Aðventfréttir - 01.04.1995, Page 17

lýsir sér í æðsta veldi í endurlausnar-
áforminu. Gæska Krists sjálfs og kær-
leikur sáust greinilega í fresluninni
sem var „ekki vegna réttlætisverk-
anna sem vér höfðum unnið“ (Tt
3.5).
Nafngöfgi
Gríska nýjatestamentisorðið
chrestos er almenn þýtt sem „góðvilj-
aður“. Rithátturinn er næstum sá
sami og gríska orðið Christos (Krist-
ur). I ævisögu Kládíusar keisara (41-
54 e.Kr.) nefnir rómverski sagn-
fræðingurinn Svetoníus Jesú og
notar latneska mynd nafnsins,
Chrestus. Tacítus, annar rómverskur
sagnfræðingur, vitnar til fylgjenda
Jesú sem Chrestioni.
Svo er að sjá sem fyrstu aldar rit-
höfundar, þeir sem fyrstir fengu nafn
frelsarans okkar til umfjöllunar, hafi
átt hægara með að tengja nafnið
Chrestos eins og það var dregið af
lýsingarorðinu chrestos (góðviljaður),
en að átta sig á merkingu orðsins
Christos (smurður). Rithátturinn var í
sjálfu sér yfirlýsing um að Jesús væri
gæskuríkur öllum öðrum fremur.
Góðvild er á all mörgum stöðum í
Nýja testamentinu talin með í lista
yfir kristnar dyggðir. Hún er einn
mikilvægasti þátturinn í hinni allt-
umlykjandi kærleiksdyggð.
Hagnýt dyggð
Ellen White sagði að sann-
leikurinn ætti að gera fólk góðviljað.
Raunar ætti siðbótarfólk að skara
fram úr öðrum að góðvild. Góðvildin
skal koma fram í máli og athöfn, og
jafnvel í svipmóti. Strangar áminn-
ingar skyldu fram bornar af góðvild,
þegar þeirra væri þörf. „Einlægni og
hreinskilni bæta ekki fyrir skort á
góðvild og kurteisi," sagði hún.121
Hún sagði réttilega að til margra
„er hægt að ná með óvilhallri
góðvild. Fyrst verður að bæta úr
líkamlegum þörfum þeirra. Þegar
menn sjá tákn óeigingjarns kærleiks
okkar, verður þeim auðveldara að
trúa á kærleik Krists.“131 „Kær-
leiksríkur og hæverskur kristinn
maður er sterkasta röksemdin sem
hægt er að bera fram kristninni til
eflingar."141 „Ef við vildum auðmýkja
okkur frammi fyrir Guði og vera
gæskurík og hæversk og hjartahlý og
vorkunnsöm, mundu hundrað
snúast til sannleikans þar sem nú er
aðeins einn.“151
Það skiptir máli
„Tamatoe konungur í Huahiné, ey
um 80 mílur frá Tahiti, tók kristna
trú árið 1818 fyrir áhrif trúboða frá
Trúboðsfélagi Lundúna. Sumir af
nágrönnum Tamatoe á nálægri eyju
hötuðust við kristindóminn og
ákváðu að drepa Tamatoe og þá sem
tekið höfðu trú ásamt honum.
„En hinir kristnu komust að sam-
særinu, og hópur þeirra faldi sig
nálægt lendingarstaðnum. Þegar
óvinir þeirra hlupu upp úr bátum
sínum í myrkrinu voru þeir afvopn-
aðir, án þess að þeim væri veittur
nokkur líkamlegur áverki. Nú þegar
heiðingjarnir voru orðnir vopnlausir,
voru þeir vissir um að þeirra biði
grimmilegur dauðdagi. Við getum
ímyndað okkur undrun þeirra þegar
Tamatoe og kristnir vinir hans komu
vingjarnlega fram við þá, vegna þess,
eins og þeir sögðu, að Jesús kenndi
fylgjendum sínum að auðsýna
óvinum sínum góðvild.
En kristnu mennirnir létu ekki
þar við sitja. Þeir framreiddu rík-
mannlega máltíð og buðu fyrrver-
andi fjandmönnum sínum að neyta
hennar með sér. Þegar þeir höfðu
matast reis einn hinna heiðnu
höfðingja úr sæti sínu og sagði að
sökum hinnar óvenjulegu góðvildar
þeirra hefði hann ákveðið að verða
fylgjandi Krists. Aðrir tóku undir
með honum, og innan nokkurra
daga hafði hvert heiðið skurðgoð á
ey þeirra verið brotíð og fólkið varð
kristið.“[6]
Ahrif góðvildar á trúleysingja hafa
ótal sinnum komið í ljós hjá fólki
jregar jrað hefur kynnst kristnum
nágrönnum sínum, þegar sjúkir hafa
orðið fyrir áhrifum frá kristnu
hjúkrunarfólki, jregar börn hafa
verið í gæslu á kristnum fósturheim-
ilum, þegar fangar hafa fengið heim-
sóknir safnaðarmeðlima, þegar fólk
sem hefur komist á hrakning af völd-
um náttúruhamfara, styrjalda eða
annarra skelfinga, hlýtur aðhlynn-
ingu í nafni Krists, og fagnaðar-
erindis vonarinnar er sameiginlega
notið í anda Krists.
Einungis ómenguð kristin góðvild
getur haft slík áhrif. I 3. kafla
Kólossusbréfsins talar Páll um mikil-
vægi þess að kristnir menn séu „upp-
vaktir með Kristi“ (vers 1) og líf
þeirra sé „fólgið með Kristi í Guði“
(vers 3), og hafi „íklæðst hinum nýja
(manni) sem endurnýjast til full-
kominnar þekkingar og verða þan-
nig ímynd skapara síns“ (vers 10).
Síðan bætir hann við að „eins og
Guðs útvaldir, heilagir og elskaðir,"
verði kristnir menn að íklæðast
„hjartans meðaumkun, góðvild,
auðmýkt, hógværð og langlyndi.
Umberið hver annan og fyrirgefið
hver öðrum“ (vers 12, 13).
Sönn góðvild, sem eðlileg
afleiðing af sambandi okkar við Krist,
mun styrkja böndin milli safnaðar-
fólksins og hjálpa til að opna hjörtu
hinna vantrúuðu.
„En ávöxtur andans er ... góðvild.“
Spurningar
tilumræðu
1. Hefur sá tími komið í lífi þínu, að
ein einstök vingjarnleg athöfn hafi
komið í veg fyrir að þú villtist
andlega af vegi? Geturðu greint
frá því í fáum orðum?
2. Er unnt að „skipuleggja" góðvild
eða „forrita" hana? Eða kemur
hún bara sjálfkrafa?
3. Eru kristnir menn skyldugir til að
vera vingjarnlegir við fólk sem
þeir hafa megna andúð á (t.d.
afbrotamenn, braskara, lýðskru-
mara)? Sé svo, í hvaða mynd ætti
Joá alúðin að vera?
[1] Ellen G. White: Christian Service, bls 116
[2] Ellen G. White: Spámenn og konungar,
bls 237
[3] Ellen G. White: Testimonies 6. bd., bls
84
[4] Ellen G. White: Gospel Workers, ls 122
[5] Ellen G. White: Testimonies, 9. bd. bls
189
[6] Donald Ernest Mansell og Vesta West
Mansell, Sure as the Dawn (Hagerstown,
Md.; Review and Herald, 1993), bls 307.
Wemer K Vyhmeister er
deildarstjóri gudfrœdi-
deildar Andrewsháskóla
í Berrien Springs,
Michigan.
AðventFréttir
17