Morgunblaðið - 08.12.2014, Qupperneq 25

áttir heima á. Það var svo gott
að sjá þig á hverjum degi.
Það fyrsta sem ég gerði þeg-
ar ég kom í vinnuna var að
koma til þín, til að fá hlýtt
faðmlag, kyssa þig og spjalla
og það sama gerði ég þegar ég
fór heim.
Eftir að ég hætti að vinna á
Grund fengum við fráhvarfs-
einkenni frá hvor annarri. Ef
ég kom ekki í 5-7 daga þá fékk
ég alltaf að heyra hvað það
væri langt síðan ég kom og
þegar ég sagði þér hvenær ég
kom síðast þá sagðirðu að það
væri langt á okkar mælikvarða
sem var rétt.
Þegar sagt var við þig
hversu sérstakt samband við
ættum og hversu gott ömmu-
barn ég væri var ég ekki lengi
að svara að það væri betra að
eiga svona góða ömmu.
Elsku amma mín, mér þykir
svo vænt um þig og mun varð-
veita allar minningarnar sem
við áttum saman.
Guð geymi þig, elsku besta,
og takk fyrir allt það dýrmæta
sem þú gafst mér.
Þín
Karen.
Elskulega amma mín, Vigdís
Ámundadóttir, er fallin frá eft-
ir langa og viðburðaríka ævi.
Hún var mikil félagsvera hún
amma. Eftir að hún fór á dval-
arheimilið Grund var það ein-
skær heppni ef maður náði á
hana í herberginu sínu þar sem
hún var ósjaldan á fleygiferð
um Grund við að stunda fé-
lagslífið og lét hún sig varla
vanta í það sem í boði var. Það
var góð tilfinning að vita af
henni hafa nóg að gera. Henni
leiddist ekki á meðan og alltaf
tók hún á móti manni með
brosinu sínu bjarta, sátt við líf-
ið og tilveruna.
Henni ömmu Dísu þótti
vænt um fólkið sitt og ekkert
gladdi hana meira en að fá af-
komendurna í heimsókn í smá
spjall um lífið og tilveruna.
Hún var alla tíð einstaklega
barngóð og hafa börnin í fjöl-
skyldunni alltaf laðast að
ömmu Dísu sem alltaf átti
faðmlag til að gefa.
Við börnin og barnabörnin
þeirra Dísu og Guðmundar
vorum svo heppin að njóta
margra góða samverustunda
með þeim og hvert öðru á
Skriðustekknum. Þar var oft
margt um manninn og mikið
fjör. Sumrin voru einstaklega
skemmtileg þar sem garðurinn
sem í minningunni var risastór
var vel nýttur í sólböð, fót-
bolta, eina krónu og aðra
skemmtilega leiki. Það var ekki
síst í boltaleiknum yfir sem
reyndi á einstaka þolinmæði
ömmu. Hringurinn í kringum
húsið var hlaupinn trekk í
trekk og blómabeðin tröðkuð
niður. En einhvern veginn
komumst við upp með það þar
sem amma naut þess í botn að
hafa fólkið sitt hjá sér, glöð,
hlæjandi og saman. Samheldni
fjölskyldunnar var henni mik-
ilvæg og tókst henni vel að
halda utan um hópinn sinn.
Eftir að ég flutti með fjöl-
skyldu minni til Danmerkur ár-
ið 2001 hitti ég ömmu sjaldnar
en ég hefði viljað. Eitt af því
erfiðasta við að búa erlendis er
að vera fjarri fjölskyldu og vin-
um. Það var því einstaklega
ánægjulegt þegar amma ásamt
fræknu fylgdarliði kom að
heimsækja okkur til Danmerk-
ur. Hún lét aldurinn ekki
stoppa sig og áttum við ynd-
islegar stundir saman í Dan-
mörku og Þýskalandi.
Minningarnar eru ótal marg-
ar sem spretta fram þegar að
kveðjustundinni kemur. Mér er
ofarlega í huga einlægt þakk-
læti og hlýhugur vegna þeirrar
gleði og ástar sem amma hefur
alla tíð umvafið mig. Einstök
samheldni minnar yndislegu
fjölskyldu er henni og afa Guð-
mundi að þakka og er hún
ómetanleg. Það er alltaf sárt
og erfitt að kveðja gott fólk
sem hefur skipað svo stóran
sess í lífi manns, en um leið
hlýnar manni yfir dásamlegum
minningum sem hafa átt stóran
þátt í að móta okkur sem
þeirra njótum.
Minningin um yndislega
konu lifir. Konu sem var góð
og kærleiksrík, skemmtileg,
úrræðagóð og dugleg. Konu
sem kenndi mér svo margt.
Takk fyrir samveruna, elsku
amma, og í huga mínum ferð
þú á vit nýrra ævintýra með
afa Guðmund og Sævar, son
þinn, í fararbroddi þér við hlið.
Vigdís Sæunn Ingólfs-
dóttir og fjölskylda.
Í dag kveðjum við ömmu
Dísu eða ömmu á Skriðó eins
og hún var oftast kölluð. Það
er margt sem rifjast upp á
stundum sem þessum. Falleg-
ar, góðar og skemmtilegar
minningarnar streyma um hug-
ann. Amma á Skriðó var stór
hluti af lífi okkar og fjölskyld-
unnar allrar. Það var ósjaldan í
okkar æsku að öll stórfjöl-
skyldan streymdi niður á
Skriðustekk á blíðviðrisdögum
og átti saman góðar stundir í
garðinum. Við krakkarnir sótt-
um mikið til ömmu sem gaf
okkur Cocoa Puffs og bakaði
fyrir okkur kleinur sem vakti
mikla gleði, enda voru klein-
urnar hennar ömmu þær bestu
í heimi. Það var oft mikið sem
gekk á á Skriðustekknum, við
krakkarnir brölluðum ýmislegt
en það var sama hvað við gerð-
um af okkur amma trúði alltaf
bara því besta upp á okkur og
þar af leiðandi komumst við
upp með margt.
Amma prjónaði lopapeysur
af miklum krafti sem við nut-
um öll góðs af í fjölskyldunni.
Stundum fengum við að hjálpa
ömmu við að vinda lopann og
sagði hún okkur þá sögur á
meðan. Pálína á loftinu spilaði
líka stórt hlutverk á Skrið-
ustekknum, en allir báru mikla
virðingu fyrir henni.
Amma Dísa var kjarnorku-
kona, jákvæð, einstaklega góð,
hjartahlý, traust og með góða
nærveru. Eiginlega besta
amma í heimi finnst okkur.
Andlegur og líkamlegur styrk-
ur var eitt sem einkenndi
ömmu, það var sama hvað gekk
á í hennar lífi hún tók öllu með
styrk, jafnaðargeði og já-
kvæðni. Það var einmitt þessi
styrkur og traust sem við fund-
um alltaf fyrir þegar við hittum
hana.
Það var alltaf gaman að
koma til ömmu hvort sem var í
sunnudagslærið, til að spila
Kana eða fá hana til að spá í
bolla fyrir sig. Amma var mjög
glaðlynd, glettin og skemmti-
leg kona og var alltaf mikið
spjallað og hlegið þegar við
hittumst. Hún var mikill mann-
þekkjari og komst oft að ýms-
um ósögðum hlutum þegar hún
var að lesa í bollann. Þegar við
hugsum til ömmu sjáum við
hana alltaf fyrir okkur þegar
hún hristist öll af hlátri.
Við munum sakna þeirra
stunda sem við áttum þegar við
heimsóttum ömmu löngu á
Grund, amma var alltaf svo kát
og glöð að sjá okkur og krakk-
ana. Við spjölluðum mikið sam-
an um alla heima og geima,
yndislegar stundir. Elsku
amma, takk fyrir allar þær
góðu stundir sem við höfum
fengið að njóta með þér. Hvíl í
friði.
Margrét og Ásta
Friðriksdóttir.
Jæja, þá er hún farin frá
okkur, forseti föðurfjölskyld-
unnar, hún Dísa amma mín.
Það er óhætt að segja að hún
hafi átt langa ævi og lifað tím-
ana tvenna. Fædd árið 1925,
ein af 13 börnum. Mér verður
stundum hugsað til þess að ef
hjón myndu eignast 13 börn í
dag þá væru þau talin rugluð.
Að þau gætu ekki framfleytt
fjölskyldu sinni. En svona hef-
ur þetta þróast þar sem ver-
aldleg gæði eru mæld í pen-
ingum en ekki börnum.
Sjálfsagt hafa þrengslin verið
mikil hjá foreldrum ömmu og
börnin send í vist til að létta
róðurinn en svona var þetta og
enginn talinn ruglaður. Verald-
leg gæði voru mæld í því að
eiga í sig og á. Dísa amma bjó
lengi við þröngan kost og að-
stæður sem ekki þýddi að
bjóða núverandi mannverum á
Íslandi. En ég held að hún hafi
átt góða ævi því hún kynntist
honum Guðmundi afa mínum
og eignaðist með honum sex
börn. Börn sem nú eru farin að
komast á ellilífeyri. Hlunnindi
sem forfeður hennar gátu ekki
leyft sér. Frá því að ég man
eftir mér átti hún heima á
Skriðustekk 15 í litlu einbýlis-
húsi sem alltaf var höll í henn-
ar augum. Sjálfur átti ég líka
heima í Breiðholtinu og við fór-
um reglulega í heimsókn til
ömmu, afa og Sævars. Þangað
þótti okkur alltaf gaman að
koma og maður beið eftir að afi
birtist og benti manni, með
litla puttanum, að koma með
sér inn í herbergið og kíkja á
það allra heilagasta í einum
fataskápnum. Þar var nefnilega
lakkrísinn geymdur. Lengst
vann amma á elliheimilinu
Grund og svo þegar hún hætti
að vinna þar flutti hún þangað
sem vistmaður og hélt áfram
að vinna þar. Ég held nefnilega
að hún hafi aldrei talið sig vera
vistmann á Grund heldur eina
af stelpunum sem þar raun-
verulega vinna við það góða
starf sem felst í því að gera
vist gamla fólksins bærilegt.
Það er náttúrlega frábært að
geta búið á stað þar sem maður
eignast góða vini til að verja
með sér ellidögunum en jafn-
framt er það erfitt að þurfa að
upplifa það í sífellu að þessir
góðu vinir manns deyja frá
manni. Amma átti marga slíka
vini.
Það er synd að segja frá því
að þótt ég hafi þekkt hana
Dísu ömmu í öll þessi ár veit
ég samt svo lítið um hana. Átti
hún sér raunverulega áhuga-
mál eða var áhugamálið það að
sinna fjölskyldunni. Spila við
hana, elda ofan í hana og
prjóna á hana lopapeysu?
Þegar ég hugsa til baka er
mér minnisstæðast tvennt um
þessa merkilegu konu. Hið
fyrra, þreytuleg kona sitjandi
við eldhúsborðið með kaffiboll-
an sinn að reykja. Reyking-
arnar voru líklega eina nautnin
sem hún leyfði sér í lífinu. Hið
seinna er hún Pálína. Helvítið
hún Pálína. Pínkulítil, en ógn-
vekjandi skass sem bjó í loft-
ræstistokknum í litla húsinu og
var notuð sem grýla á okkur
börnin til að þagga niður í okk-
ur ef lætin voru orðin of mikil.
En nú ertu farin frá okkur.
Farin á fund eiginmanns þíns
og sonar sem alltaf voru þér
svo kærir. Gerðu það fyrir okk-
ur að bera þeim kveðjur frá
okkur og segðu þeim svolítið
frá okkur. Og ekki gleyma að
segja þeim frá nýjustu með-
limum fjölskyldunnar sem þeir
aldrei náðu að kynnast.
Takk fyrir samfylgdina.
Arnar Aðalsteinsson.
Nú er hún Dísa frænka mín
búin að kveðja okkur, sú síð-
asta sem lifði af tólf systkinum
föður míns. Vegna þess sækja
að manni minningar um þau
systkini föður míns sem ég
kynntist, þetta var gott og
traust fólk.
Tíðarandinn var nokkuð
annar á sjöunda áratugnum en
í dag, farið var í sunnudags-
heimsóknir án þess að gera boð
á undan sér, þetta voru góðar
stundir og minningarnar eru
ljúfar. Reglulega var farið
norður í heimsóknir, þá var
byrjað í Borgarnesi hjá Emil
og Tótu, síðan farið að Þver-
holtum til Sigga og Sjafnar.
Næst voru Magga og Bjarni á
Hvammstanga, Jón og Naný í
Bjarghúsum, Auðbjörg og Sig-
fús á Blönduósi, Rögnvaldur og
Sigrún í Vatnahverfi og síðast
Sigga og Garðar á Sauðár-
króki. Hérna í Reykjavík var
rúnturinn Hulda og Sigurjón á
Laugarásveginum, Óli og
Nunna, Dísa og Mundi í Neðri-
Dal við Suðurlandsveg. Reynd-
ar kallaði pabbi Neðri-Dal
aldrei annað en Ólafsvelli.
Sunnudagsheimsóknirnar að
Neðri-Dal þar sem Dísa og
Mundi bjuggu á neðri hæðinni
eru sterkar í minningunni.
Þegar búið var að heilsa upp á
geiturnar hans Óla var ég yf-
irleitt fljótur niður til Dísu að
hitta krakkana og fá Spur eða
Sinalco. Það var nefnilega al-
veg klárt að Dísa átti alltaf
eitthvað gott handa litla
frænda sínum. Mundi hennar
keyrði jú flottasta trukkinn hjá
Ölgerðinni og Addi sonur
hennar var líka á svona trukk
sem var fullur af ropvatni.
Þetta var nánast himnaríki!
Dísa frænka átti líka að mér
fannst langfallegustu frænku
mína í henni Grétu og þá ljúf-
ustu í Dagnýju. Gunni og Sæv-
ar voru miklir töffarar sem
sögðu stóreygum litlum frænda
ótrúlegar sögur og við Ásta
vorum góðir vinir enda nánast
jafngömul. Það var alltaf æv-
intýri að fara í þessar heim-
sóknir og ekki síður gaman að
heimsækja Dísu eftir að þau
Mundi fluttu í nýja húsið á
Skriðustekknum.
Síðustu árin endurnýjuðum
við Dísa frænka kynnin er hún
og mamma voru saman á
Grund. Þar var hún frænka
mín hrókur alls fagnaðar, alltaf
að segja mér frá skemmtunum
og uppákomum sem boðið var
upp á og kvartaði stundum við
mig að henni gengi illa að
draga mömmu með sér á
skemmtanirnar á elliheimilinu!
Mamma var ekki alveg sami
stuðboltinn og hún! Ég kveð
hana frænku mína, ég á ekkert
nema ljúfar minningar um
hana, hún var einstaklega lífs-
glöð, jákvæð og skemmtileg
manneskja sem ég þakka fyrir
að hafa kynnst.
Hilmar Böðvarsson.
Fyrir um áratug fengum við
Rannveig kona mín Tryggva-
dóttir inni á Elli- og hjúkr-
unarheimilinu Grund við
Hringbraut. Þar tókust góð
kynni með okkur og Vigdísi
Ámundadóttur, sem styrktust,
þegar okkur var úthlutað sæti
við sama borð í matsal Grund-
ar.
Það þekktist fyrrum á Ís-
landi, að menn tryggðu, meðan
aldur og heilsa leyfði, afkomu
sína í ellinni hjá góðu fólki með
vinnu eða fjármunum. Þetta
hét „að gefa próventu sína“. Að
vissu leyti átti þetta við um
Vigdísi Ámundadóttur. Hún
átti að baki gifturíkan starfs-
feril á Grund áður en hún sett-
ist hér að, var því vel kunnug
mörgum hinum eldri úr starfs-
liðinu.
Vigdís tók virkan þátt í
ýmsu félagslífi hér á Grund.
Hún var til dæmis í hópi stofn-
enda nýlegs „Grundarkórs,“
sem skemmti okkur heima-
mönnum og sótti auk þess
heim systurstofnun Grundar í
Hveragerði, Ás.
Ég kveð góða vinkonu með
söknuði og tel mér leyfast að
flytja ættingjum Vigdísar
Ámundadóttur og öðrum góð-
um vinum hennar innilegar
samúðarkveðjur frá öllum, sem
kynntust henni hér á Grund.
Örnólfur Thorlacius.
MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 8. DESEMBER 2014
Góður hjóla-
félagi, Unnar J.
Kristjánsson er
fallinn frá. Hann
varð bráðkvaddur
9. nóvember. Að leiðarlokum
reikar hugur okkar samferða-
manna Unnars í Postulum, bif-
hjólasamtökum Suðurlands,
aftur þennan áratug sem við
áttum saman á mótorhjólum.
Þegar við gengum í mótor-
hjólaklúbbinn voru Postular að
slíta barnsskónum. Þegar
Unnar fór að hjóla með Post-
ulunum tókum við strax eftir
að þarna fór heilsteyptur mað-
ur sem aldrei steig á annarra
strá. Unnar var líka alltaf í
góðu skapi og honum fylgdi
góðlátleg stríðni. Alltaf tók
hann vinsamlega á móti nýjum
meðlimum og gerði sér far um
að allir fyndu sig velkomna.
Hann vildi ekki að neinn stæði
álengdar og þyrði ekki að slást
í hópinn. Unnar sagði brand-
ara af mikilli innlifun og ákafa.
Sum okkar náðu ekki alltaf
brandaranum í fyrstu, þá
komu útskýringarnar og að
endanum frasinn hans og ein-
kenni, „Þú veist, þú skilur“.
Hann hafði gaman af að
spjalla við okkur hina hjólar-
ana um heima og geima og
ekki síst um hjólin og búnað
þeirra. Unnar lifði sig inn í
hjólamennskuna og samsamaði
sig við „orginalinn“ eins og
hann hefur birst í mörgum
bíómyndum um frelsið sem
fylgir því að ferðast um á mót-
orhjóli og láta goluna leika um
sig meðan brunað er eftir mal-
bikinu. Hann vildi því ekki
rúðu eða vindhlífar á sitt hjól
en ef í ferðalag var farið voru
leðurtöskur aftan við hnakkinn
Unnar Jón
Kristjánsson
✝ Unnar JónKristjánsson
fæddist 12. maí
1966. Hann lést 9.
nóvember 2014. Út-
för Unnars var
gerð 21. nóvember.
og pjönkur jafnvel
bundnar á stýri og
undir framljós.
Við Postular af
höfuðborgarsvæð-
inu höfum safnast
saman við Rauða-
vatn áður en við
höldum til móts
við félagana á
Suðurlandi og
ávallt ef Unnar
var á sama tíma á
leið heim úr vinnu og ók
framhjá okkur kastaði hann á
hópinn kveðju og dreif sig síð-
an heim, austur í Hveragerði.
Hann var svo mættur á Sel-
foss á svipuðum tíma og við
hin. Unnar varð mjög ham-
ingjusamur þegar hann náði
Guðnýju sinni á hjól og í fé-
lagsskap Postula. Postular
hafa líka notið þess því að þau
hafa bæði verið í stjórn sam-
takanna, Guðný formaður í tvö
ár og Unnar stjórnarmaður
síðastliðin ár.
Postular hafa hjólað með
börn á völdum hátíðum á Suð-
urlandi ásamt því að heim-
sækja Sólheima á hverju ári
og hjóla þar með heimilisfólk
og gesti þeirra. Unnar fann
sig vel í þessum keyrslum og
lagði sig fram um að mæta í
þær. Ekki leiddist honum
heldur að mæta með Postulum
og samgleðjast hópi fatlaðra
er dveljast hvert sumar í or-
lofsbúðum á Laugarvatni.
Í hjólaferðum Postula um
landið naut Unnar sín vel og
var í essinu sínu. Samferða-
menn hans minnast þess hve
hann var hugulsamur við alla
þegar eitthvað bjátaði á og var
fyrstur til þegar einhverrar
aðstoðar var þörf. Hafi hann
þakkir fyrir það.
Eiginkonu, börnum, barna-
barni, móður, sem nú sér á
eftir sínu þriðja barni, og fjöl-
skyldunni allri sendum við
okkar dýpstu samúðarkveðjur.
Hanna #142 og
Þórarinn #140.
Þá er löngu lífshlaupi Sillýj-
ar móðursystur minnar lokið.
Ég man fyrst eftir henni í
Hjarðarholti, en þar bjó hún
hjá foreldrum sínum, er ég
flutti þangað. Fljótlega bætt-
ist Gunna við. Hjarðarholt var
gamall bóndabær í Langholts-
hverfinu sem þá var úthverfi í
borginni. Kúabú og kjúklinga-
rækt var á jörðinni. Á hverjum
morgni fengum við spenvolga
mjólk, sem sótt var í lítinn
skúr rétt hjá. Sillý vann við að
sauma skó, en eftir að Gunna
fæddist fékk hún saumavél
heim.
Afi sótti og fór með efnið til
baka. Í Hjarðarholti bjuggum
við í nokkur ár, þá keypti afi
parhús við A-götu í Blesugróf
sem hét Gilhagi. Sillý og
amma sáu saman um heimilis-
haldið, en amma dó í Gilhaga
og eftir það sá Sillý ein um
Sigurrós R.
Jónsdóttir
✝ Sigurrós R.Jónsdóttir
fæddist 16. júlí
1924 á Suðureyri í
Tálknafirði. Hún
lést á Skjóli í
Reykjavík 8. nóv-
ember síðastliðinn.
Útför Sig-
urrósar fór fram
frá Langholts-
kirkju 18. nóv-
ember 2014.
heimilishaldið.
Síðan fluttu afi,
Sillý og Gunna á
Sundlaugarveg,
og þaðan fóru
Sillý og Gunna á
síld á Seyðisfjörð.
Þar fann Sillý
mannsefni sitt,
hann Eyva, og úr
varð farsælt
hjónaband í yfir
fimmtíu ár. Þau
bjuggu lengst af á Langholts-
vegi 168, þar fæddust Dóra
og Kata.
Ég minnist sérstaklega
Hjarðarholtsáranna. Fékk ég
alltaf uppáhaldsbækurnar
mínar í afmælis- og jólagjöf
frá Sillý. Hún bauð mér í
leikhús, og man ég sérstak-
lega eftir Deleríum Búbonis
sem sýnt var í Iðnó.
Mörg seinni ár hef ég feng-
ið hveitikökur frá henni fyrir
jólin. Ég þakka Sillý frænku
fyrir ánægjulega samfylgd í
yfir sextíu ár. Ég hitti hana
síðast þremur vikur fyrir
andlátið. Var hún orðin
þreytt og sátt við að yfirgefa
jarðlífið og hitta systur sínar
og aðra ættingja og vini á efri
hæðum. Ég votta Eyva, dætr-
um hennar og öðrum ættingj-
um samúð mína. Megi Sillý
frænka hvíla í friði.
Hafliði (Halli).