Heimilisritið - 01.06.1950, Síða 58

um hyrfi við það. Hver er annars þessi
Rena?“
„Rena er hin töfrandi, kaffibrúna
stúlka, sem sat við rúm þitt, þegar þú
vaknaðir", sagði Hilary. „Ég er hrædd-
ur um, að hún hafi aldrci fyrr haft
stöðu sem herbergisþerna, og ég efast
um að hún hafi nokkru sinni fyrr séð
hvíta konu. En ég efast ekki um, að
þú munir geta kennt henni eitthvað og
menntað hana svo mikið, að hún gæti
reykt sígarettur, daðrað við karlmenn
og fótumtroðið hjörtu þeirra. Hinsveg-
ar hugsa ég, að þú getir ekki kennt
henni neitt í sundlistinni“.
Joan fann blóðið stíga til höfuðs sér
og hún beit sig í varirnar til að dylja
reiði sína.
„Þótt hún tilheyri villimönnum,
hugsa ég að hún muni sýna mér meiri
kurteisi en þú gerir“, svaraði hún.
„Biddu hana að vísa mér leið niður að
ströndinni“.
Hilary klappaði saman höndunum,
og Rena birtist næstum samstundis.
Hún kinkaði kolli brosandi, er hann
gaf henni fyrirskipanir sínar á hennar
máli.
„Muava stendur eiginlega jafnfætis
tignustu baðstöðum í Evrópu, því við
noturn alls ekki baðföt hér“, sagði
hann, þegar hann sneri sér að Joan.
„Baðföt myndu vekja eftirtekt hér og
fá þá innfæddu til að skellihlæja. Ég
vona að þú njótir sundsins vel“.
Hann kveikti sér x sxgarettu og rölti
út úr herberginu með svip, sem gerði
Joan alveg örvinlaða, því svo var að
sjá, sem hann teldi það, sem milli þeirra
hafði farið, ekki þcss vert að eyða orð-
um að því.
Ef hann hugsar sér það, að hann
geti skemmt sér á minxr kostnað, fer
hann alveg villur vegar, sagði hún við
sjálfa sig um leið og hún vippaði sér
fram úr rúminu. Guði sé lof að hann
heyrði það ekki, þegar ég hrópaði til
hans úti í storminum, að ég elskaði
hann. Ég myndi heldur deyja en að
viðurkenna, að ég elskaði hann. Þenn-
an þorpara! Ég elska hann ekki, ég
hata hann.
Náttföt Hilarys voiu alltof stór
handa Joan, svo að hún varð að bretta
upp bæði ermum og skálmum. Henni
var ljóst, að hún leit hlægilega út í
þessum búningi, þegar hún litlu síðar
fylgdist með Renu niður að strönd-
inni. Þar var heill hópur innfæddra,
ungra og gamalla, sem veltu sér og
byltu allavega í sjónum.
Rena hoppaði ánægð á undan. Hún
hrópaði eitthvað á máli hinna innbornu,
og flestir þyrptust samstundis upp úr
sjónum og horfðu stórum augum á Jo-
an, fyrstu hvítu konuna, sem þeir höfðu
nokkurntíma séð. Þeir þvöðruðu og
spjölluðu hver framan í annan og ráku
upp einkennileg hljóð, og allt voru þetta
frumstæð merki þeirra um undrun og
aðdáun.
Joan leið illa og var óróleg. Hún
hafði oft labbað um ströndina við
Deanville, klædd baðfötum, sem und-
irstrikuðu líkamsfegurð hennar, og hún
hafði ekki verið minnstu vitund feim-
in, þótt hún vissi að tugir ungra manna
störðu á hana, mállausir af aðdáun yf-
ir yndisleik hennar og líkamsfegurð. En
það var samt allt annað en að afklæða
sig hér fyrir augunum á hóp forvit-
inna, innborinna manna, sem voru jafn
56
HEIMILISRITIÐ