Sunnudagsblaðið - 24.12.1959, Blaðsíða 25

Sunnudagsblaðið - 24.12.1959, Blaðsíða 25
VIÐ bjóðum lesendur vel- komna í KLÚBBINN, sem verður í hverju Sunnudags- blaði, meðan kraftar okkar endast. Ætlunin er að segja nokkrar kímnisögur, en þar sem góðar kímnisögur eru ekki á hverju strái, viljum við leita á náðir lesenda. Sendið okkur kímnisögur og við mun um borga sómasamleg ritlaun fyrir þær, sem birtingarhæfar teljast! & ÞAÐ var eitt sinn, að Páll ísólfsson var vakinn upp snemma morguns af ungu og ans. Sérstaklega er honum í nöp við þá þætti dagblað- anna, sem flyta frásagnir af leikkonum og meðfylgjandi myndir af þeim hæfilega lítið klæddum. Þórhallur er tíður gestur á ritstjórnarskrifstofum Alþýðu blaðsins og eitt sinn er hann leit inn, hafði hann heldur betur sögu að segja. Hann byrjaði á venjulegum hneyksl unarinngangi um sorpblaða- mennsku á íslandi og rök- studdi síðan mál sitt með spánnýju dæmi um afleiðing- arnar af slíku lestrarefni. ¦— Eg veit um tveggja ára gamlan krakka, sagði Þórhall- ur grafalvarlegur. — Hann Páll ísólfsson settistj en unga tónskáldið tók að leika af fullum krafti. „efnilegu" tónskáldi. Páll var heldur úrlllur yfir því að vera sviptur sínum sæta morgunblundi, en kunni þó ekki við að sýna þessum unga kollega ókurteisi. — Ég hef setið uppi í nótt, sagði tónskáldið unga og gekk fram og aftur um gólfið\ yfir- spenntur á taugum. ¦— Ég hef samið tvær sónötur. Ég verð að spila þær fyrir þig. Það þolir enga bið. Tónskáldið settist við slag- hörpuna í stofu Páls og tók að leika af öllum h'fs og sálar kröftum. Páll settist í hæg- indastól rétt hiá, á náttfötun- um einum klæða. Hann gretti sig og geyspaði ógurlega. Þegar tónskáldið hafði leik- ið skamma hríð hina fvrri sónötu næturinnar, stóð Páll á fætur, teygði sig og sagði: — Þú skalt byrja.á hinni. Hún er betri. getur ekkert sagt nema be-be, sem auðvitað þýðir Brigitte Bardot. ^F — Kurteisir menn, Vest- mannaeyingar, heim að sækja eða hitt þó heldur! Framsókn tapaði þingsæti í Suðurlandskjördæmi, eins og kunnugt er. * ÞÓRHALLUR Vilmundarson, fyrrverandi frambjóðandi Þjóðvarnarflokksins í Reykja- vík, er maður vandur að virð- ingu sinni og á bágt með að sætta sig við spillingu nútím- ÓSKAR JÓNSSON var fjórði maður á lista Framsóknar í Suðurlandskjördæmi við síð- ustu alþingiskosningar. Mörg- um þótti Óskar grátt leikinn, sér í lagi þar sem hann sigr- aði í fyrri kosningunum. Siálfur tók hann ráðstöfun flokks síns með umburðar- lyndi og karlmennsku og barðist eins og ljón í kosn- ingabaráttunni. Á framboðs- fundinum í Vestmannaeyjum endaði hann ræðu sína á þessum upphrópunum: — Fram til sisurs, Vest- mannaeyingar! Fjóra Fram- sóknarmenn á þing! Þegar hann hafði mælt fram orðin hárri raustu og al- vörubrunginni, kvað við skellihlátur í fundarsalnum. Ó«>ar fór ekki varhluta af hlátrinum og þar sem hann var að stíga úr pontunni, stanzaði hann, steytti hnefa framan í háttvirta kjósendur og hrópaði: i í DESEMBERMÁNUÐI ár hvert hefst bókmenntaáhugi íslendinga. Það væri kann- ski sanni nær að segja bóka- áhugi, því fæst af því mundu vandlátir telja bókmenntir, sem mest er sótzt eftir. Fyrir jólin í hitteðfyrra kom út bók sem athygli vakti. Hún hét „Skáldið á Þröm" og fjallaði um ævisögu fyrir- myndar Kilians að Ólafi Kára syni Ljósvíkingi. Hefðarfrú ein kom inn í bókabúð og vildi fá jólabók fyrir mann sinn. Henni var sýnd áður- nefnd bók og afgreiðslumað- urinn mælti eindregið með henni. — Um hvað er hún? spurði frúin. — Um ævi Magnúsar Hjal^asonar Magnússonar. — Hver var það? spurði frúin. — Fyrirmynd Kiljans að Ljósvíkingnum. — Já, alveg rétt, svaraði frAin "»8 lyfti bránum. — En Þér eruð hærri, sagði Helgi og náði sér í stól, segið rnér eitt, bætti hún við. — Er þetta ekki einhver bann sett fornsagan? Ú MEÐAN Helgi Hjörvar var skrifstofustjóri Útvarpsráðs, var sendill hjá fyrirtækinu, ungur piltur á gelgjuskeiði, langur og mjór. Sendill þessi var með eindæmum duglegur í starfi sínu og vildi allt fyrir alla gera. Eitt sinn var hann staddur inni á skrifstofu Helga og átti að fara í ofurlitla sendiferð fyrir hann. - Ég þarf að senda yður með bók til kunningja míns, góði, sagði Helgi, stóð upp frá skrií borðinu og gekk að bókaskápn um við hliðina. Þetta var bókaskápur frá gólfi til Jcits og Helgi tillti sér á tá og teygði sig upp í þriðju efstu hilluna, en náð þó ekki bók- inni. — Ég skal ná í hana, sagði sendillinn. — Ég er stærri, — Þér eruð hærri, meinið þér, sagði Helgi byrstur — og náð sér í stól! ik Er þetta ekki einhver bansett fornsagan? EINS og kunnugt er gengur erfiðlega að leiðrétta þann misskilning á erlendum vett- vangi, að hér á íslandi búi frumstæð þjóð og ísbirnir céu á hverju strái. Eftirfarandi sögu sagði Dani íslenzkum kunningja sínum: Prestur í Reykjavík stóð einn sunnudagsmorgun í full- um skrúða í skrúðhúsinu, reiðubúinn til þess að hefja guðsþjónustu. Þá kemur djákninn á harðahlaupum óg segir móður og másandi: — Herra prestur, herra pres'ur! Það eru tveir ísbirn- ir hérna rétt fyrir utan. Presturinn smeygði sér \\r skrúðanum á augabragði og greip byssuhólkinn sinn. Hann þaut út og sagði um kið við djáknann: — Láttu söfnuðinn syngja „Allt eins og blómstrið eina". Hann vissi sem var, að sá sálmur er lengsti sálmurinrt í sálmabókinni og það mundi t^ka drjúgan tíma að syngja öll versin. Þegar prestur kom aftur skömmu seinna og hafði Ligt bæði dýrin að velli, voru enn. þá tvö vers ósungin af sálm- inum, svo að hann komstj í tæka tíð í stólinn til þess áð flytja sunnudagsprédikuninja. Sunnudagsblaðið 23 íOb'"''-,

x

Sunnudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnudagsblaðið
https://timarit.is/publication/302

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.