Sunnudagsblaðið - 24.12.1959, Blaðsíða 30

Sunnudagsblaðið - 24.12.1959, Blaðsíða 30
EIÐURINN TSCHUANG-TSEN lifði í landinu Sung og var lærður maður. Hann bjó yfir slíkum vísidómi, að hann fyrirleit í hjarta sínu öll gæði lífsins. En þar sem hann trúði ekki á ei- lífðina fann hann sálu sinni fróun og gleði í því að taka þátt í h nni fáfengilegu eftir- sókn mannanna eftir ríkis- dæmi og heiðurstitlum. Á- nægja hans af þessari iðju hlýtur að hafa verið mikil, því að eftir dauða sinn, var hann prísaður sæll af öllum og menn minnast hans með mikilli undrun og virðingu. Á þeim dögum, þegar hið ókunna afl veraldarinnar daðr aði við Tschuang-Tse og gerði honum kleyft að ganga undir grænum himni á meðal biómstrandi pílviðartrjáa og bambusa, þá hafði hann það fyrir sið að rölta um landar- eign sína á nokkurs marks eða tilgangs. Einn bjartan morg- un gekk hann um hlíðar við rætur fjallsins Namboas og kom allt í einu að kirkjugarði, þar sem hinir látnu hvíldu, samkvæmt landsvenju undir legsteinum úr tígul. Þegar hann sá hinar endalausu graf ir, byrjaði hann að hugsa um tilgang lífsins og sagði: — Hingað í þennan lífvana garð liggja sem sagt allar ieið- ir lífsins. Og þegar menn hafa fengið sinn hvíldarstað í þess- um garði, þá eiga þeir ekki héðan afturkvæmt. Þetta var langt frá því að vera frumleg hugsun, en engu að síður rúmaði hún alla lífs- speki Tschuang-Tsens. Og bar sem hann var lærður maður fann hann enga huggun í hin- um rauða postulínsdreka, sem hékk yfir kirkjugarðshliðinu. Þar sem hann gekk í þungum þönkum milli grafanna kom hann skyndilega auga á unga konu, sem bersýnilega bar djúpa sorg í hjarta. Hún var búin síðum, hvítum klæðum úr grófu efni. Hún sat við gröf ina og veifaði sólfjöður sinni yfir rakri mold grafarinnar. Tschuang-Tsen varð undrandi — heilsaði konunni virðulega og sagði: — 'Virðið mér vel, unga kona, þótt ég spyrji, hver það er, sem hvílir í þessari gröf og hvers vegna þér leggið svo mikið erfiði á yður við að þurrka mold grafarinnar. Ég er heimspekingur og reyni að komast að kjarna hvers máls. Ég reyni að leita orsakanna og orsökin til hegðunar yðar er ofar skilningi mínum. Unga konan hélt áfram að veifa sólfjöður sinni. — Hún roðnaði, laut höfði og tautaði eitthvað, sem Tschuang-Tsen gat ekki greint. Hann endur- tók spurningu sína aftur og aftur, en árangurslaust. Unga konan svaraði ekki. Það var engu líkara en sál hennar hefði tekið sér bólfestu í hend jtjiititj * * ' * tii|iiiiíiúl mmmJm)mmáKmímmtti ' j j'iiii . .*•* Gömul, kínversk saga l;.X;.;.\_\';X\\'-:\^;->;.;.:.;.;.;.;.v.*v iti" *¦*¦• • • • '.''.'¦''¦'¦"¦¦"'¦'¦¦'¦'¦'¦ii;;;; * * -iVrr inni, sem veifaði sólfjöðurinni án afláts. Tschuang-Tsen varð að gef ast upp, enda þótt honum væri það mjög á móti skapi. Hann var að vísu sannfærður um til gangsleysi allra hluta, en þó vildi hann vita orsakir þeirra, sér í lagi, þegar konur voru annars vegar. Unga konan við gröfina var honum hulin ráðgáta. Hún vakti forvitni hans í ríkum mæli. Hann gekk áfram, en sneri sér oft við og horfði til hennar og ævinlega varð fyr- ir sjónum hans sólfjöðurin, sem hún veifaði án afláts. — Hún líktist fiðrildi úr fjar- lægð. Þá gekk í veg fyrir hann gömul kerling, sem benti hon um að koma með sér. Hún fór með hann í skugga legsteins og sagði við hann: — Ég heyrði, að þér vörp- uðuð fram spurningu til ungu konunnar, en fenguð ekkert svar.'Ég ætla að sjá aumur á yður og svara spurningunni, en gegn gjaldi, svo að ég geti farið til prestsins og keypt bænarrimil til að brenna. Þá mun ég verða langlíf. Tschuang-Tsen tók upp pyngju sína og rétti kerling- unni skilding. — Unga konan við gröfina er frú Lu. Hún er ekkja lærðs manns, sem hét To. Hann dó fyrir viku síðan eftir langt og þjáningafullt dauðastríð. Hún krýpur við gröf manns síns. Þau elskuðu hvort annað mjög heitt. Hann mátti ekki til þess hugsa að skilja hana eina eftir í veröldinni, — í blóma lífs síns. En af því að hann var réttlátur maður og vitur, sá hann, að barátt- an var vonlaus. Hann gaf sig neyðinni á vald. Meðan hann lá banaleguna sat frú Lu við hlið hans og grét höfugum tárum. Hún sagðist ekki vilja lifa hann. Hún kvaðst vilja leggjast í sömu kistu og hann á sama hátt og þau hefðu sof- ið í einni sæng saman. Þá sagði To: — Sver ekki slíkan eið, — mín elskulega! — Ef ég verð að lifa, svar- aði hún, — ef andarnir dæma mig til þess að líta ljós dags- ins án þess að s'á þig, þá máttu vita, að ég mun aldrei gefá niig nokkrum öðrum manni á vald. Það er aðeins til einn maður í lífi mínu, á sámá, hátt og ég á aðeins eina'sál. To sagði: " *. ' ' "* — Sver ekki þetta, mín elskulega! — Lát mig að minn'sta kösti, sverja fimm ár fram'í tím'ann, bað Lu. " •---..' — Sver ekki heldur- þan'n eið, mín elskulega! Sver að- eins, að þú verðir mér trú, meðan moldin á gröf minni er ennþá rök. Frú Lu sór þennan eið há- tíðlega og hinn göfugi herra To lét aftur augu sín að fullu og öllu. Örvilnan frú Lu átti sér engin takmörk. — Augu hennar voru grátbólgin. Með beittum nöglunum reif hún mjúkar kinnar sínar til blóðs. En allt tekur enda. Þremur dögum eftir greftrun herra Tos, fór ákafi sorgar frúarinn- ar örlítið að dvína.. Ungur nemandi herra Tos fór fram á að fá að heimsækja hina syrgj andi ekkju og mæla til henn- ar fáein huggunarorð. —• Henni fannst ekki ástæða til að neita honum um svo litla bón, Hún tók á móti.honum með kostum og kynj.um. Ungi maðurinn var kurteis.og. glæsi legur. Hann sagði við hana, að hún væri fögur og. að hanu hefði lengi elskað hana. Hún hlustaði á hann með athygli. Hann lofaði að koma aftur. Og meðan hún bíður eftir hon um, situr hún. yið gröf. rnanns síns sáluga eins og þér hafið séð og eyðir öll.um deginuni í að þurrka moldina .á gröf hans. Þegar gamla kerlingin hafð.i lokið frásögn sinni,- hugsaðl heimspekingurjnn Tschuangr Tsen: ...........• .— Ungdámurinn f lýgur hr.att. Örn .ástríðunnar ljær ungum mönnum .og konum vængi sína. f raun og veru er frú Lu heiðarleg kona, sem ekki vill svíkja mann sinn! 28 Sunnudagsblaðið

x

Sunnudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnudagsblaðið
https://timarit.is/publication/302

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.