Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 27

um“, sagði Serreau við konu
sína, meðan hann var að bíða
eftir því, að humrarnir soðnuðu
í pottinum og breyttu smám
saman um ]it frá blásvörtu í
fagurrautt. „Það er eins og liann
hafi umsnúizt við að fara þarna
til Moncontour og prédika þar á
Maturinsmessunni. Það var ekki
vanalegt, að það væri neitt
dómoll á honum, þegar hann var
að hjálpa mér að setja bátinn.
Hann öslaði í sjónum og var
ekki h’issa á því, þó að hann
blotnaði í fæturna, en nú í dag
var hann með einhvern- mjöl-
kisuhátt og stiklaði á milli poll-
anna eins og tilhaldsdrós frá
París“.
Meðan presturinn var á heim-
leið, varð kvöldsett. Tunglið
kom upp og varpaði drauga-
legri birtu á akrana og engin, og
hér og þar glitti í engjatjarn-
irnar innan um víðirunna og sef.
Humarinn fór að brjótast um
undir hendinni á klerki og revndi
að losa á sér gripklærnar, sem
voru bundnar með snæri, og
varð því presturinn að stanza til
þess að sinna honum. Hann var
þá staddur móts við Cartiers-
tjörn, sem kýrnar fara í á sumr-
in, þegar hitamolla er, til þess
að drekka og flýja undan flugna-
varginum.
Þegar prestur var að hagræða
humarnum, sem hann ætlaði að
hafa í kvÖldmatinn, heyrði
hann mannamál. Það’ voru þeir
Feret og Moreau, mestu sóma-
menn á daginn en fjárans veiði-
þjófar á nóttunni. Prestur
heyrði ávæning af tali þeirra,
þar sem hann stóð.
„. . . Eitthvað hlýtur að ama
að honum . .. Eg mætti honum
hjá Kollabæ. Hann var með
höfuðið ofan í bringu og sá mig
ekki . . . Krakkarnir segja, að
hann hafi sýnzt vera sofandi í
skólanum í dag, og svo vaknaði
hann og spurði heilmargra bjána-
legra spurninga . . . Ef ég á að
segja þér, eins og er, þá held ég,
að presturinn okkar sé að verða
eitthvað ruglaður í kollinum af
að gegna rellunni í hverjum, sem
er, og fá ekki grænan túskilding
fyrir það . . .“
Mennina bar frá, og mál þeirra
dó út í fjarska, en blessaður
presturinn stóð eftir í tunglsljós-
inu og átti í stríði við humarinn
og samvizku sína. Þegar liann
hafði sigrazt á annarri mein-
vættinni, sneri hann sér að hinni.
Hvað hafði komið yfir hann?
Hvers vegna voru sóknarbörn
hans að tala um hann? Hann
rifjaði upp fyrir sér allt, sem
liann hafði gert síðasta mánuð-
inn, en fann ekki margt frá-
brugðið því venjulega. Þó var
það víst og satt, að í dag hafði
hann skort einbeitingu hugans,
HEIMILISRITIÐ
25