðilegra og hræðilegra með hverri mín- útu sem líður. Ef þessu held- ur áfram. verð ég brjálaður. Ég er kominn hingað tiT þess að leita aðstoðar yðar. Eg vil að bér skerið burt eða brenn- ið meinið, svo að ég geti feng- ið frið. Læknirinn revndi að hugga hann með hví. að aðeerð væri kannski ekki nauðsvnleg. — Jú, svaraði maðuriun á- kveðinn. — bér verðið að skera í höndinq. Eg er kom- inn hinsað til hp.ss aíS láta skerp meim'ð Vinrt Fkkert annað getnr hiáhoað mér. Hann ]vf+i hendinni með mikhim erfiðismunum og bætt.i v'ð: '—- Þér sVniii?! pkVí vprð'a undrandi. nót.t hé.r síáin' ekk- ert. sár. Þettq pr nffnilpoa dá- h'tið óvenjulegt sjúkdómstil- felli. Lnpknirínn hu<*gaði bann og S3<?ði honnm pg ekkert væri að ó+tast. Tbptta vmri áreiðan- leca ekki óv°niulegt. En beg- ar hann haf*< rannsak^ð hönd ina ganmospfilppa, lét hann hana frlla n<? vnot.i öxlum. Það var íiópnlocríi ekkert að. Þessi Vinn/i lr>it nt fvrir að vera alhoilhrigð. Það var ekki svp mikið SPm rauðnr blett- ur ^ henni f>n vár óvpfenei- anlpfjt að mqðurinn hiáðist h^apoilocfa Þar um vitnuðu hiáninrtnrrlr'nttir á náfölu andh'M han« T-Tann dró hönd- ina vsrfpornislnctq pfi cér, beg- ar læknirinn slr>r>r»t.i h°nni. — Hvar.finnið bér til? - Hann h°nti á ákveðinn stað á handarhakinu. na heg- nr JspVnirjnn snerti staðinn, kinntist maðurinn við af sárs- auka. — Fundnð hér til? Honum vav um megn að svara, en tárin, sem runnu niður vanga hans, töluðu sínu máli. — Þetta er undarlegt. Ég get ekki séð neitt. — Ekki ég heldur, en ég finn hræðilega til. Ég vil held ur deyja en líða þennan sárs- auka stundinni lengur. Læknirinn rannsakaði höndina á ný, grandskoðaði hana í smásjá, mældi sjúkl- ;nginn — og hristi síðan höf- uðið. — Höndin er fullkomlegá heilbrigð. Það er allt eins eðlilegt og það frekast getur verið. — Mér finnst vera dálítill rauður blettur, þar sem ég finn til. — Finnst yður það? Ég sé ekki neitt. Sjúklingxirinn benti með vísifingri ákveðinn blett á handarbakinu. En læknirinn sá ekkert. — Eigum við ekki að sjá hvað setur í nokkra daga. Ef ekkert hefur breytzt þá, skal ég reyna að hjálpa yður. — Ég get ekki beðið svo mikið sem eina mínútu. Þetta ósýnilega sár kvelur mig nótt sem dag. Ég bið yður að skera í höndina — í staðinn, sem ég benti yður á. — Það geri ég ekki. — Hvers vegna ekki? — Af því að það er ekkert að -yður í hendinni. Hnn er jafnt heilbrigð og mín. — Þér haldið, að ég sé geð- veikur eða sé að reyna að draga dár að yður, sagði sjúkl .ingurinn. Hann tók upp vesk- ið og setti peningaseðil á .borðið. — Sjájð þér nú, að mér er alvara? Þetta er svo gríðandi fyrir mig, að ég skal borga yður, hvað sem þér setjið upp, ef þér aðeins viljið skera í höndina. —: Eg mundi ekki skera í alheilbrigða hönd, þótt þér byðuð mér 611 auðævi verald- ar. -r- Hvers vegna ekki? — Af því að það eru lög með okkur læknunum. Setj- um svo, að þér væruð fáviti. Þá gætu starfsbræður mínir með góðu móti kært mig fyr- ir að níðast á fávizku yðar og taka fé fyrir að lækna sjúk- dóm, sem alls ekki er til; — Jæja. Þá ætla ég ekki að biðja yður um að gera mér annan greiða. Ég ætla sjálfur að skera með vinstri hönd- inni, þótt hún hafi aldrei snert á skurðarhníf. Hið eina, sem ég fer fram á er. að þér bindið um sárið á eftir. T.i°knirinn horfði á, hvernig sjúklingurinn fór úr jakkan- um, bretti upp skyrtuermarn- ar og tók upp vasahnífinn sinn. Áður en hann gat s^öðv- að hann, hafði hann skorið djúpan skurð í höndina. — HsRitið. hrópaði læknirr inn. — Fyrst svona er komið, skal ég skera í hönd yðar. Hann náði í öll nauðsynleg tæki og bað síðan sjúklinginn að snúa sér undan. Flestir þola ekki að horfa á eigið blóð. — Það er ekki nauðsynlegt. svaraði maðurinn. — Ég verð að horfa á til þess" að geta sýnt yður rétta staðinn. Hann bar sig mjög vel meðan á aðgerðinni stóð. Þeg- ar læknirinn hafði skorið í burtu allt í kringum tiltek- inn blett. varpaði maðurinn öndinni léttar. Það var eins og þungu fargi væri af hon- um létt. — Finnið þér ekki til leng- ur? — Ekki hið minnsta, svar- aði hann hlæjandi. — Það er eins og sársaukinn hafi verið skorinn burtu. Óþægindin eft ir hnífsstungurnar eru eins og svalur blær eftir glóandi hita. Látið blóðið renna, það svalar, látið það renna.... Þepar bundið hafði verið um sárið, leit sjúklingurinn út eins ocr nýr maður. Hann virtist fullkomlega ánægður og hamingjusamur. — Ég er yður mjög þakk- látur, sagði- hann og rétti lækninum vinstri höndina. Læknirinn heimsótti sjxik]- ing sinn nokkrum sinnum á gistihúsið eftir aðgerðina. Hann hafði meira en lítinn á- huga á bessum manni, sem var auðugur og vel menntað- ur oe af einni tignustu ætt í ]andinu. Þegar sárið var gróið, fór maðurinn til hallar sinnar. Þremur vikum síðar var hann aftur kominn til læknisins. Hann var sem fyrr með hægri höndina í fa^la. Hann kvart- aði vfir samq hræðilega sárs- aukanum á nákvæmlega sama stað o<? skorið hafði verið í. Andlit ha^s var náfölt og svit inn bogaði af enninu. Hann lét sig falla í stól og rétti fram höndina, án þess að mæla orð frá vörum. ¦— Guð minn góður! Hvað hefur nú komið fyrir? — Þér skáruð ekki nógu diúnt, stundi maðurinn. Sárs- aukinn er kominn aftur og hann er hræðilegri en nokkru sinni fyrr. Þetta er að gera út af við mig. Ég ætlaði ekki að gora yður ónæði, en ég hafði ekki viðþol lengur. Þér verð- ið að skera aftur í höndina. Læknirinn rannsakaði höndina. Staðurinn þar sem skorið hafði verið í var að fnlln gróinn. Engin æð hafði skaddast. Allt virtist vera í stakasta lapi. Maðurinn hafði engan sótthita, enda þótt hann titraði og svitinn bogaði af enninu. — Ég hef aldrei vitað neitt þessu líkt. Það var ekki um annað að ræða en skera aftur í hönd- ina. Allt fór á sömu lund og Smásaga eftir Karoly Kisfaludy Sunnudagsblaðrð 15

x

Sunnudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnudagsblaðið
https://timarit.is/publication/302

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.