Heimilisritið - 01.06.1950, Blaðsíða 51

„Hann er hérna inni í stof-
unni“.
„Allt er vonandi í góð'u lagi.
Eg talaði um, að maður myndi
koma og nema yður á brott
klukkan tíu. Ég kein sjálfur. Það
er ég. sem er Steffen. Seinna
nafnið er raunverulega Steffen.
En ég kýs helzt, að þér kallið
mig Alan — og við skulum segja
þú — annars tekst leikurinn ekki
sem skyldi“.
„Alan, þér . . . þú ert ómögu-
legur!“ hló Kaja.
„Segðu þetta ekki. A morgun
mun Robert kvssa rykið undir
fótum þér“.
Robert og Alan hötuðust við
fyrsta tillit. Robert stóð sam-
stundis upp og sagði afar kulda-
lega, að nú myndi hann auðvit-
að fara. Kaja stakk upp á, að
hann kæmi með þeim út, en því
var hafnað mjög eindregið.
„Ég þakka, en nú fer ég heim
í gistihúsið. Ég hringi á morgun,
Kaja, þá geturn við ef til vill
borðað saman kvöldverð og far-
ið í leikhúsið á eftir“.
„Annað'kvöld er það ekki
liægt“, greip Alan fram í, því þá
ætlum við Kaja í Vetrarhöllina“.
Alan tók sígarettupakka, sem lá
á borðinu og sótti eldspýtur, sem
lágu í glugganum, og hegðaði sér
í öllu sem væri hann daglegur
gestur þarna.
„Þú getur hringt á morgun,
þá getum við talað betur um
það“, sagði Kaja hrygg í huga.
Hún fylgdi honum til dyra,
og hann spurði:
„Hvaða náungi er þetta? Eruð
þið trúlofuð, eða hvað'?“
„Nei, það erum við alls ekki“.
„Það gleður mig að heyra.
Hann er lélegur maður, það finn-
ur maður strax. Hann er enginn
maður handa þér. . . . Jæja, ég
hringi á morgun. Við verðum að'
hittast á hverjum degi þá viku,
sem ég dvel í borginni, og svo
<<
Kaja ýtti honum út úr dyrun-
um, því að hún lieyrði Alan
koma.
Þau toru út um kvöldið, og
Alan ók henni ekki heim fyrr en
klukkan þrjú um nóttina. Þau
höfðu dansað og skemmt sér
prýðilega, og samtal þeirra var
hispurslaust eins og þau liefðu
þekkzt frá barnæsku. Þau höfðu
heimsótt pylsuvagn og borðað
pylsur ásamt öðrum nátthröfn-
um. I fyrsta sinn síðan Kaja
kom til höfuð'staðarins, fannst
henni hún hafa lifað skemmti-
legar stundir.
Hvernig fórstu eiginlega að
því að finna mig?“ spurði hún.
„Það var mjög auðvelt“, sagði
Alan hlæjandi. ,JÉg talaði við af-
greiðslustúlku í „Páskaliljunni“,
hún vissi bæði nafn þitt og heim-
ilisfang, því að hún hefur sent
HEIMILISRITIÐ
49