Heimilisritið - 01.06.1950, Qupperneq 59

VII
fáklæddir og þegar þeir fæddust í þenn-
an heim.
Hún hefði verið fegin að hafa þó
ekki ekki hefði verið nema minnstu
tegund af baðfötum, en hún mundi
hvað Hilary hafði sagt og sagði við
sjálfa sig, að það myndi vera hlægi-
legt að vera feimin. Hún kastaði því
náttfötunum frá sér í snatri og hljóp
út í sjóinn, og Rena kom á eftir, þeg-
ar hún hafði farið úr léreftspilsinu
sínu og tekið af sér hálsband úr snigla-
skeljum.
Sjórinn var volgur og blátær. Torf-
ur af skrautlitum smáfiskum skinu eins
og gimsteinar. Joan var framúrskarandi
góð sundkona, en hún komst brátt að
því, að Rena var henni miklu slyngari,
því hún synti í kringum hana, kafaði
undir henni, steypti sér kollhnís í sjón-
um og hagaði sér í stuttu máli eins og
fiskur í mannsmynd.
„Synda of langt, hvíta, gifta kona“,
sagði Rna loks. „Stór liákarl synda hér
stundum og gera menn hrædda. Synda
nálægt landi betur“.
Joan kunni það mikið f hinni merki-
legu KyrrahafsenskUj að hún skildi að
Rena aðvaraði hana við því að synda
of langt frá landi, þar sem hákarlar
voru stundum á sveimi. Hún sneri því
við og synti að landi, öslaði gegnum
brimið og á land, þar sem enn fleiri
innfæddir voru en áður og góndu á
hana. Þegar hún sá að Rena hafði ekki
komið með neitt handklæði, flýtti hún
sér að fara í náttföt Hilarys og lagðist
því næst niður í volgan sandinn á
ströndinni.
„Það er ekki hægt
að snúa við, Joan“
Joan hafði hresszt við að synda í
ferskum, ylvolgum sjónum, og sviðatil-
finningin í vöðvunum var horfin. Einn-
ig var hún orðin rólegri í skapi, eftir
að hún hafði hvílt sig í volgum sand-
inum og rölt til baka til hússins í fylgd
með Renu, sem hljóp í kringum hana
eins og hundur í fylgd með húsmóður
sinni. Joan fann að hún hafði fullkom-
ið vald yfir sér og var reiðubúin til að
hefja hvaða baráttu sem vera vildi.
Hún hitti Hilary liggjandi á svöl-
unum í legustól úr bambus. Hann hélt
á bók í hcndi og hafði sígarettu í
munninum. Hann reis upp í stólnum,
þegar hann kom auga á hana og benti
henni á annan legustól við hliðina á
sínum.
„Fáðu þér sæti, Joan, og leyfðu mér
að samgleðjast þér“, sagði hann bros-
andi. „Ég heyri að þeir innfæddu líti
á þig sem gyðju og séu reiðubúnir að
tilbiðja þig. Einn af mönnum mínum
varð skáldlegur, þegar hann talaði um
þig. Hann segir að húð þín sé eins
hvít og innra borðið á kokoshnetu, og
að útlimir þínir séu ..
„Gerðu svo vel að gefa mér sígarettu
og hættu þessu þvaðri“, tók Joan fram
í fyrir honum og settist í stólinn, sem
hann hafði bent henni á.
„Með mestu ánægju", sagði Hilary
brosandi og tók sígarettuveski úr gulli
upp úr vinstri brjóstvasanum á hvíta
léreftsjakkanum sínum. „Ég hélt þú
myndir hafa gaman af að vita, að þú
HEIMILISRITIÐ
57