Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 57

til vill titraði örlítið. „Þú veizt að menn-
ingin er aðeins húðin, og allir hafa eitt-
hvað í sér af eðli frumdýrsins, konumar
einnig. Hér erum við langt í burtu, frá
allri menningu og það getur verið að
við verðum bæði að hverfa aftur til
hinnar óbrotnu tilvem frummannsins.
Hér á Muava ertu ekki lengur Joan
Allison, ungfrúin, sem var höfð í há-
vegum í samkvæmislífinu, fegurðardís-
in, sem allir biðluðu til. Þú ert blátt á-
fram kona, og ég er maður — maður-
inn þinn. Ég gaf þér hjarta mitt, Joan,
en þú fótumtróðst það eins og þú hef-
ur fótumtroðið hjörtu margra annarra.
‘Nú heimta ég að þú gefir sjálfa þig
mér í staðinn“.
„Hilary, þetta er brjálæði", svaraði
Joan. „Ég — ég hef aldrei ætlað mér
að fótumtroða hjarta'þitt, ég ætlaði að-
eins að refsa þér fyrir það, hve illa þú
fórst með mig í San Fransisko. Þú
móðgaðir mig, auðmýktir mig, og ég
ætlaði að hefna mín, enda þótt — ó,
þú skilur ekki ...?“
„Jú, ég skil mætavel hver ætlunin
var. Þú ætlaðir að bæta mér á listann
yfir fómarlömb þín“, svaraði Hilary.
„Þú játaðir sjálf, að þú værir aðeins að
skemmta þér á minn kostnað, og þú
hefur því yfir engu að kvarta, þó að
ég skemmti mér nú dálítið á þinn
kostnað“. Hann breytti nú afmr um
tón og sólbrúnt andlit hans varð eitt
bros. „Við tölum held ég næsmm eins
og við værum að leika í óperettu", sagði
hann. „Flestir myndu segja að svona
gæti ekki skeð, að ungur maður næmi
á brott unga, fagra stúlku og tæki hana
með sér til eyðieyjar í Kyrrahafi. Slíkt
skeður aðeins í reyfarakenndum skáld-
sögum. Þetta cr sjálfsagt allt saman
draumur".
Joan vissi ekki, hvernig hún ætti að
taka þessu. Hún var ekki viss um,
hvort honum væri alvara eða ekki, hvort
hann í raun og vem hefði reynt að
gera hana hrædda eða hvort hann væri
að gera gys að að henni.
„Það hefur að minnsta kosti verið
andstyggilegur draumur“, sagði Joan
kuldalega.
„Hann getur ef til vill orðið þægi-
legri með tímanum“, svaraði Hilary og
hélt áfram að horfa á hana með sínu
óræða brosi. „Ég veit ekki hvort ég má
stinga upp á því, að þú farir nú á fæt-
ur og kynnist einhverju af fegurð Mu-
ava. Ég trúi ekki öðra en að þú sért
búin að hvíla þig nægilega, eftir mtt-
ugu og einnar stundar svefn“.
„Ég er ennþá stirð í útlimunum, en
ég held að ég sé búin að hvíla mig
nóg“, sagði Joan rólega. „Ég vildi mjög
gjaman fá mér bað“.
„Því miður hefur byggingameistar-
inn, sem byggði húsið, gleymt að koma
fyrir baðherbergi í því. Og munaður,
eins og heitt og kalt bað, tilheyrir þeim
hiutum, sem von er á einhvemtíma í
framtíðinni hér á Muava“, sagði Hil-
ary. „Sjórinn er baðherbergi okkar, og
ég held áreiðanlega að þér muni geðj-
ast vel að því. Sjórinn er yljaður upp
af sólinni, og ef þú vilt heldur kalt
bað, þá er tjörn hér bak við húsið. Má
ég fylgja þér niður að sjó eða viltu held-
ur að Rena geri það?“
„Þú ert víst að reyna að. vera
skemmtjlegur“, sagði Joan. „En ég get
ve! hugsað mér að synda dálítið í sjón-
um, ég hugsa að stirðleikinn í vöðvun-
HEIMILISRITIÐ
55