Heimilisritið - 01.06.1950, Síða 12

sínu fram til þessa, var nú orðin
fertug og öllu óásjálegri en hún
var fyrir fimm árum. Og nú var
hún örvæntingarfull í stað þess
að vera róleg og viss um, að' hún
hefði gert rétt. Atti hún að taka
fullorðinsárunum svo, að hún
hefði aldrei iifað þá reynslu, sem
fólkið nefndi „líf“? Vani skírlíf-
isins var svo fastur, að hún þótt-
ist viss um, að sér myndi aldrei
héðan af takast að rjúfa hann,
enda þótt hún harmaði það
hversu „óblíð“ hún hafði jafnan
verið við þá menn, sem í gamla
daga höfðu reynt að manga til
við hana. Ellen óskaði þess nú,
að hún ætti öll sín gömlu tæki-
færi eftir.
„Nú myndi maður taka hlut-
unum öðruvísi en þá“, sagði hún
við sjálfa sig, biturri röddu.
4- dœmi: Doris. Eins og Ann,
hafði Doris að'eins einu sinni
elskað, en nú lá hún svefnlaus
vegna þess, að lienni tókst ekki
að gleyma því, að sómatilfinn-
ing hennar hafði verið særð.
Mac, sá sem hún hafði elskað
út af lífinu, hafði sagt henni fyrir
rúmri viku, að hann ætlaði sér
alfarinn til Kaliforníu — einn.
Ilann hafði aldrei lofað' því að
kvænast henni, en einhvernveg-
inn hafði hún alltaf gert ráð fyr-
ir þeirri stund, að þau gengju í
heilagt hjónaband.
I rauninni fannst honum ekki,
að hann sjálfur væri undir það
búinn að takast á herðar allar
skyldur hjónabandsins. Doris,
31 árs gömul, myndi hafa tekið
hjónabandinu með gleði, en það
var henni um megn að koma
honum í skilning um það sjónar-
mið. Jafnframt fannst henni
glögg takmörk fyrir því, hvað
kona mætti ganga lengi og ákaft
eftir manninum til hjónabands,
án þess að glata virðingu sinni.
Þess vegna hafði Doris ekki
þotið upp á nef sér. Hún hafði
tekið öllu með ýtrustu stillingu
— hið ytra. En hin skyndilega
brottför Macs hafði skilið liana
eftir hálfdauða. Hvað eftir ann-
að hugsað'i hún um það sér til
skelfingar, hversu léttilega hann
gat tekið þann hlut, sem hún
hafði lagt alla sál sína í — ást-
ina.
„Hvers vegna lét ég leiða mig
út í annað eins og þetta?“ spurði
hún sjálfa sig, án þess að fá svar.
„Hvers vegna var ég þvílíkt
fífl?“
5. dœmi: Barbara. Hún var 27
ára, og þetta kvöld var hún
þreytt og æst eftir áreynslumikla
deilu við biðil sinn, sem hún
gjarna vildi veita jáyrði, aðeins
ef hann léti af þeirri ófrávíkjan-
legu kröfu sinni, að þau reyndu
fyrst, hvort þau ættu saman
kynferðislega. Þrátt fyrir mikinn
taugaæsing, hafði Barböru tek-
10
HEIMILISRITIÐ