Fréttablaðið - 02.03.2013, Síða 26

2. mars 2013 LAUGARDAGUR| HELGIN | 26
tíu ár,“ segir Bjarni sposkur og í fram-
haldinu eru þau hjón beðin að lýsa aðeins
upplifun sinni af þeim atburðum sem allt
hefur snúist um hjá þeim að undanförnu.
„Þetta eru bara náttúruhamfarir,“ segir
Bjarni. „Við vorum búin að heyra að land-
eigendur yrðu bara að hreinsa svona upp
sjálfir. Það var komið frá einhverju fólki
við skrifborð fyrir sunnan sem gerði sér
enga grein fyrir hvað 50-60 þúsund tonn af
síld er mikið magn, þó það sé eins og heils-
árskvóti alls landsins.“
„Okkur leið orðið hálfilla,“ viðurkennir
Guðrún Lilja. „Við vissum ekkert hvað við
áttum að gera og vorum einhvern veginn
hálf umkomulaus. Skildum vel bændurna
sem lentu í eldgosunum á Suðurlandi og
óttuðust um sinn hag á tímabili meðan
óvissan ríkti.“ Bjarni tekur undir það.
„Kindurnar okkar leita mikið niður í fjör-
una og skerin og við vitum ekki hvern-
ig lambfénu reiðir af í vor ef grúturinn
verður þar enn. En Umhverfisstofnun tók
við sér og hefur stutt okkur í hreinsunar-
aðgerðunum og þegar vindáttin er eins og
núna er vel líft hér heima fyrir ýldulykt.
Við gefumst ekkert upp fyrir þessu.“
Þau rifja upp hvernig þetta byrjaði um
miðjan desember. „Það voru froststillur
og yndislegt veður og við hjónin fórum í
göngutúr niður að brú. Það var fjöldi af
háhyrningum hér fyrir utan, í mörgum
hópum og við fórum og mynduðum þá og
dáðumst að þeim. Daginn eftir var hér
allt orðið fullt af síld,“ segir Bjarni. „Já,
við föttuðum það ekki til að byrja með,“
segir Guðrún Lilja. „Sáum bara glitra svo
undarlega á fjöruna og héldum að það væri
íshrím. Svo hringdi til okkar mikill fugla-
áhugamaður upp úr hádeginu og spurði
hvort við hefðum athugað hvað væri í fjör-
unni hjá okkur. Þá var hann búinn að vera
á ferð með kíkinn.“
Ekki vita þau hjón til að komnar séu
niðurstöður úr rannsóknum á því fyrir-
bæri sem síldardauðinn er og telja mörg-
um spurningum enn ósvarað í þeim efnum.
Bjarni rifjar upp þegar hann var fjórtán
ára á reknetum frá Hornafirði (og hélt að
hver dagur yrði hans síðasti) að síldin hafi
ekki þolað að snertast neitt að ráði. „Hún
má ekki við því að missa hreistur, þá er
hún bara dauð. Kannski hefur verið svona
þröngt á henni hér í firðinum. Sjómagnið
hér innan við brú minnkar svo mikið þegar
fellur út, við erum að tala um fjögurra og
hálfs metra borð. Háhyrningarnir vinna
líka ótrúlega kerfisbundið, við höfum
alveg orðið vitni að því. En þeir hafa ekki
komið inn fyrir brú á eftir síldinni í vetur.“
Bjarni er áhugamálið
Áður en við göllum okkur upp í útihúsa-
skoðun og fjöruferð eru hjónin spurð hvort
þau eigi sér einhverjar tómstundir í venju-
legu árferði. „Ég er agalegur dellukarl,“
viðurkennir Bjarni. „Er búinn að vera með
veiðidellu frá því ég var smástrákur og hef
elst mikið við tófu og mink. Svo hef ég átt
jeppa og verið uppi á fjöllum og jöklum en
við hjónin höfum aldrei getað verið bæði
frá í einu. En svo þegar ég er heima þá
fer hún ekkert.“ „Nei, ég hef verið spurð
hverju ég hefði áhuga á og ég sagði bara
Bjarna!“ segir Guðrún Lilja hlæjandi.
Sitthvorum megin við húsið eru mynd-
arleg útihúsgögn og við eftirgrennslan
kemur í ljós að oft eru haldnar grillveisl-
ur á bænum á góðviðrisdögum sumars-
ins. „Við sláum upp veislum og fáum til
okkar fólk,“ segir Bjarni. Svo er líka djásn
í skemmunni, Corvetta 1979 módel sem
þau hjón segjast hafa gaman af að fara í
bíltúra á. „Kúabændur þurfa að nota vel
tímann milli mjalta og því dugar ekkert
minna en 550 til 600 hestafla græja,“ er
skýringin.
Við höfum bæði unnið mikið
frá því við vorum krakkar en
höfum lagt áherslu á að kaupa
okkur tæki til að létta störfin, svo
við endumst aðeins betur.
MÁ BJÓÐA ÞÉR SÍLD? Talið er að um 50 til 60 þúsund tonn af síld hafi drepist í Kolgrafafirði. Ábúendurnir á Eiði í Kolgrafafirði hafa ekki farið varhluta af því en reyna að láta það hafa sem minnst áhrif á daglegt líf,
enda þarf enn að sinna dýrunum. Ærnar eru sældarlegar með glansandi snoppu þó þeim sé bara gefið einu sinni í viku. Um 90 nautgripir eru á bænum. Guðrún Lilja hefur prófað að gefa geldneytinu síld en það lítur
ekki við henni. Í skemmunni geymir svo tækjadellukarlinn Bjarni Corvettu af árgerð 1979. FRÉTTABLAÐIÐ/GVA