Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 8

Bankastjórinn gekk inn í klef-
ann og kastaði svo handklæðinu
fram fyrir hurðina. Rósa skaut
hespunni að framanverðu fyrir
og skrúfaði svo frá vatninu. En
hún skrúfaði aðeins frá kalda
krananum. Síðan settist hún aft-
ur í baðkarið og tók að syngja
hástöfum.
Eftir stutta stund fóru að
heyrast bylmingshögg á hurð
klefans og eldrautt andlit
klemmdist upp að rúðunni. En
það sást þó óljóst, því að móða
hafði setzt á rúðuna. Há ang-
istaróp bættust nú við barsmíð-
ina, en Rósa lét sem ekkert væri,
söng eins hátt og hún gat og leit
ekki einu sinni í á.ttina til klef-
ans. Eftir svo sem tíu mínútur
hættu höggin á hurðina að
mestu, liturinn á andlitinu inn-
an við rúðuna hafði smám sam-
an breytzt úr eldrauðu í fjólu-
blátt, og ópin líktust nú mest
sáru kjökri.
Þá reis Rósa upp úr baðinu
eins og skínandi gyðja. Hún
skrúfaði fyrir steypibaðið, fór í
baðsloppinn og opnaði klefa-
hurðina.
Hamar bankastjóri skjögraði
út. Hann skalf eins og köldu-
sjúklingur. Hann gat ekkert tal-
að. Hann var volandi.
Rósa leiddi hann inn 1 svefn-
© r
herbergið, hjálpaði honum uppi
rúmið og lagðist hjá honum.
Það er óvíst, að Hamar banka-
stjóri hefði tekið meira út þótt
bankinn hans hefði hrunið, held-
ur en hann tók út þarna í rúm-
inu hjá Rósu. Það var þó ekki
kuldinn, sem olli mestum sálar-
kvölunum, heldur það, að finna
sig nú ekki mann til að taka við
þóknun fyrir þann greiða, sem
hann hafði gert henni með því
að veita föður hennar gjaldeyr-
isleyfið.
En smátt og smátt tók honum
að hitna. Hann var nú hættur að
skjálfa og lá grafkýrr, með lok-
uð augu. Hann hafði lagt annan
handlegginn yfir Rósu og hjúfr-
að sig að henni meðan honum
var að hitna. Nú fór hann að
hreyfa sig, og vöðvarnir í lík-
ama hans stríkkuðu, hver á fæt-
ur öðrum. Þegar hann gerði sig
líklegan til að kyssa hana, svipti
hún ofan af þeim sænginni,
stökk fram að dyrunum, opnaði
hurðina og kallaði.
„Bjössi, settu pönnuna yfir
eldinn, ég kem eftir hálfa mín-
útu.“
Síðan sneri hún sér við, leit
á hrúgaldið í rúminu, sem
mændi á hana sárbiðjandi aug-
um, og sagði í þurrum skrif-
stofutón.
„Klukkan er tvær mínútur yf-
ir tólf, herra bankastjóri.“
ENDIR
6
HEIMILISRITIÐ