Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 41

arskrifstofu GAZETTE og þef-
aði ritstjórann uppi. „Þér ætlið
að birta grein um A. J. Brister
í blaðinu á morgun,“ sagði ég.
„Ég er fulltrúi hans. Ég vil
gjarnan fá að lesa handritið til
þess að tryggja hann gegn mis-
sögnum.“
„Við birtum aldrei neitt, sem
er ónákvæmt,“ gelti hann."
Ég ákvað að leggja hjarta
mitt á skrifborðið hans. „Ég er
bara að reyna tii þess að frelsa
ungfrú Tyler frá illum örlögum,
sem eru verri en dauðinn.
Gamla fíflið ætlar að giftast
henni. Hún er ung og áhrifa-
gjörn — máske tekst honum
að véla hana. Ég er hingað kom-
inn, aðeins til þess að vernda
hana. Látið það skína í gegn,
að hann sé gamall refur, sem
standi með annan fótinn í gröf-
inni. Sýnið lesendum yðar hinu
sönnu mynd af honum.“
„Látið mig aldeilis einan um
það,“ sagði haxm.
Hann var sniðugur náungi,
mér féll strax vel við hann.
„Málið liggur þannig fyrir,“
sagði ég honum í trúnaði, „að
ég er sjálfur ástfanginn af súlk-
unni og við erum á líkum
aldri.“
Hann klappaði mér á herð-
arnar. Fyrirtaks náungi, hann
leit samstundis á málið eins og
ég.
Greinin birtist morguninn eft-
ir. Þetta var góð grein, alls ekki
óvingjarnleg. En að endingu
hafði hún það eftir honum, að
hann ætlaði að lifa og deyja
sem piparsveinn. Það var alveg
rétt, að hann hafði sagt þetta,
en ég þyrði að veðja síðustu
hvítu skyrtunni minni um það,
að hann hafði aldrei sagt það
við Lindu.
Klukkutíma áður en lest sú,
sem ég ætlaði með, átti að
leggja af stað, fór ég heim til
Lindu. Ég hljóp upp tröppum-
ar og hringdi dyrabjöllunni, og
ritstjóri GAZETTE lauk upp.
Yfir öxlina á honum kom ég
auga á Lindu, þar sem hún sat
í sófanum. Hár hennar var úf-
ið. Ritstjórinn var með varalit
á kinninni.
„Ég vildi gjarnan fá að tala
við ungfrú Tyler,“ sagði ég og
setti heilmikinn blómvönd úr
hægri höndinni og í þá vinstri.
„Hér er sendill með nokkrar
rósir, elskan mín,“ sagði rit-
stjórinn. „Ég skal bara taka við
þeim fyrir þig og kvittera fyrir
móttökunni."
„Það þarf ekkert að kvittera,“
sagði ég. „Ég óska að afhenda
þær persónulega.“
Ritstjórinn glotti. „Hvílíkur
kvenmaður þú ert, Linda!"
sagði hann. „Þú kræktir ekki
einungis í húsbóndann, heldur
HEIMILISRITIÐ
39