Morgunblaðið - 26.02.2013, Qupperneq 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 26. FEBRÚAR 2013
✝ Olga Axels-dóttir fæddist
í Reykjavík 2. apr-
íl 1923. Hún lést
12. febrúar síðast-
liðinn á hjúkrun-
arheimilinu Eir.
Foreldrar henn-
ar voru Guðmund-
ur Axel Jónsson,
sjómaður og
verkamaður, f.
29.7. 1893, d. 10.8.
1951 og Agnes Erlendsdóttir,
húsmóðir, f. 14.9. 1900, d.
31.12.1983.
Olga var elst af sex systk-
inum, þau voru Gréta f. 31.5.
1925, d. 25.3. 2001, Gyða f.
20.2. 1928, d. 18.9. 1987, Geir
f. 20.2. 1928, d. 27.6. 1978,
Unnur f. 2.7. 1929 og Sævar f.
30.12. 1938, d. 30.3. 1939.
Olga giftist Bjarna Þorsteins-
syni húsasmíðameistara 28.9.
sonur þeirra a) Snorri f. 4.11.
1974, í sambúð með Katrínu
Söru Jónsdóttur f. 22.8. 1991,
dóttir Snorra með Inger
Töru Ómarsdóttur er Gréta
Guðný f. 17.11. 1993. 3)
Bjarni Friðrik f. 8.1. 1954,
dóttir Bjarna með Sigríði
Einarsdóttur er a) Olga Birg-
itta f. 16.1. 1976, gift Kjart-
ani Viðari Jónssyni f. 7.9.
1974, börn þeirra eru Hákon
Daði f. 30.12. 2000, Birgitta
Birta f. 21.5. 2005 og Harpa
Karitas f. 7.9. 2009. 4) Ágúst
Bjarnason f. 11.7. 1957,
kvæntur Auði Ottadóttur f.
8.4. 1958, synir þeirra a) Otti
f. 26.8. 1979, sonur hans með
Eddu Gunnarsdóttur Ágúst
Daði f. 7.12. 2004 b) Bjarni f.
8.1. 1984. c) Aron f. 30.7.
1993. Olga ólst upp og bjó
alla sína tíð í Reykjavík að
undanskildum örfáum árum
sem þau Bjarni bjuggu á
Siglufirði, hún var heima-
vinnandi húsmóðir alla tíð en
vann þó hjá Fasteignamati
ríkisins í nokkur ár.
Útförin hefur farið fram í
kyrrþey að ósk hinnar látnu.
1949, f. 28.9.1920
á Siglufirði, d.
17.6. 1992 í
Reykjavík.
Börn Olgu og
Bjarna eru 1)
Agnes f. 17.5.
1943, d. 30.4.
2008, gift Erik
Rasmusen f. 26.3.
1939, d. 6.9. 2003,
synir þeirra eru
a) Andreas Bjarni
f. 2.12. 1970, kvæntur Vibeke
Mörk Hansen f. 28.5. 1974,
börn þeirra eru Daniel f.
10.4. 1997, Anna f. 17.12.
2000 og Tobias f. 25.4. 2005.
b) Olaf Jón f. 18.4. 1974, börn
hans með Charlotte Kornum
eru Elvira f. 1.6. 2005, Adam
f. 25.10. 2007 og Jacob f.
18.7. 2009. 2) Halldór f. 17.4.
1947, kvæntur Guðbjörgu
Þorsteinsdóttur f. 1.9. 1954,
Mikið var erfitt að kveðja þig
elsku amma, ég hélt ég væri
tilbúin en svo var alls ekki. Við
amma áttum mjög góðar stund-
ir saman og frá þriggja mánaða
aldri passaði amma mig upp á
dag hvern. Ég á margar góðar
minningar um það þegar við
amma sátum í sólinni úti á blett
fyrir framan Bogahlíðina, við
bökuðum saman og man ég enn
eftir hvað mér fannst gaman að
baka vanilluhringi fyrir jólin
með henni. Það sem mér fannst
einna skemmtilegast var að
lesa með ömmu, hún var nefni-
lega mjög hrifin af léttum bók-
menntum og vildi hafa mikla
rómantík í því sem hún las.
Amma tapaði sjóninni smátt
og smátt þegar árin færðust yf-
ir og átti erfitt með lestur og
las ég því fyrir hana og hafði
hún unun af því. Stærstu kostir
ömmu voru hve mikil barna-
gæla hún var og gjafmild. Hún
hreinlega nærðist á því að
gleðja mann og sjá ánægjubros
færast yfir andlit okkar barna-
barnanna þegar hún gladdi
okkur. Góður hugur og velvilj-
inn í okkar garð leyndi sér
ekki.
Amma og afi höfðu mikinn
áhuga á hvernig manni gekk í
skóla og voru alltaf svo spennt
og samglöddust yfir próflokum.
Amma var heimavinnandi að
mestu. Á síðari árum vann hún
dagspart á kaffistofu starfs-
manna hjá Tryggingamati rík-
isins. Þangað vandi ég komur
mínar til hennar og reyndi að
„aðstoða“ hana við að færa
starfsfólki kaffi. Alltaf launaði
amma mér með gotteríi þó svo
að ég hafi eflaust tafið hana við
vinnu sína frekar en hjálpað
henni. Hún bauð mig ávallt vel-
komna í að taka þátt í því sem
hún var að gera.
Amma hefur alla tíð verið
glysgjörn og vel klædd kona og
tókst alltaf að fá hana með sér í
búðir og naut hún sín vel í því
umhverfi. Einnig var hún mjög
eftirtektarsöm þegar einhver
kom til hennar í nýrri flík og
samgladdist. Þar sem amma
var mikil barnagæla voru lang-
ömmubörnin hennar mjög
hænd að henni og bauð hún þau
ávallt velkomin. Börnin mín
kölluðu hana ömmu „gömlu“.
Amma var hlý og einstaklega
notaleg við þau.
Þar kom að það gekk illa að
halda heimili og var hún svo
lánsöm að komast inn á Eir. Á
Eir gat hún komist auðveldlega
í lagningu og einnig var lítil
verslun þar sem hún naut þess
að kaupa glingur og snyrtivör-
ur. Alltaf gat hún platað mann
með sér í litlu búðina.
Ég kveð nú nöfnu mína með
miklum söknuði og er stolt af
að bera sama nafn og hún. Ég
er þakklát fyrir að hafa getað
kvatt hana að kvöldi mánudags
og náð að segja henni hvað ég
elska hana og hve dýrmæt hún
er mér. Elsku amma, takk fyrir
að vera alltaf til staðar fyrir
mig og börn mín og er ég óend-
anlega þakklát fyrir að þau
fengu að kynnast þér. Ég vil að
lokum kveðja yndislega ömmu
og vinkonu með kvæði sem er
lýsandi fyrir þá vináttu sem við
áttum. Takk fyrir allt elsku
amma mín.
Þú varst alltaf svo góð við mig,
ég fékk athygli þína óskipta,
hlustaðir á mig,
lékst við mig,
sýndir mér þolinmæði,
agaðir mig í kærleika,
og sagðir mér sögur.
Þú varst alltaf svo
umhyggjusöm og hjartahlý.
Þú varst skjól mitt og varnarþing.
Við stóðum saman í blíðu og stríðu,
vorum sannir vinir.
Mér þótti svo undur vænt um þig,
elsku amma mín.
Olga Birgitta
Bjarnadóttir.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn.)
Elsku langamma mín, nú
ertu farin, mikið var gaman að
fá að kynnast þér þennan tíma.
Við systkinin fengum oft að
fara til þín á Eir og það var
gaman að fá að sitja með þér í
rólegheitum að horfa á sjón-
varpið og rabba saman. Það
sem ég á eftir að sakna mest er
að á aðfangadag var orðin hefð
að fara til þín svona rétt fyrir
jól, en núna mun ég bara færa
þér blóm og kerti á aðfangadag,
elsku langamma mín.
Þinn,
Hákon Daði
Kjartansson.
Olga
Axelsdóttir
✝
Ástkær móðir okkar, fósturmóðir, tengda-
móðir, amma, langamma og langalangamma,
ÞÓRA BJÖRNSDÓTTIR,
áður til heimilis að Þórsgötu 13,
verður jarðsungin frá Hallgrímskirkju
föstudaginn 1. mars kl. 13.00.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afþakkaðir
en þeim sem vildu minnast hennar er bent á minningarsjóð
dvalarheimilisins Grundar (s. 530 6100).
Björn Brekkan Karlsson, Hólmfríður Þórólfsdóttir,
Sigfús M. Karlsson, Jóna S. Valbergsdóttir,
Vilborg G. Guðnadóttir, Haukur Guðjónsson,
barnabörn, barnabarnabörn
og barnabarnabarnabörn.
✝
Faðir minn, tengdafaðir, afi og fósturfaðir,
JÓN DANÍELSSON
fyrrverandi skipstjóri,
Dunhaga 15,
Reykjavík,
lést þriðjudaginn 19. febrúar.
Útför hans fer fram frá Neskirkju fimmtu-
daginn 28. febrúar kl. 15.00.
Örn D. Jónsson, Laufey Guðjónsdóttir,
Steinunn Arnardóttir, Leópold Kristjánsson,
Ágústa Arnardóttir, Einar Þorsteinn Arnarson,
Pétur Emilsson, Sigrún Edda Sigurðardóttir.
✝
Eiginmaður minn og faðir okkar,
INGIMUNDUR JÓNSSON
skipstjóri,
Lindarhvammi 12,
Hafnarfirði,
lést föstudaginn 22. febrúar.
Útförin fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju
þriðjudaginn 5. mars kl. 13.00.
Sjöfn Magnúsdóttir,
Jón Ingimundarson
Hafsteinn Ingimundarson.
✝
Elskuleg móðir okkar,
INGUNN JÓNASDÓTTIR,
Höfðabrekku 11,
Húsavík,
lést á Heilbrigðisstofnun Þingeyinga á
Húsavík, sunnudaginn 24. febrúar.
Útförin fer fram frá Húsavíkurkirkju laugar-
daginn 2. mars kl.14.00.
Örn Ólason,
Einar Ólason,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝ Jón E. Hjalta-son var fædd-
ur 16. janúar 1948
í Reykjavík og lést
á sjúkrahúsi í
Torrevieja á Spáni
hinn 1. febrúar.
Foreldrar hans
eru Halldóra Þ.
Sveinbjörnsdóttir,
f. 1926, og Hjalti
Ólafur Jónsson, f.
1926, d. 2006. Jón
kvæntist Janine Ruth Wilk-
insson 1976. Þau slitu sam-
vistum. Dóttir þeirra er Ólöf
Dögg, f. 1983. Síðar hóf hann
sambúð með Sigríði Öldu Sig-
urkarlsdóttur. Þeirra dóttir
er Þórunn Mjöll, f. 1990.
Systkini Jóns eru Ragna, f.
1946, Vignir, f. 1951, Snorri,
f. 1952, Lilja, f. 1956, og
Ólafur Páll, f. 1959, d. 1978.
Jón lærði trompetleik við
Tónlistarskólann í Reykjavík
og lauk prófum í málmblást-
urskennslu og trompetleik
við Tónlistarháskólann í
Birmingham,
Englandi. Hann
lék með Sinfón-
íuhljómsveit Ís-
lands, Íslensku
hljómsveitinni,
Hljómsveit Ís-
lensku óperunnar
og Hljómsveit
Þjóðleikhússins.
Hann kenndi um
árabil við Tónlist-
arskólann í Kópa-
vogi og Tónlistarskólann í
Grindavík þar sem hann var
einnig skólastjóri 1982-1989.
Einnig kenndi hann um tíma
við Tónlistarskólann í Hafn-
arfirði og Tónskóla Sig-
ursveins. Jón var stofnandi og
stjórnandi Skólahljómsveitar
Grafarvogs frá 1992 og skóla-
stjóri Tónskóla Grunnskól-
anna í Grafarvogi frá 1996.
Hann lét af störfum vegna
heilsubrests árið 2006 og
flutti til Spánar.
Útförin hefur farið fram í
kyrrþey að ósk hins látna.
Elsku pabbi minn.
Mér finnst ótrúlega skrítið
að hugsa til þess að þú skulir
vera farinn og að almættið
skuli hafa látið þig kveðja
svona snemma. Ég hugsa mikið
til seinasta símtals okkar sem
við áttum nokkrum dögum áður
en þú veiktist skyndilega svona
mikið. Þá var ég að skoða flug
út til þín þar sem við Siggi ætl-
uðum að koma til þín um
páskana og þú varst svo
spenntur að fá okkur til þín. En
lífið getur verið óútreiknanlegt
og enginn veit sína ævina fyrr
en öll er. Ég er þó afskaplega
fegin að hafa náð að koma til
Spánar og geta kvatt þig og
sagt þér hversu þakklát ég er
fyrir allt sem þú hefur gefið
mér.
Þegar ég heimsótti þig á
spítalann beið ég alltaf eftir því
að þú myndir opna fallegu bláu
augun þín og sjá mig. Ég mun
heldur ekki gleyma þessum
tveimur dögum á spítalanum,
þegar þú gast tjáð þig örlítið
við okkur og ég gat kvatt þig
með kossi á ennið.
Ég er svo þakklát fyrir allt
sem þú hefur gefið mér. Þú
varst alltaf svo duglegur að
hvetja mig áfram til náms og
oft svo stoltur af litlu stelpunni
þinni. Ég leit mikið upp til þín,
þú varst klár, fannst svör við
öllu, ákveðinn, sjálfstæður og
mikill hugsjóna- og afreksmað-
ur. Einnig varst þú svo góð-
hjartaður og vildir öllum vel og
vildir alltaf hafa frið í kringum
þig. Þú varst afburðakokkur og
ég erfi nokkrar leyniuppskriftir
eftir þig en ég var þó aldrei bú-
in að læra að gera uppáhaldið
mitt, humarsúpuna þína sem
við fengum okkur á hverjum
jólum. Við gátum setið saman
óralengi og rætt um daginn og
veginn og rökrætt um hina og
þessa hluti. Ég gat sagt þér allt
og þú tókst öllu vel. Þú þekktir
mig einna best.
Ég dáist að afrekum þínum
og er svo ótrúlega stolt af þér.
Þú hafðir mikla stjórnunar- og
samskiptahæfileika og varst því
ótrúlega fær í því sem þú gerð-
ir. Þú varst afskaplega góður
kennari og nú að leiðarlokum
munu margir nemenda þinna
minnast þín með þakklæti í
huga. Utanlandsferðirnar með
skólahljómsveitinni eru mér
mjög minnisstæðar. Með þig í
fararbroddi stóð hljómsveitin
sig alltaf vel. Þegar þú hættir
störfum fluttist þú út til Torre-
vieja en þar þótti þér svo gott
að vera enda ótrúlega fallegt og
mikil kyrrð þar sem þú áttir
heima. Það gat stundum verið
svolítið tómlegt hjá þér einum
úti, en þú fannst þér alltaf eitt-
hvað að gera. Þú lærðir
spænsku hjá þýskum einka-
kennara og gast orðið bjargað
þér ótrúlega vel í spænskunni.
Ég veit að það voru margir Ís-
lendingar sem leituðu til þín og
gast þú rétt mörgum hjálpar-
hönd með ýmis mál. Þú fylgdist
vel með ýmsum alþingismálum,
last þingskjöl og lést síðan
þingmennina heyra skoðanir
þínar sem lýsir persónuleika
þínum svo vel. Mér þótti svo
gaman að koma út til þín og
sérstaklega þegar mamma kom
með en það var svo yndislegt
hvað þið náðuð alltaf að halda
góðu vinasambandi.
Ég vildi óska þess að ég
hefði átt meiri tíma með þér en
í stað þess mun ég geyma og
varðveita fallegu minningarnar
okkar í hjarta mínu þangað til
að leiðir okkar mætast á ný.
Hvíldu í friði, elsku pabbi. Ég
elska þig af öllu mínu hjarta.
Þín dóttir,
Þórunn Mjöll Jónsdóttir.
Jonna vini mínum kynntist
ég strax í barnæsku. Ætli við
höfum ekki verið fjögurra ára
þegar við fluttum báðir í Heið-
argerðið, síðan höfum við verið
nánir vinir, eða í rúm 60 ár.
Þegar maður hefur átt góða
æsku hlýtur maður að hafa átt
góða æskuvini, en það áttum
við Jonni svo sannarlega. Heið-
argerðið var frábær staður til
að alast upp á, margir krakkar
og mikið af óbyggðum svæðum
sem var leikvöllur okkar krakk-
anna. Þar byggðum við fót-
boltavelli og stunduðum ýmsar
íþróttir. Við stofnuðum til
dæmis íþróttafélag sem hét
Þröstur.
Í byrjun fylgdumst við Jonni
að í skóla. Við lærðum að lesa í
Ásuskóla, þá fórum við í
Breiðagerðisskóla og síðan í
Réttarholtsskóla. Við hittumst
alltaf við húsið hans Jonna og
þaðan hlupum við í skólann, en
löbbuðum heim. Á þessum ár-
um vorum við alltaf hlaupandi.
Til dæmis hlupum við inn að
Hálogalandi í leikfimi og á
handboltaæfingar í Valsheim-
ilinu.
Svo leið tíminn. Eftir fram-
haldsskólanám skilur oft leiðir
og fólk fer hvað í sína áttina.
Jonni var aðeins átta eða níu
ára þegar hann var í lúðrasveit
hjá Karli O. Runólfssyni. Þar
heillaðist hann af trompetinum
og innritaðist síðar í Tónlistar-
skólann í Reykjavík. Þar var
hann í blásaradeild skólans.
Síðan fór hann til framhalds-
náms við Tónlistarháskólann í
Birmingham og lauk þaðan
einleikaraprófi. Jonni lék um
tíma með Sinfóníuhljómsveit
Íslands og stundaði kennslu-
störf við Tónlistarskóla Kópa-
vogs, Tónlistarskóla Hafnar-
fjarðar, Tónskóla Sigursveins
D. Kristinssonar og Tónlistar-
skóla Grindavíkur. Árið 1992
stofnaði Jonni Skólahljómsveit
Grafarvogs og var stjórnandi
hljómsveitarinnar til ársins
2006.
Eftir að við Guðný fluttum
til Lúxemborgar heimsótti
Jonni okkur nokkrum sinnum.
Það var ævinlega gaman að fá
Jonna í heimsókn, hann var
alltaf jafn ljúfur og skapgóður
og áhugasamur um ýmsa hluti.
Oft var teflt eða gripið í spil.
Þá var oftast spilað brids og
átti maður þá engan séns í
Jonna.
Jonni var líka áhugasamur
um golfíþróttina og kom til
okkar nokkur sumur í röð og
tók þátt í hinu árlega Cargo-
lux-golfmóti með okkur, sem
var alltaf hin mesta skemmtun.
Á þessu golfmóti var Jonni
mjög vinsæll því hann gat ver-
ið hrókur alls fagnaðar, skarp-
greindur og átti gott með að
sjá broslegu hliðarnar á mann-
lífinu. Árið 2002 kom Jonni
með skólahljómsveitina sína til
Lúxemborgar. Það þótti okkur
stórviðburður. Hljómsveitin
hélt tónleika á nokkrum stöð-
um, meðal annars á 17. júní-
hátíð Íslendingafélagsins og á
torginu Place de Armes.
Við sáum Jonna síðast í
sumar, þá kom hann til okkar
til að vera við brúðkaup dóttur
okkar. Það gladdi okkur mikið
að hann skyldi geta komið og
við tókum eftir hvað honum
þótti gaman að hitta okkur og
fleira fólk sem hann hafði ekki
séð lengi.
Móður Jonna, dætrum,
systkinum og fjölskyldu vott-
um við okkar dýpstu samúð.
Kæri vinur, við Guðný sökn-
um þín og við þökkum þér fyr-
ir samveruna.
Ásgeir.
Jón E.
Hjaltason