Morgunblaðið - 26.02.2013, Qupperneq 25

UMRÆÐAN 25
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 26. FEBRÚAR 2013
við leiðsögn og vinna þá mikið yfir
aðalferðamannatímann. Mörg
hundruð manns vinna svo í hluta-
starfi við leiðsögn, sérstaklega á
sumrin sem eðlilegt er.
Allar þessar staðreyndir um
leiðsögumenn og skóla þeirra eru
annaðhvort ekki í skýrslu ráð-
herra eða vel faldar. Þar er sagt
að nám í framreiðslu og mat-
reiðslu eigi sér nokkuð langa hefð,
og það sama gildi um leiðsög-
unám. Skýrsluhöfundum til fróð-
leiks skal þess getið að fyrsti vísir
að leiðsögunámi hófst hér með
námskeiðum 1963 og árið 1981 gaf
samgönguráðuneytið út reglugerð
um menntun leiðsögumanna og
árið 1995 var gefin út námskrá
fyrir leiðsögunám. Í skýrslunni er
hinsvegar töluvert fjallað um
fræðslusetrið Iðuna, sem er allra
góðra gjalda verð, en það sí- og
endurmenntunarnám er aðallega
ætlað iðnaðarmönnum, í bíl- bygg-
inga- og málmiðngreinum, auk
prentiðnaðar, matvæla- og veit-
ingageiranum. Í þessum kafla
skýrslunnar er í lokin nefnt að
auka þurfi fjölbreytni í menntun
leiðsögumanna, sérstaklega hvað
hættumeiri greinar varðar. Þá er í
samtekt í lok skýrslunnar getið
um að móta þurfi stefnu í mennt-
unarmálum ferðaþjónustunnar. Sú
stefna liggur reyndar fyrir varð-
andi leiðsögumenn, því kennt er
eftir sérstakri námskrá í skól-
unum tveimur eins og kom fram
hér að framan.
Við leiðsögumenn viljum leggja
okkar af mörkum til að byggja
upp ferðaþjónustuna hér á landi,
höfum nýlega fengið nokkra við-
urkenningu á því hlutverki okkar,
því gert er ráð fyrir að við eigum
sæti í nýju ferðamálaráði, og end-
urheimtum sæti okkar þar. Þá
höfum við lagt okkar af mörkum
við gerð reglugerðar um öryggis-
áætlanir fyrir ferðafólk, og hefur
fulltrúi okkar í þeim vinnuhópi
komið á framfæri sjónarmiðum
leiðsögumanna, enda snertir þessi
þáttur ferðamennskunnar okkur
beint, á ferðum okkar um víðáttur
Íslands, þar sem margskonar
hættur geta blasað við ferðamönn-
um.
Leiðsögumönnum þykir því
furðu sæta að þeirra sé varla get-
ið í þessari annars ágætu skýrslu.
Höfundur er formaður Félags
leiðsögumanna.
Mikið hefur verið
rætt um það und-
anfarið hvort kirkjan
og ríkið eigi að hafa
einhverja samleið og
hvort um það skuli
vera einhver ákvæði
í stjórnarskrá okkar.
Þessi mál voru
rædd á helgasta stað
þjóðarinnar fyrir um
það bil 1.000 árum og
ákvörðun tekin um stefnur og
áherslur í trúarlegum og þar með
siðferðilegum áherslum í mál-
efnum þjóðarinnar.
Fram til þess tíma lifði þjóðin
og forfeður vorir við það siðferði
að í góðu lagi þótti að fara ræn-
andi og ruplandi um nágranna-
lönd og þjóðfélög og ræna jafnt
fólki, fénaði og fjármunum og
þóttu þeir jafnvel menn að meiri
sem stundað höfðu slíka iðju.
Með samþykkt þeirri sem gerð
var á Þingvöllum árið 1000 var
mótuð stefna sem hefur reynst
okkur vel í öll þessi ár þar sem
þeir tókust á Síðu-Hallur sem
ákveðið hafði að fylgja hinum
kristna sið og áhrifamikill þing-
maður Norðausturlands, Þorgeir
goði, kenndur við Ljósavatn sem
tók sér góðan tíma og flanaði ekki
að neinu og fór og lagði sig til að
íhuga þetta háalvarlega mál í ró-
legheitum. Þessi góða yfirvegun
hans skilaði af sér afar heppilegri
málamiðlun í þessum málum.
En hver var þá stefna hins nýja
siðar sem sjálft Alþingi Íslend-
inga ákvað að ríkja skyldi í land-
inu, nefnilega það að vera kristin
þjóð og hvað felst í því að vera
kristinnar trúar?
Hinn nýi siður, þ.e. kristin sið-
fræði, sem samþykktur var á al-
þingi okkar, bannaði það al-
gjörlega að nokkur maður færi
með ofríki á hendur öðrum og þar
með var mótuð sú stefna í siðferði
þjóðarinnar að ekki var lengur
leyfilegt að menn „legðust í vík-
ing“ eins og það var kallað í þá
daga.
Í þjóðkirkju okkar eru börnin
strax í frumbernsku vígð inn í hið
kristna samfélag okkar.
Í fermingunni og að lokinni
fræðslu um hvað felst í því að
vera kristinn árétta þau svo það
að þau vilji gera Jesú Krist að
leiðtoga lífs síns, en þá kemur
spurningin um það, hvernig það
hægt sé að gera mann sem var
uppi fyrir 2.000 árum að leiðtoga
lífs síns.
Svarið hlýtur að liggja í því að
vita hverjar voru kenningar hans
og lifa svo í samræmi við þær og
hann Þorgeir Ljósvetningagoði
vissi sko vel að með því að gerast
kristnir þá ættu þegnar þessa
þjóðfélags ekki framar að fara
með ránum og gripdeildum á
hendur náunganum.
Því miður virðist of mikið um
það í nútímanum að menn geri sér
ekki grein fyrir því hvað felst í
því að vera kristinn.
En hverjar eru þá meginlínur í
kenningum meistarans mikla frá
Nasaret?
Þeir sem af alvöru spá eitthvað
í þessi mál vita að eitt æðsta boð-
orð Jesú Krists var kærleikurinn
og umhyggja fyrir náunganum,
elska skaltu náungann eins og
sjálfan þig, sem mætti útskýra
nánar þannig: aðsýndu náunga
þínum þá umhyggju, tillitssemi og
virðingu sem þú vilt að þér sé
sýnd.
Í rauninni má alveg halda því
fram að Jesús hafi verið fyrsti
raunverulegi jafnaðarmaður sög-
unnar.
Hann barðist ótrauður fyrir
jöfnuði í sínu þjóðfélagi og vildi
bæta hlut þeirra sem minna
máttu sín. Og þurfti
að gjalda fyrir það
með lífi sínu. Ef við
hins vegar viljum
setja meginlínur
kristinnar kenningar í
eina þá má segja það
á þann hátt að við
skulum ætíð vera
heiðvirðir og heið-
arlegir menn jafnt við
sjálfa okkur sem og í
samskiptum okkar við
aðra menn, sem og að
þeir sem veljast til
forystu í samfélögum okkar
manna hafi ætíð hag heildarinnar
í huga, og sneiði hjá sérhags-
munapoti sem því miður virðist
allt of víða vera stundað í sam-
félögum nútímans.
Mikið hefur verið um það rætt
varðandi stjórnarskrá okkar
hvort þar skuli eitthvað vera
varðandi samstarf ríkis og kirkju.
Vítt og breitt um land okkar eru
hlýlegar og fallegar kirkjubygg-
ingar sem veita þegnunum skjól
og athvarf jafnt á gleði- og sorg-
arstundum.
Virðist svo að samstarf ríkis og
kirkju hafi verið alveg viðunandi í
gegnum tíðina en er eðli málsins
samkvæmt spurningar um útdeil-
ingu fjármagns og framkvæmda.
Hins vegar finnst mér undirrit-
uðum að vel ætti að koma til
greina að vísa til þess í stjórn-
arskrá okkar að þegnar þessa
lands skuli ætíð hafa kristið sið-
ferði í huga í athöfnum sínum og
samskiptum sínum við náungann.
Ríkið, kirkjan
og kristnin
Eftir Hjálmar
Magnússon
Hjálmar Magnússon
»Hann barðist ótrauð-
ur fyrir jöfnuði í sínu
þjóðfélagi og vildi bæta
hlut þeirra sem minna
máttu sín. Og þurfti að
gjalda fyrir það með lífi
sínu.
Höfundur er fyrrv. framkvæmda-
stjóri.
Bridsdeild
Breiðfirðinga
Sunnudaginn 24/2 var spilaður tví-
menningur á tíu borðum. Hæsta
skor kvöldsins í Norður/Suður.
Magnús Sverriss. - Halldór Þorvaldss. 270
Oddur Hanness. - Árni Hannesson 264
Þorleifur Þórarinss. - Haraldur Sverriss. 225
Austur/Vestur
Karl Karlss. - Sigurður R. Steingrímss. 263
Ragnar Haraldsson - Bernhard Linn 255
Þórarinn Bech - Sveinn Sigurjónss. 250
Næsta sunnudag, 3. mars, hefst
þriggja kvölda hraðsveitakeppni.
Skráning í sveitakeppnina er hjá
Sturlaugi í síma 869-7338.
Spilað er í Breiðfirðingabúð,
Faxafeni 14, á sunnudögum kl. 19.
Félag eldri borgara
Stangarhyl
Fimmtudaginn 21. febrúar var spil-
aður tvímenningur hjá Bridsdeild
Félags eldri borgara, Stangarhyl 4,
Reykjavík. Keppt var á 12 borðum.
Meðalskor var 216 stig.
Efstir í N/S:
Ragnar Björnsson – Jón Lárusson 253
Björn Svavars. – Jóhannes Guðmannss. 243
Örn Isebarn – Hallgrímur Jónsson 218
Siguróli Jóhannss. – Auðunn Helgas. 216
A/V:
Jón Þ. Karlss. – Hrólfur Guðmundss. 286
Hólmfr. Árnad. – Stefán Finnbogas. 247
Helgi Samúelss. – Sigurjón Helgason 239
Bjarni Guðnas. – Guðm. K. Steinbach 236
BRIDS
Umsjón Arnór G.
Ragnarsson| norir@mbl.is
Sunnuhlíð 12, Akureyri, sími 462 1415
www.tonabudin.is
Síðumúla 20, Reykjavík, sími 591 5340
www.hljodfaerahusid.is
Gott hljóðfæri er kærkomin
fermingargjöf sem
nýtist um ókomin ár
Landsins mesta úrvaL
af hLjóðfærum og
hLjóðbúnaði