Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 38

ar. Carson, sagði ég við sjálfan
mig, ástin hefur loksins náð tök-
um á þér. Lífið hefur fengið
innihald, takmark--------.
Þegar súpan kom, var ég tek-
inn að kalla hana Lindu. Hún
sýndi af sér raunverulega til-
hneigingu til þess að tala um
A. J. Brister, en ekki um mig.
Þess vegna gaf ég henni tæm-
andi ágrip af sögu sendisveins-
ins, er endaði sem eigandi allr-
ar verksmiðjunnar, þar með tal-
inn hver einasti lakkdunkur
og málningarpensill.
„Mikill maður,“ sagði ég.
„Hvað viðvíkur minni eigin,
yfirlætislausu sögu, þá hóf ég
lífshlaup mitt fyrir tuttugu og
nokkrum árum í Nyack. Ég grét
sjaldan, þegar ég var bam, en
ólgaði af lífsgleði frá morgni
til kvölds---------“
„Þakkir, ég vildi gjarnan ís
í eftirétt."
Óbjörgulegt, Carson, sagði ég
við sjálfan mig, en svona er ást-
in.
„Við getum náð að sjá síðustu
sýningu í Strand, ef við flýtum
okkur,“ sagði ég. Innst inni von-
aði ég, að við fengjum sæti á
aftasta bekk, þá fengi ég kann-
ske að halda í hönd hennar.
„Ef þér hafið ekkert á móti
því,“ sagði hún, „þá held ég að
ég fari heim og skrifi niður það,
sem þér hafið sagt mér.“
Við ókum í bíl heim. Ég
fylgdi henni alveg að dyrunum,
leit athugandi á hengisófann á
svölunum og reyndi að stýra
henni þangað.
„Þér hafið verið afskaplega
vænir,“ sagði hún. „Og þér ætl-
ið að koma þessu viðtali í kring
fyrir mig?“
Hún var þarna, og skyndilega
var hún samt sem áður ekki
þarna. Ég beygði mig niður til
þess að kyssa hana — og smellti
vörunum á glerið í forstofu-
hurðinni. Hún hvarf svo skyndi-
lega, að ég býst helzt við, að
það hafi hlotið að vera töfra-
maður á meðal forfeðra henn-
ar.
Ég hélt heimleiðis, og lá og
velti mér fram og aftur í rúm-
inu alla nóttina. Morguninn eft-
ir hafði ég tilbúna áætlun.
A. J. hefur aldrei lært að taka
hlutina með stillingu. Skrif-
stofufólkið mætir klukkan níu,
en A. J. er ófrávíkjanlega á
staðnum klukkan átta.
Ég hringdi ungfrú Tyler upp
klukkan sjö. Rödd hennar. var
ofurlítið rykfallin, alveg eins
og henni hefði verið vafið inn-
an í köngurlóarvef. Ég sá hana
1 anda rétta höndina út eftir
heyrnartólinu við rúmstokkinn,
hárið í flækju um höfuðið ...
„Carson hér,“ kvakaði ég.
„Getið þér mætt fyrir utan
36
HEIMILISRITIÐ