Heimilisritið - 01.06.1950, Síða 49

Nei, setztu þarna í góð'a stól-
inn“.
Robert hafði ekki breytzt.
Hjarta Kaju sló óeðlilega. Hann
var sami beini, herðabreiði og
aðlaðandi pilturinn, dálítið yfir-
lætislegur í fasi. Hann leit for-
vitnislega umhverfis sig í stof-
unni.
„Hér fer bærilega um þig.
Býrðu hér ein?“
„Nei, ég bý hér með vinstúlku
minni, en af hendingu er hún
ekki heima í kvöld“.
„Já, það er auðvitað ódýrara“.
Hann lét fara vel um sig í hæg-
indastólnum, tróð í pípu sína og
púaði mikinn.
„Hvað sýslar þú eiginlega liér
í höfuðstaðnum?“ masaði hann.
„Þú lifir auðvitað hreinasta bí-
lífi“. Nú fyrst vottaði fyrir á-
liuga í svip hans, er hann virti
fyrir sér fína, græna kjólinn
hennar. „Það er eitthvað annað
en láta sér leiðast úti á landi,
eða hvað?“
Kaja kyngdi munnvatninu.
Hún gat ekki sagt honum, að líf-
ið hér væri stórum leiðinlegra en
heima.
„Þetta er stórborg“, sagði hún
og brosti. ... Brosið átti að túlka
allt það, sem hún gat ekki sagt
frá. Síminn hringdi í sama bili
og Robert fylgdi henni fast með
augunum, er hún anzaði.
„Hver er það? ... Já, það er
Kaja Manner. Hver . . . ?“ Rödd
hennar var afar spennt. „Hver?
Alan!“
„Já, víst er það Alan Dall“,
sagði röddin í símanum. Hvern-
ig ég hef komizt að því hvað' þér
heitið og hvar þér eigið heima,
það skulum við ekki tala um nú.
En ég veit, að nú þurftum þér
einmitt á símhringingu að halda.
Hvernig gengur? Er sú stóra,
mikla ást komin?“
„Já, jú, það gengur ágætlega“,
stamaði Kaja. Hún varð að
þrýsta annarri hendinni að
hjartanu, svo ákaft sló það.
„Eg skal ekki tefja yður leng-
ur, aðeins endurtaka ráðleggingu
mína. Haldið áfram á sömu
braut, þá fer ekki hjá því, að
hann verði ólmur eftir yður.
Hringingin kom í góðar þarfir,
var ekki svo?“
„Já, en Alan . . .“ Kaja sagði
það nijög hátt, en hún heyrði
smell í símanum: Hann hafði
lagt hann frá sér.
„Það hefur verið gamall vinur,
sem hringdi?“ spurði Robert tor-
trygginn.
„Eg er nýbúin að kynnast
honum“, svaraði Kaja, og það
var öldungis satt, en hún lét
fylgja orðúnum dularfullt bros.
„Mér heyrðist þið nákunnug,
en ég skil, að í stórborg sé fólk
ekki lengi að kynnast. Við fórum
hægar í sakirnar úti á landi“.
HEIMILISRITIÐ
47