Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 56

„Já“, svaraði Hilary rólega. „Ég hélt
að ég hefði gert þér það skiljanlegt,
að það væri ætlun mín að beygja þig,
alveg cins og þú fórst með Peter Merri-
fielcf. Ég ætla mér að vinna ást þína,
eins og þú reyndir að vinna mína, og
hrinda þér svo frá mér, eins og þú
hrintir frá þér þeim mönnum, sem'þ'ú
með tímanum varzt leið á“.
Joan fannst hjartað herpast saman í
brjósti sér og hún náfölnaði, en hún
lét sem ekkert væri.
„Þú hefur heldur mikið sjálfsálit",
sagði hún reið. „Heldurðu að nokkuð
gæti fengið mig til að verða ástfangna
af þér, eftir þessa skammarlegu meðferð
á mér? Þér tekst aldrei að beygja mig
eða brjóta, það skal ég sýna þér“.
„Þú hefur heldur mikið sjálfsálit",
endurtók Hilary, og hermdi eftir mál-
rómi hennar og svip á sama stríðnislega
hátt og þegar þau voru um borð í
bátnum. „Ef til vill ertu lijartalaus og
þá er ekki hægt að kremja það“, bætti
hann við í öðrum tón eftir augnabliks-
þögn. „Ég geri ráð fyrir að hjartað, scm
ég heyrði slá, þegar ég fyrir nokknim
stundum lagði eyrað að brjósti þínu, sé
ekki hæft til að finna til ástar. En samt
virðist mér, að þar sem þú hefur hæfi-
lcika til að vekja þá tilfinningu hjá öðr-
um, hljótir þú sjálf að geta fundið
hana. Hugsazt gæti að ástin lægi í dvala
í hjarta þínu og að ég gæti vakið
hana“.
Joan krcisti upp úr sér hlátur.
„Ertu í raun og veru svo ímyndun-
arvcikur að halda, að þú getir gert mig
ástfangna af þér, eftir ?llt, sem skeð
hefur?“ spurði hún.
„Já, það er ég. Við getum byrjað á
því að reyna, hvernig það verkar á þig
að ég kyssi þig“, svaraði Hilarj'. Hann
gekk hvatlega til hennar og áður en
Joan skildi, hvað hann hafði f huga,
vafði hann hana örmum.
Hún barðist á móti og mótmælti
kröftuglega, cn hún var hjálparvana í
faðmi hans. Hilary þrýsti handleggj-
um hennar til hliðar og kyssti hana
hvað eftir annað og hló að mótspymu
hennar.
„Slepptu mér — óþokkinn þinn!"
stundi Joan, þegar hann þrýsti höfði
hennar afturábak á koddann og beygði
sig niður að henni með leiftrandi aug-
um. „Ég hata þig — ég hata þig!“
„Þú lékst að þú elskaðir mig, nú
ætla ég að gera alvöru úr leiknum",
sagði Hilary. „Kysstu mig, Joan, og
játaðu, að þú elskir mig. Kysstu mig“.
Varir hans voru ekki nema einn
þumlung frá vörum hennar meðan
hann talaði, cn Joan lokaði augunum
og sncri höfðinu undan. Með sjálfri sér
var hún þess fullviss, að hann léki með
hana. Ef hún kyssti hann og játaði að
hún clskaði hann, myndi hann aðeins
auðmýkja hana þcim mun meira og
hlæja að henni. Stórlæti hennar mót-
mælti tilhugsuninni um að verða fyrir
auðmýkingu.
„Aldrei-aldrci-aldrei!" hrópaði hún
ástríðufullt. „Hvernig getur þú hagað
þér svona dýrslega! Slepptu mér —
láttu mig vera!“
Henni til undrunar slcppti Hilary
henni og rétti úr sér. Hann stóð kyrr
og horfði á hana.
„Ef til vill er eina leiðin til að vinna
þig einmitt sú að vera dýrslegur", sagði
hann áberandi rólegri röddu, sem ef
54
HEIMILISRITIÐ