Aðventfréttir - 01.04.1995, Qupperneq 8

MÁNUDAGUR
Gleði
/ heimi eins og okkar ? Hvernig má það vera ?
EFTIR JONATHAN NG
mörg ár ævi minnar sem
kristinn maður skipaði gleðin
lágan sess í verðmætakerfi
mínu, þangað til daginn sem
augu mín opnuðust fyrir boðskap-
num í Rm 14.17, 18: „Því að ekki er
Guðs ríki matur og drykkur, heldur
réttlæti, friður og fögnuður í
Heilögum anda. Hver sem þjónar
Kristi á þann hátt, hann er Guði
velþóknanlegur og vel metinn
manna á meðal.“
I þessum versum segir Páll okkur
að ríki Guðs sé ekki aðeins réttlæti
og friður, heldur einnig fögnuður.
Raunar segir hann að kristilegt líf
okkar verði ekki þóknanlegt okkar
himneska föður nema því fylgi gleði.
Jesús sagði: „Eg er kominn til þess
að þeir hafi líf, líf í fullri gnægð“ (Jh
10.10). Hann hefur gert allt sem
hann getur til að gera okkur kleift að
lifa glaðir. Jóhannesarguðspjall segir
okkur að kvöldið sem Drottinn var
svikinn hafi hann nokkrum sinnum
vitnað til þeirrar gleði sem hann vildi
að lærisveinar hans nytu. í 1Þ 5.16
býður Páll okkur að vera ætíð glaðir.
Og í F1 4.4 segir hann: „Verið ávallt
glaðir í Drottni. Ég segi aftur: Verið
glaðir.“ í huga Páls postula er það
ljóst að Guð ætlar börnum sínum að
vitna um ávexti gleðinnar í lífi sínu.
Ellen White skrifaði: „Guð hefur
gnægð kærleiks, gleði, friðar og dýr-
legs sigurs handa öllum þeim sem
honum þjóna í anda og sannleika“
(Testimony Treasures, 3. bd., bls 251).
Hún sagði líka: „Til þess að njóta
fullkominnar heilsu verða hjörtu
okkar að vera full af von og kærleik
og gleði“ (Counsels on Health, bls
587). Meðan ég var í framhaldsnámi
við Loma Linda háskóla, sagði
prófessor í streitumeðferð mér að
þegar menn séu glaðir, útleysi
líkaminn endorfín, efni sem styrkir
ónæmiskerfið.
Þannig hefur glaðlegur andi
jákvæð áhrif á líkamslíðanina.
Undanfarin 12 starfsár mín sem
sjúkrahússprestur hafa sannfært mig
um að glaðlegt viðmót flýti fyrir bata
sjúklinganna. Gleði er ekki einungis
valkostur þeirra sem að eðlisfari eru
móttækilegir fyrir hana; hún er
eiginleiki sem okkur öllum er boðið
að rækta.
Kjósið að vera hamingjusöm
Við getum hugsað sem svo: „Ég
kýs að vera hamingjusamur, því ég
kýs að treysta Drottni.“ Ef við byrjum
daginn með gleðisvip, þá mun gleðin
halda áfram að dafna í lífi okkar með
Guðs hjálp.
Páll sagði við Rómverja: „Guð
vonarinnar fylli yður öllum fögnuði
og friði í trúnni, svo að þér séuð
auðugir að voninni í krafti Heilags
anda“ (Rm 15.13). Gleðin er ávöx-
tur andans. Hún er afleiðing áhrifa
andans á hjörtu okkar. Við geturn
notið fagnaðar endurlausnarinnar
gegnum áhrif andans, jafnvel þegar á
móti blæs.
Við eitt tækifæri, þegar mér virtist
framtíðin ískyggileg, gat ég fagnað í
Drottni vegna fyrirheitsins í Jer
29.11: „Því að ég þekki þær fyriræt-
lanir sem ég hef í hyggju með yður -
segir Drottinn - fyrirædanir til heilla,
en ekki til óhamingju, að veita yður
vonarríka framtíð." Svo er Guði fyrir
að þakka að orð Heilags anda eru
okkur sannarleg hvatning og styrkja
gleðina í hjörtum okkar. Ég hef séð
það gerast aftur og aftur meðal hel-
sjúks fólks.
Það er í mannlegu eðli okkar að
gera ráð fyrir hinu versta og glata
allri gleðitilfinningu þegar eitthvað
mótdrægt hendir okkur. Við ein-
blínum á ástandið fremur en á
Drottin. A slíkum stundum bendir
Heilagur andi okkur á fyrirheitin í
Rm 8.28: „Vér vitum að þeim sem
Guð elska samverkar allt til góðs,
[teim sem kallaðir eru samkvæmt
ákvörðun Guðs.“ Það auðveldar
okkur að fagna í þeirri vissu að Guð
sé við stjórnvölinn og vinni okkur til
heilla.
Sem einstaklingar í fjölskyldu
Guðs erum við áminntir að vera ábyr-
gir og ósjálfbjarga í senn. Það er vilji
hans að við látum í ljósi fögnuð í lífi
okkar og séum háðir því að Heilagur
andi veiti okkur styrk til þess. Um
leið og við lítum til hans skulum við
muna að tilgangurinn með því að
gleðjast er ekki fyrst og fremst að
okkur líði betur andlega, jafnvel þótt
gleðinni fylgi vellíðan, heldur að við
gefum Drottni dýrðina með því að
sýna fólki í kringum okkur að okkar
ástríki, himneski faðir lætur sér annt
um okkur og sjái okkur farborða
hvernig sem annars kann að vera
ástatt um okkur.
Þegar ég veiti dauðvona sjúk-
lingum þjónustu, ber ég oft upp
þessa spurningu: „Þarft þú að biðja
einhvern fyrirgefningar, eða þarftu
að fyrirgefa einhverjum áður en þú
deyrð?“ Venjulega vekur þetta sjúk-
linginn til umhugsunar. Það er líka
andleg reynsla fyrir alla sem málið
varðar. Sambönd eru endurnýjuð og
fýrirgefning Guðs er mér undrunar-
efni. Varanleg tryggð Guðs, að hann
fyrirgefur mér og tekur mig í sam-
félag sitt, er gleðiuppspretta, og ég
get sungið: „Fögnuður Drottins er
minn styrkur“ og „Fagnandi, fagn-
andi tilbiðjum við þig!“
I Rm 15.13 er talað um hversu fús
Guð er til að fylla okkur gleði og
friði ef við treystum honurn. Ellen
8
AðventFréttir