Nýtt S.O.S. - 01.06.1957, Blaðsíða 12

Nýtt S.O.S. - 01.06.1957, Blaðsíða 12
is Nýtt S. O. S. Hann var allt of þreyttur til að þráttá um þetta. „Og þetta hlýst ai því að þú vildir ekki stökkva af," hélt fréttamaðurinn áfram. „Ef við hefðum stokkið út, værum við nú niðri á jörðinni fyrir löngu." „Með brotinn hrygg," bætti Anton Rammes við. Honura var Ijóst, að þýðing- arlaust væri að deila um þetta. Vinur lians væri miður sín af því að lenda í þessum ósköpum í sinni fyrstu svifflugferð. Þá-bar nú skjótt niður á við. Fjallatind- arnir voru nú ekki lengur fyrir neðan þá, heldur hliðhalt. Anton Rammes steig hiatt á. hliðarstýrið og þverstýrið. Hægri fiöturinn reis upp og svifflugan straukst næstum við klettagnýpu. „Lendingarstaður!" Öll hugsun flug- mannsins beindist að því, hvar væri lend- ingarstað að finna. Hann stýrði svifflug- unni í stórum boga framhjá klettavegg og kom um leið auga á liásléttu framundan. Háslétta þessi var einskonar þrep. því hægra megin var lóðréttur klettaveggur upp á við, en vinstra megin lóðréttur veggur upp á við, en" vinstra megin lóð- réttur veggur niður. Nú hugsaði hann ekki lengur. Hann steig á vinstra hliðarstýrið, ýtti stýrisstöng- inni fram til hægri og kippti hjólunum niður. Hann renndi niður að hásléttunni upp á líf og dauða. Snjórinn þyrlaðist upp í s'tórnm strók, er svifflugan gróf sig nið- iir í skailinn. Þeir félagar köstuðust frarm á við með snöggum rykk. Þeir fundu til' sársauka undan beltunum. Svo varð allt kyrrt. Anton Rammes litaðist um í sætisínu.. Vinur hans hékk í ólunum hreyfingarlaus. og allur snjóugur. „Gert," sagði liann lágum rómi. Þá liærra: „Gert*" „Já," svaraði fréttamaðurinn og leit upp. „Hefur þú meitt þig?" „Ég veit ekki. Hvar erum við?" „Við erum lentir." „Jæja, erum við lentir." Hann sópaði snjó af skrokk svifflugunnar. Svo tók hann snjóinn í lófa sinn, horfði gaumgæfilega á hann og sagði: „Snjór!" „Já, við erum lentir!" hrópaði Anton Rammes, leysti beltið og spyrnti sér úr sætinu. „Við skulum fara út og litast um." Hann stóð upp, hoppaði út og stökk í snjóinn. „Ha% hó! Hana nú!" kallaði liann og baðaði út handleggjunum. Hann sökk í snjó upp fyrir hné. Hann þrammaði þung- lega kring um sviffluguna og sökk djúpt í hverju spori. Hendur hans námu við snjóskaflinn. Yfirborð hans var blautt og þungt og þjappaðist mjög saman. „Það er sunnanvindurinn," muldraði hann. „Það er byrjað að hlána." Hann laut yfir sviffluguna og atliugaði hana nákvæmlega. Stýristaumarnir voru lieilir. Böndin voru heil og stýrisflöturinn óskemmdur. En dúkurinn var allur í tætl- um, varla lófastór blettur heill. „Undur, að fuglinn skyldi geta flogið svona á sig kominn," sagði Anton Ramm- es og horfði ofan í snjóinn. Hann strauk skrokk hann „Kranich" og hvarf að því búnu til fréttamannsins.

x

Nýtt S.O.S.

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt S.O.S.
https://timarit.is/publication/1013

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.