Heimilisritið - 01.06.1950, Side 36

skiptavina, pöntun upp á 5.000
dollara. Ég færði A. J. hina
leiðu fregn og bjóst við að reiði-
stormur myndi æða yfir höfuð
mér. Hann var gæfur sem lamb.
„Þér sjáið um það, Carson,“
sagði hann.
Ég skjögraði aftur að skrif-
borðinu mínu og tók til viðvinn-
una. Skömmu seinna heyrði ég
Mary Case — stúlkuna, er tek-
ur á móti fólki — segja eitt-
hvað. Ég leit upp og missti blý-
antinn.
Ég gat rét aðeins séð framan
í stúlkuna, er Mary talaði við.
Það var eins og hjartað í mér
væri þrætt upp á prjón, en það
olli samt engum sársauka. Hún
var með ljóst hár, sem var
greitt aftur yfir tvö bleikrauð
eyru, og hún hafði blá augu,
sem hefðu getað brætt hjartað
í brjósti hins harðsoðnasta kaup-
sýslumanns.
Ég fann átyllu til þess að
ganga í gegnum fremri skrif-
stofuna, svo að ég gæti séð hana
í heilu líki. Þar var allt eins
og vera bar, og á réttum stöð-
um. Þegar ég kom inn aftur,
stóð hún með drjúpandi höfuð
eins og brotin lilja. Augu henn-
ar sendu mér slíkt tillit, að fæt-
ur mínir breyttust í deigstauta.
Mary sagði í viðskiptatón:
„Mér þykir það leitt, en þér
getið ekki fengið viðtal við
herra Brister, fyrst að þér haf-
ið ekki fengið viðtalstíma fyrir-
fram. En þér getið skilið nafn-
ið yðar hér eftir, og ..
„Afsakið," sagði ég. „Gæti ég
ekki hjálpað yður eitthvað?“
Augnatillit Mary sagði mér,
svo að ekki varð um villzt, að
ég vseri úlfur í ullarefnisfötum.
„Þetta er ungfrú Tyler,“ sagði
hún kuldalega, „og hún óskar
að eiga blaðaviðtal við herra
Brister. Ég hef sagt henni, að
hann vilji a'lls ekki sjá kven-
fólk.“
Það er dagsatt. A. J. hafði
sterka óbeit á hinu veika kyni.
„Komið með mér inn til mín,“
sagði ég og opnaði dymar.
„Það er fallegt af yður að
vilja hjálpa mér,“ sagði ungfrú
Tyler og fékk sér sæti. Rödd
hennar var lág og djúp. Ilm-
vatnsbylgja leið fyrir vit mín
og hafði þau áhrif, að ég óskaði
mér að ég lyftist upp af stóln-
um og svifi í kringum ljósa-
krónuna. Carson, sagði ég við
sjálfan mig, hjónabandið er fyr-
irtaks stofnun.
„Þér óskið eftir blaðaviðtali,
ungfrú Tyler,“ sagði ég. „Ber
að skilja það svo, að þér getið
í raun og veru skrifað?“
Bláu augun sendu mér kulda-
legt tillit. Máske var þetta
heimskuleg spurning, en ég gat
einfaldlega ekki skilið, að nokk-
34
HEIMILISRITIÐ