Morgunblaðið - 09.08.2014, Síða 33

MINNINGAR 33
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 9. ÁGÚST 2014
þriðjudagskvöldið 22. júlí s.l. og
skipulagði loksins Reykjavíkur-
ferð þar sem ákveðið var að hafa
dekurhitting í borginni. Sú ferð
verður nú farin til annars eftir
að hafa fengið sorgarfréttir
nokkrum klukkustundum síðar.
Nú komum við saman og syrgj-
um þig með tárum er við skrifum
þessi orð til þín. Fallegar minn-
ingar eru okkur efst í huga og
munu fylla hjörtu okkar hlýju.
Þú varst alltaf svo sterk, traust,
glæsileg og glaðvær. Þú varst
yndisleg manneskja og hugsaðir
einstaklega vel um fjölskylduna
þína og passaðir upp á allt og
alla. Þú varst tilbúin að aðstoða
ef þörf var á og sýndi það sig
best í nýliðinni sorg í litla hópn-
um okkar. Hópurinn okkar var
samheldinn og oftast var engin
ein ófrísk í einu og það sannaðist
t.d. þegar þú og Helga eignuðust
Önnu Karen og Helga Eðvald
með nokkurra klukkustunda
millibili. Þrátt fyrir samheldnina
tókst okkur ekki að safna fyrir
ferðinni okkar til Hollywood sem
var markmið saumaklúbbsins
okkar. Þegar þið Magga fluttuð
suður áttum við nokkrar krónur
inni á bankabók sem voru end-
urgreiddar eftir að gjaldkerinn
sagði upp störfum eftir 10 ár. Þó
tókst þér og Díönu að fara sam-
an til Danmerkur í tveggja vikna
ferðalag með fjölskyldum ykkar
sem var yndisleg ferð og geymir
þar dýrmætar minningar.
Takk, elsku Fríða Birna, fyrir
að vera alltaf til staðar, takk fyr-
ir að veita okkur gleði, takk fyr-
ir hrósið, fyrir alla hjálpina og
alla samveruna, takk fyrir öll
þorrablótspartýin, takk fyrir
samfylgdina og takk fyrir að
vera þú. Við munum ávallt vera
þakklátar fyrir allar dýrmætu
minningarnar sem við áttum
saman og geyma þær í hugum
okkar.
Svo viðkvæmt er lífið sem vordagsins
blóm
er verður að hlíta þeim lögum
að beygja sig undir þann allsherjardóm
sem ævina telur í dögum.
Við áttum hér saman svo indæla stund
sem aldrei mér hverfur úr minni.
Og nú ertu genginn á guðanna fund
það geislar af minningu þinni.
(Friðrik Steingrímsson.)
Elsku hjartans Gummi, Mark-
ús, Anna Karen, Andrés, Anna
og Markús, megi góður Guð veita
ykkur styrk í þessari miklu sorg.
Hinsta kveðja
Díana, Fjóla, Halldóra,
Helga og Sólveig.
Elsku hjartans Fríða Birna.
Við kveðjum þig með harm í
huga. Við erum innilega þakklát
fyrir að hafa kynnst þér og fjöl-
skyldunni allri. Betri nágrannar
og vinir eru vandfundnir.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug
þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi
og gæfa var það öllum sem fengu að
kynnast þér.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Elsku Gummi, Markús, Anna
Karen og aðrir aðstandendur.
Guð gefi ykkur styrk á erfið-
um tímum.
Þórunn og Reynir.
✝ Helgi Frið-þjófsson fæddist
í Seljalandsseli, V-
Eyjafjöllum, 9. jan-
úar 1946. Hann lést
á krabbameinsdeild
11E á Landspít-
alanum Hringbraut
30. júlí 2014.
Foreldrar hans
voru Guðbjörg Jón-
ína Helgadóttir, f.
10. október 1928, d.
18. júní 1998, og Friðþjófur S.
Másson, f. 25. mars 1927. Helgi
átti sjö systkini; sammæðra hon-
um tvíburabróðir hans Guðlaugur
S., d. 2. janúar 1999, og Knútur S.
Halldórsson, f. 1957. Samfeðra
honum Inda Marý, f. 1949, Einar,
f. 1950, Anna, f. 1957, Már, f.
1959, og Svanhvít, f. 1965.
Eftirlifandi eiginkona Helga er
Sigrún Adolfsdóttir frá Önundar-
heiðar eru Edda, f. 1990, unnusti
hennar er Haukur, f. 1986, þeirra
dóttir er Bergþóra, f. 2011, Ernir,
f. 1998. 2) Sigurbjörg Stefáns-
dóttir, f. 1975. Börn hennar eru
Stefán Blær, f. 2000, og Ásrún Ýr,
f. 2002.
Helgi ólst upp í Seljalandsseli
með bræðrum sínum og frænd-
systkinum. Helgi gerðist bóndi
þar og var það til dánardægurs.
Ásamt því að stunda búskap var
hann bifreiðarstjóri í vörubílstjór-
afélaginu Fylki. Síðar annaðist
hann svo skólaakstur í sveitinni
samhliða búskapnum. Hann tók
virkan þátt í félagsstarfi, var til
margra ára í stjórn UMF Trausta
og Björgunarsveitinni Bróð-
urhöndinni. Helgi var refaskytta í
sveitinni og hafði hann í mörg ár
ásamt Sigrúnu eiginkonu sinni
umsjón með félagsheimilinu
Heimalandi.
Útför Helga Friðþjófssonar fer
fram frá Stóradalskirkju, V-
Eyjafjöllum, í dag, 9. ágúst 2014,
og hefst athöfnin klukkan 11.
horni, A-
Eyjafjöllum, f. 18.
ágúst 1954. For-
eldrar hennar voru
Kristjana G. Ein-
arsdóttir, f. 29. júní
1919, d. 2. febrúar
2002, og Adolf And-
ersen, f. 5. desember
1913, d. 20. sept-
ember 1987. Dætur
Helga og Sigrúnar
eru: 1) Guðlaug
Jóna, f. 1985, hennar dóttir er
Lilja Björg, f. 2010. 2) Hugrún, f.
1991, sambýlismaður hennar er
Alexander Þór Harðarson, f.
1988. Börn Sigrúnar eru; 1) Ólaf-
ur Guðni Stefánsson, f. 1973, hans
kona er Ragnheiður Guðmunds-
dóttir, f. 1972. Börn þeirra eru
Ragnheiður Edda, fædd andvana
2004, Anna Sigrún, f. 2005, og
Viktor Örn, f. 2007. Börn Ragn-
Í dag kveðjum við fóstra,
tengdapabba og afa. Hann Helgi
afi í sveitinni var heimakær,
fannst best að fólk sækti hann
heim og naut sín vel á heimavelli,
gamansamur og kátur á slíkum
stundum. Alla tíð var hann vak-
andi yfir velferð sístækkandi hóps
afkomenda. Hafðu hjartans þakk-
ir fyrir allt.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Ólafur Guðni,
Ragnheiður og börn.
Elsku Helgi.
Ósköp er nú óraunverulegt að
þessi stund sé runnin upp, aðeins
einum og hálfum mánuði eftir
greiningu, nei, ég átti ekki svo
sannarlega ekki von á þessu
strax. Auðvitað dreifstu þetta af
eins og allt annað sem þú tókst
þér fyrir hendur. Ég fluttist heim
til þín á Seli aðeins átta ára gömul
og á ég margar góðar minningar
með þér. Allar ferðirnar inn á af-
rétt með féð, þær voru nú spenn-
andi og ekki má gleyma öllum
smalamennskunum þar sem þú
skiptir hreinlega um ham, eins og
svo margir fjárbændur gera, og
skipaðir okkur fyrir með öllum
þínum mætti og þá sérstaklega
okkur áttavilltu manneskjunum,
mér og Valborgu. Já, þú hreinlega
bara náðir því ekki að við skyldum
ekki kunna áttirnar, þvílíkir
heimskingjar sem við vorum því
þetta var nú svo auðvelt, suður í
átt að sjó og norður í átt að fjalli,
auðveldara gat þetta nú ekki ver-
ið.
Við fyrstu bílakaup mín fannst
þér nú ekkert liggja á því þú hafð-
ir heldur ekki mikla trú á að kven-
fólk gæti keyrt bíl, en þú fékkst
líka oft í staðinn að heyra frá okk-
ur að við vissum alveg hvernig
þeir keyrðu sem væru með meira-
próf.
Yndislegu stundirnar sem
barnabörnin áttu með þér og þá
stundin þegar Stefán Blær, að-
eins þriggja ára, var að kenna þér
vísuna um Lata Geir á lækjar-
bakka og þú gerðir grín í drengn-
um og þóttist þú ekki með nokkru
móti geta lært hana og drengur-
inn gat nú ekki skilið að afi gæti
ekki lært þessa vísu og fóruð þið
mörgum sinnum með vísuna þetta
kvöld. Þegar þú gerðir spilagaldr-
ana fyrir börnin mín og þau skildu
ekkert í því hversu göldróttur þú
værir og mikið var nú hlegið og
skemmtuð þið ykkur konunglega
yfir þessu, þú ekki síður en börn-
in. Öll jólin sem ég hef átt með þér
síðan ég flutti að Seli og börnin
mín líka eftir að þau fæddust, ef
ég var ekki á Seli á aðfangadag þá
komuð þið mamma á mitt heimili
það kvöld. Jólin í ár verða ansi
tómleg þetta árið hjá okkur.
Ég gæti talið upp margar aðrar
minningar en allar minningarnar
verða geymdar í hjörtum okkar.
Ég kveð þig í dag með síðasta
samtalinu okkar sem mér þykir
óendanlega vænt um að hafa náð
með þér:
„Þú ert stelpan mín líka, þótt
aðrir segi að þú sért það ekki“
(tárin komu fram í augun þín).
„Já, ég er stelpan þín líka.“
„Þú ert stelpan mín líka, þótt
aðrir haldi að svo sé ekki.“
„Við leyfum þeim bara að halda
það.“
„Já.“
„En við vitum betur.“
„Já, við vitum betur.“ (Þá kom
smá bros og gleði í augun þín.)
Stelpan þín líka,
Sigurbjörg.
Elsku afi. Það er bæði skrýtið
og tómlegt að hafa þig ekki lengur
hjá okkur. Að sjá þig ekki sitja
lengur við eldhúsgluggann og
taka þannig á móti okkur. Enginn
til að taka af okkur sjónvarpið af
því að það eru komnar fréttir. Við
fengum margar góðar stundir
með þér, sauðburður, heyskapur
(að binda fyrir rúllurnar), jólin,
sumarbústaðarferðirnar, spila-
mennskan, þar gafst þú okkur
ekkert eftir, spilagaldrar og ekki
má gleyma vísnastundinni.
Lati Geir á lækjarbakka
lá þar til hann dó.
Vildi hann ekki vatnið smakka,
var hann þyrstur þó.
Við söknum þín.
Stefán Blær og Ásrún Ýr.
Um helgar í sumarfríum og í
jólafríum lá leiðin alltaf í sveitina,
austur að Seli. Þar voru
langamma, langafi, Bogga amma,
Knútur, Siggi og Helgi. Í okkar
huga var þetta venjulegt fyrir-
komulag í sveit, fullt af fólki og
engin lognmolla. Þétt setið við
eldhúsborðið, alltaf eitthver til að
spila við og samræður sem end-
uðu oft í háværum hlátrasköllum.
Við systur fengum að vera
vinnumenn í Seli þegar við elt-
umst. Helgi var sanngjarn hús-
bóndi og aldrei var gert mál úr því
þó við værum ekki alveg með átt-
irnar á hreinu í smalamennskunni
eða þó keyrt væri með múgavél-
ina þversum í gegnum bæjarhlið-
ið. Helgi gat hlegið að klaufa-
skapnum.
L-14 er bílnúmerið hans Helga.
Það var alltaf gott að sjá bílinn
hans standa fyrir utan Litlagerð-
ið. Ekki síst var það gott á ung-
lingsárunum ef maður lenti í því
að vera aðeins í seinni kantinum
heim. Þá var hægt að treysta því
að við hefum bandamann við af-
sakanir því hann stóð alltaf með
sínum dekurrófum.
Lagið sem Vilhjálmur söng
„Ég bý í sveit, á sauðfé á beit og
sællegar kýr út á túni. Sumarsól
heit, sem vermir nú reit en samt
má ég bíða eftir frúnni“ hélt ein
okkar að væri sérstaklega samið
um Helga frænda en hann var
frekar seinn að ná sér í konu. Sig-
rún kom eins og kölluð inn í líf
hans þegar hann var tæplega fer-
tugur og saman eiga þau sam-
rýndan og flottan barna-, barna-
barna-, og barnabarnabarnahóp.
Helgi var bóndi og átti fallegt
fé. Hann fylgdist vel með þjóð-
málum og var áhugamaður um
allar íþróttir. Hann var ekki mikið
að flíka tilfinningum en það var
auðvelt að sjá að honum leið illa ef
eitthvað bjátaði á hjá hans nán-
ustu.
Í tilveru hvers manns eru
ákveðnir fastir punktar. Þannig
hefur Helgi verið okkur systrum
fastur punktur í lífinu alla tíð.
Hann var góður frændi en ekki
bara frændi heldur líka hinn
helmingurinn af pabba. Eftir að
pabbi dó höfum við átt í honum
eigingjarnan þráð sem hefur
tengt okkur við pabba. Nú er ekki
bara þessi fasti punktur í tilveru
okkar horfinn heldur tengingin
okkar brostin. Það eina sem
huggar nú er að sjá fyrir sér þá
bræður sameinast á ný með til-
heyrandi fjöri og hláturrokum
Elsku Sigrún, Ólafur Guðni,
Sigurbjörg, Guðlaug Jóna, Hug-
rún og fjölskyldur, hugur okkar
er hjá ykkur
Guðrún Jóna, Valborg
Hlín og Guðlaug Helga.
Þegar ég kveð Helga systurson
minn koma margar góðar minn-
ingar upp í hugann um þennan
trausta og orðvara frænda sem
ekki sagði eitt í dag og annað á
morgun. Því sem hann ákvað varð
ekki breytt nema mikið lægi við.
Sleggjudómar um menn og mál-
efni voru ekki á dagskrá í hans
huga, ekki einu sinni viðkomandi
þjóðfélagsmálefnum.
Helgi tók við í búi í Seli af afa
sínum og ömmu. Fyrst í félagsbúi
með Boggu móður sinni og Gulla
tvíburabróður sínum ásamt Sigga
Sigurþórs uppeldisbróður mín-
um. Þegar þau síðan mynduðu sín
heimili tók Helgi við búinu einn.
Það reyndist Helga mikið gæfu-
spor því þá kom hin góða kona
Sigrún Adolfsdóttir með börnin
sín tvö, Ólaf Guðna og Sigur-
björgu, til hjálpar við heimili og
búskap. Sigrún varð síðan eigin-
kona Helga og eiga þau saman
tvær dætur, Guðlaugu Jónu og
Hugrúnu. Þarna hlaut Helgi þá
gæfu sem allir þrá, góða fjöl-
skyldu, börn og síðar barnabörn
og barnabarnabarn. Eitthvað fyr-
ir barngóðan mann sem Helgi svo
sannarlega var. Helgi, faðir minn
og afi Helga, var á heimilinu til
dauðadags, þá 93 ára. Hann átti
eina ósk, að fá að vera heima í Seli
til æviloka. Helgi og Sigrún upp-
fylltu þá ósk og önnuðust hann til
hinstu stundar af mikilli alúð.
Hann sagði að Guð hefði sent
heimilinu þessa konu enda var
Sigrún einstaklega góð við hann.
Þökk sé þeim Helga og Sigrúnu.
Helgi eldri, sem var bóndi af
gamla skólanum, var ekki alltaf
ánægður með búskaparhætti nú-
tímans. Svo þegar Helgi yngri
lagðist í hádeginu í stóra rúmið
við hliðina á afa sínum átti sá
gamli það til að hafa allt á hornum
sér um „þetta ráðslag“ eins og
hann sagði svo oft. Þá var nafni
hans og dóttursonur ekkert að
æsa sig, brosti og sagði: „Ég kem
aftur afi minn þegar betur liggur
á þér.“ Þetta segir meira en mörg
orð um persónu Helga.
Veikindi Helga bar brátt að en
eins og áður lét hann vel af sér.
Eftir á sést að hann hafði gert sér
grein fyrir alvarleika veikind-
anna. Þeim var mætt með æðru-
leysi eins og hans var von og vísa.
Sigrún og fjölskylda, Knútur
og fjölskylda og fjölskylda Gulla,
innileg samúð frá mér og fjöl-
skyldu minni.
Guð blessi ykkur öll.
Sigurður Guðberg Helgason.
Fallinn er frá góður nágranni
og vinur, Helgi í Seli, eins og hann
var alltaf kallaður, úr þeim sjúk-
dómi sem marga leggur að velli
alltof fljótt. Tvíburabróðir hans
féll úr þessum sjúkdómi fyrir all-
mörgum árum, langt um aldur
fram.
Hann tók við búi ásamt tví-
burabróður sínum, uppeldisbróð-
ur og móður á Seljalandsseli af
afa sínum og ömmu sem hann ólst
upp hjá. Byggt var íbúðarhús og
fjárhús og komið upp fjárbúi sem
þau ráku saman í nokkur ár. Síð-
an drógu þau sig út úr búinu og
stofnuðu sín eigin heimili en Helgi
tók yfir búið. Þá kom til hans
ráðskona, Sigrún Adolfsdóttir frá
Önundarhorni. Var það mikil
gæfa fyrir hann og reyndist hún
honum ákaflega vel. Stofnuðu þau
síðan fjölskyldu. Saman ráku þau
gott sauðfjárbú og voru þau sam-
hent alla tíð. Helgi fór vel með bú-
peninginn og var glöggur á sitt
sauðfé. Seinustu árin voru þau
farin að draga saman búskapinn.
Helgi átti vörubíl í nokkur ár
og vann á honum uppi í virkjunum
og í vegagerð í sýslunni. Akstur-
inn átti vel við hann. Seinna eign-
aðist hann litla rútu og fór að
keyra börnin í sveitinni í skólann
og keyrði hann þau allt fram á
seinasta vor.
Hann var í sóknarnefnd Stóra-
Dalskirkju um tíma. Þá var hann í
stjórn umf. Trausta í nokkur ár.
Hann tók þátt í íþróttamótum og
þá helst í langhlaupum og sigraði
hann oft í þeim. Þá var hann for-
maður björgunarsveitarinnar
Bróðurhandarinnar um árabil.
Einnig var hann í fjallskilanefnd
og fylgdist þar vel með gangi
mála.
Margar fjallferðir fórum við
saman, yfirleitt þrjár að hausti,
jafnvel fleiri. Hann var mikill
göngugarpur á sínum yngri árum
svo aðrir höfðu varla við honum.
Hann var einkar laginn að taka úr
sveltum og var hann aðgætinn og
öruggur í þeim aðgerðum. Hann
var alltaf vel ríðandi í fjallferðun-
um og átti hann góðan hest sem
hann hélt mikið upp á. Eitt sinn
inni á fjalli var ég með hestana
alla í lest. Þurfti þá einn fjallmað-
ur að fá hest til að ríða fyrir kind-
ur. Hesturinn hans var í miðri
lestinni en hesturinn hans Helga
var fremstur og var hann tekinn.
Fékk ég litlar þakkir frá Helga
fyrir að leyfa smalanum að taka
hestinn hans. Stundum í eftirleit-
um þegar við vorum þrír eða fjór-
ir var tekið í spil á kvöldin en hon-
um þótti gaman að spila. Var þá
oft mikið fjör og menn höfðu æði
hátt.
Stutt er á milli bæjanna og hef-
ur samgangur ávallt verið mikill.
Það verða mikil viðbrigði fyrir
okkur Möggu að geta ekki
skroppið niðrúr í kaffi og spjall
um daginn og veginn, en það var
ávallt létt yfir Helga og var hann
skemmtilega orðheppinn. Ná-
grennið verður fátækara á eftir
þegar hans nýtur ekki lengur við.
Margs er að minnast frá liðinni
tíð en að leiðarlokum þakka ég
honum fyrir samfylgdina og vin-
áttuna um áratugaskeið. Eigin-
konu og börnum og öðrum ætt-
ingjum votta ég innilega samúð.
Baldur Björnsson.
Helgi Friðþjófsson
Símonar, er hann söng hið fallega
lag María af slíkri innlifun að þak-
ið ætlaði að rifna af Sigtúni af
fögnuði.
Árgangurinn sem hóf nám í
VÍ́62 sama ár og Landróver hélt
hér innreið sína var heilsteyptur,
stóð þétt saman og hefur gert æ
síðan. Eitt árið var erfitt að fá
sumarvinnu og afréðum við Sím-
on að munstra okkur á Karlsefni,
síðutogara til„saltfiskveiða“við
Grænland. Að veiða í salt var áður
vænlegt og átti að sjá hvort svo
væri enn. Þetta var ógleymanleg-
ur tími, að koma sem óreyndir
landkrabbar í hóp vaskra þraut-
reyndra sjóara sem vildu stríða
þessum græningjum. Eina stím-
vaktina var Símon beðinn að fara
niður í vélarrúm fyrir karlinn/
skipstjórann að ná í lykil að tog-
klukkunni. Þetta var gamalt trikk
sem fólst í því að senda viðkom-
andi niður í vélarrúm þar sem
honum var fenginn stærsti skipti-
lykillinn fleiri kíló að þyngd og
láta hann rogast með hann upp í
brú til skipstjórans. Er þangað
kom stóð þar vakthópurinn og
skellihló og benti á að togklukkan
væri bara vísar á vegg til að muna
hvenær kastað var og þar þyrfti
engan lykil. „Fyrst svo er þá er
lykillinn óþarfur,“ sagði Símon,
gekk út á brúarvæng og henti
lyklinum í hafið. Símoni var ekki
strítt eftir þetta og við teknir í
hópinn sem gildir félagar.
Símon kom úr stórum systkina-
hóp og hafði stofnað fjölskyldu
þegar í VÍ. Fyrir nokkrum árum
er heilsu hans fór að hraka var
yndislegt að sjá hve sterk kona
hún Anna hans var. Hún hafði alla
tíð staðið sem klettur við hlið hans
í einu og öllu og þegar dró að lok-
um ákvað hún að hann yrði heima
svo hún gæti annast hann. Þar
náði ég að kveðja minn gamla vin
til 50 ára, stuttu fyrir andlát þar
sem hann hvíldi svo bjartur og fal-
legur eins og hann alla tíð var þó
mikið væri af honum dregið.
Við vorum 14 félagar úr þess-
um árgangi VÍ frá ’62 sem höfum
hist einu sinni í mánuði og rætt
málin auk þess að halda vor- og
jólahátíðir. Er Símon sá þriðji
sem fellur frá úr þeim hópi.
Við sendum Önnu, börnum,
tengdabörnum og öðrum ættingj-
um innilegar samúðarkveðjur og
óskum Símoni velfarnaðar á þeirri
braut sem hann nú hefur lagt á.
Blessuð sé minning Símonar
Hallssonar.
Arnar Hauksson.
Elsku afi.
Þó við kveðjumst núna mun ég
aldrei gleyma stundunum sem við
áttum saman. Þó ég sé yngst af
barnabörnunum og hafi þess
vegna fengið minnsta tímann með
þér hefur þú fært mér ómetanleg-
ar minningar. Ég mun alltaf muna
eftir göngutúrunum í skóginum
uppi í Litlaseli og þegar þú sýndir
okkur fuglahreiðrin. Hvernig við
skárum niður epli og gáfum fugl-
unum og bátsferðirnar okkar í ára-
bátnum. Þú varst líka oft með sjón-
aukann við gluggann og leyfðir
mér að sjá fegurðina sem blasti við
augum. Þegar ég gisti hjá ykkur
ömmu var ljúffengur morgunmat-
ur tilbúinn þegar ég vaknaði, egg,
brauðsneið og appelsínudjús.
Stundum fórum við í lautarferðir
eða bara eitthvað sem okkur datt í
hug. Ég man sérstaklega vel eftir
því þegar ég fór með leikskólanum
í bæjarferð að skoða Ráðhúsið. Þar
voruð þið pabbi að vinna og tókuð á
móti okkur og þú sýndir okkur síð-
an allar skrifstofurnar þó að það
væri kannski ekki alveg leyfilegt
og síðan söngstu fyrir okkur því
þér fannst alltaf svo gaman að
syngja enda varstu í Karlakór
Reykjavíkur. Ég man líka að þegar
við í fjölskyldunni áttum afmæli þá
söngstu húrrasönginn fyrir okkur
hvort sem við vorum heima eða í
útlöndum þá söngstu hann bara í
gegnum símann. Dýrmætasta
minningin mín var þegar pabbi,
mamma og ég komum til þín á síð-
asta afmælisdaginn þinn og borð-
uðum saman konfekt og kökur.
Þú varst kátur og gantaðist í okk-
ur og við dönsuðum saman og síð-
an sungum við húrrasönginn þinn
fyrir þig.
Takk fyrir allar minningarnar,
elsku afi.
Þín sonardóttir,
Írena Huld Hallsdóttir.
 Fleiri minningargreinar
um Fríðu Birnu Andrés-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.