Morgunblaðið - 08.12.2014, Síða 27

MINNINGAR 27
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 8. DESEMBER 2014
gaman af. Já, ég kynntist Siggu
minni sumarið 1975 þegar ég var
11 ára en þá gerðist hún ráðs-
kona hjá Gústa afa á Stað enda
nokkur ár frá því að Jófríður
amma dó. Ég man vel þennan
fyrsta dag sem hún og sonur
hennar, Dói (Magnús), sem þá
var rétt 10 ára, komu heim á
Stað. Afi bað mig að sjóða ýsu og
hafa tilbúna þegar hann væri bú-
inn að sækja þau í flug til Ísa-
fjarðar. Ég var mjög spennt að
hitta þessa nýju ráðskonu og son
hennar og fannst þetta hlutverk
mitt að sjóða ýsu vera mjög
merkilegt. Ég varð ekki fyrir
vonbrigðum þegar þau komu
enda urðum við Dói strax góðir
vinir og mikill kærleikur á milli
mín og Siggu. Svo fóru þau suð-
ur um haustið og ég var ekki viss
um að sjá þau aftur, enda átti
Sigga stóra fjölskyldu í Kópa-
vogi, en börnin hennar eru 6 í
allt og Dói yngstur þeirra.
Mig minnir að ég hafi verið 12
eða 13 ára þegar hún kemur aft-
ur vestur og þá er gamla húsið á
Stað brunnið til kaldra kola og
afi fluttur í nýja prestssetrið,
sem enginn prestur bjó í. Ég hélt
að hún væri að koma í heimsókn,
ég man hvað ég var feimin og
hissa þegar ég frétti að hún væri
orðin kærastan hans. Það að afi
ætti kærustu fannst mér mjög
skrítið enda að mínu mati orðinn
talsvert gamall þó unglegur væri
og hress. Á þessum árum var
Þorvaldur frændi fluttur með
nýju konuna sína, Rósu, á Stað
og fljótlega voru synirnir tveir
og man ég alltaf hvað Sigga var
góð við þá.
Því miður dó afi alltof snemma
en hann varð bráðkvaddur á balli
á Suðureyri 4. des. 1983 sem er
sami árstími og Sigga okkar
kveður nú. Þó svo að það séu 31
ár síðan afi dó sleit hún aldrei
sambandi við okkur og bjó á Stað
með Þorvaldi og Rósu mörg ár
eftir hans dag og hjálpaði til við
bústörfin og heimilið enda heim-
ilið barnmargt. Hún hafði mikla
ánægju af fjárbúskap og fjár-
glögg mjög. Svo kom að því að
hún flutti aftur suður í Kópavog-
inn og keypti hús með syni sín-
um Dóa og Þórunni konu hans.
En alltaf hélt hún áfram að koma
vestur og hjálpa til á meðan
heilsan leyfði og var ljúft að fá
hana til sín í heimsókn. Einnig
var alltaf gott að heimsækja
hana í Kópavoginn, hún var allt-
af svo indæl og hress og stutt í
húmorinn. En því miður var orð-
ið of langt síðan ég náði að heim-
sækja hana en sem betur fer þá
hittum við stórfjölskyldan frá
Stað hana í sumar í Bjarkalundi
þegar mamma hélt upp á 75 ára
afmælið sitt. Alveg ómetanlegt
var að fá að eiga góða samveru-
stund með elsku Siggu minni,
svo kátri og hressri. Teknar voru
myndir af henni með börnum
Gústa rétt áður en ég knúsaði
hana og kvaddi en ekki grunaði
mig þá að þetta yrði í síðasta
skipti sem ég hitti elsku Siggu
ömmu mína sem ég elska svo
heitt. Ég veit að Gústi afi mun
taka vel á móti henni og henni
mun líða vel. Guð blessi minn-
ingu Siggu minnar og styrki
börn hennar og afkomendur í
sorginni. Við munum sakna
hennar sárt, börnin hennar frá
Stað, afkomendur Gústa.
Hvíldu í friði, Sigga mín. Þín
Jóna Margrét.
Elsku Sigga okkar, við vorum
lánsöm að fá þig inn í stórfjöl-
skylduna á sínum tíma því þú
hefur verið okkur mikil gæfa og
gleði alla tíð.
Þú hefur verið okkur amma og
langamma barnanna okkar , vin-
kona og félagi allt frá því að þú
komst til Gústa afa á Stað sem
ráðskona á sínum tíma. Þú
varðst honum mikill gleðigjafi og
reyndist okkur öllum yndislega
amma.
Við kveðjum þig með miklum
söknuði en minningarnar um þig
munu ávallt fylgja okkur og
þakklæti fyrir það hvað þú
reyndist okkur öllum vel. Öllum
afkomendum þínum færum við
innilegar samúðarkveðjur.
Þú komst með birtu í bæinn inn
Og breyttir hryggð í vinsemd trygga.
Veittir kraft og von um sinn,
varðst strax okkar góða Sigga.
Nú lífi þínu er lokið hér
og landið sumars strýkur vanga.
Af hjarta viljum við þakka þér
þína hjálp um daga langa.
(Þóra Þórðardóttir)
Fyrir hönd afkomenda Þóru
og Valgeirs í Brekkukoti á Suð-
ureyri,
Lilja Rafney Magnúsdóttir.
Mig langar að minnast kærrar
vinkonu með nokkrum orðum.
Ég átti því láni að fagna að
kynnast henni Siggu fyrir um 25
árum þegar ég kom á minn
fyrsta miðilsfund hjá henni og
með tímanum urðum við góðar
vinkonur. Ég hef ekki áður fund-
ið svona mikla sorg í mínu hjarta
eins og ég fann þegar hringt var
í mig og mér sagt að Sigga væri
komin á spítala og væri mikið
veik, mér fannst koma brestur í
mína kjölfestu við þessi tíðindi.
Hún Sigga var einstök sál og
elskuð af öllum sem kynntust
henni enda var gestagangur mik-
ill á hennar heimili. Ég heyrði
hana aldrei segja hnjóðsyrði um
nokkra manneskju, það mættu
margir taka það til eftirbreytni.
Hún var sú sem hlustaði á aðra
og það fór aldrei lengra, en hún
var ekki að ræða um sig og sín
málefni nema maður spyrði
hana. Þegar maður spurði um
hennar líðan þá var svarið oftast,
„æ ég er hálflöt í dag“ þó svo að
hún væri slæm af verkjum. Hún
tók hag fjölskyldunnar og ann-
arra samferðamanna fram yfir
sinn hag og var alltaf að prjóna á
fólkið sitt.
Við hjónin eigum eftir að
sakna þess að fara í kaffisopa til
hennar eða fá hana með okkur í
bústaðinn okkar þar sem við gát-
um setið tvær og púslað langt
fram á nótt eða bara spjallað
saman.
Missir fjölskyldunnar er mikill
en við vitum að hún er komin
heim í Sumarlandið og líður vel
og textinn í kvæði Tómasar Guð-
mundssonar, Hótel jörð, passar
vel við hennar lífssýn.
Þótt augum ég beini út í ómælisgeim,
ertu samt nálæg mér.
Því stjarnanna blik og birtan frá þeim
ber mér glampa frá þér.
(Hala Satavahana)
Með hjartans þökk fyrir allt,
kæra vinkona.
Ebba Unnur og Jónas Helgi.
Sigríður hafði í áratugi borið
uppi starfið hjá Sálarrannsókna-
félagi Reykjavíkur sem transmi-
ðill, þegar við hjónin kynntumst
henni sumarið 1998 nánast fyrir
tilviljun og fengum fyrsta miðils-
fundinn. Á næstu 16 árum sátum
við með henni 52 fundi, þar sem
fjöldi framliðins fólks kom fram,
40 látnir ættingjar og vinir og
nokkrir þjóðkunnir menn, þar af
18 prestar og 2 biskupar og 9
systkini konu minnar og sonur
okkar, sem lézt árið 2002 og
lýstu því, hvernig var að deyja,
hvað við tók og sögðu frá hinum
nýju heimkynnum.
Og stjórnendur Sigríðar að
handan, þeir Einar Loftsson og
Lúðvík Norðdahl, lýstu þessu
betur en ég hef áður séð. Fram-
lífið væri líkamlegt líf á hnetti og
til miðilsfundanna færu menn
sálförum og skildu líkama sína
eftir sofandi. Þetta væri sama
fyrirbærið og alþekkt væri á
jörðinni.
Þessi nýi fróðleikur varð
kveikjan að því að ég gaf þetta út
í bókunum Til æðri heima 2004
og Sumarlandinu 2010. Án Sig-
ríðar hefðu þessar bækur varla
orðið til. Og síðasta fundinn hélt
hún fyrir okkur 7. október.
Þegar leiðir okkar Sigríðar
skiljast nú um hríð, er mér efst í
huga mikið þakklæti til hennar
fyrir vináttu og ljúf kynni og
mikinn fróðleik um þann heim,
sem okkar allra bíður. Ég óska
henni blessunar í hinum nýju
heimkynnum í Sumarlandinu.
Guðmundur Kristinsson.
Sigríður ólst upp í fögrum
fjallahring í Fíflholtum á Mýr-
um, hjá foreldrum sínum og
Þóru móðursystur, með systrum
sínum og bróður.
Sigga var bóndadóttir, „en
mamma var bóndinn“ eins og
Sigga sagði og Þóra hugsaði um
börnin og heimilið.
Sigga var send í skóla til
Reykjavíkur til föðursystur sinn-
ar, Guðnýjar. Skólinn var við
Stýrimannastíg og var Sigga
lægst í bekknum um haustið
þegar hún kom, en hæst um vor-
ið. Hún fór ung í Húsmæðraskól-
ann á Varmalandi og margt það-
an tileinkaði hún sér alla ævi.
Lífið hélt áfram og hún giftist
og eignaðist sex börn og bjó
lengst af í Kópavogi. Maðurinn
hennar tók hana með sér á fund
hjá Nýalssinnum og þar kemur í
ljós að hún hefur miðilshæfileika
og fær þjálfun þar.
Sigga var góður miðill og allt-
af komu læknar í miðilssam-
bandið til að hjálpa fólki heilsu-
farslega. Margt fólk hafði
samband við Siggu og „bað fyrir
nöfn“ sem nefnd voru svo á
næsta miðilsfundi og fóru einnig
í bænabókina hennar, sem lá á
altarinu úr kirkjunni í Hjörsey.
Hjónabandinu lauk og Sigga
flutti að Stað í Súgandafirði til að
búa með bóndanum þar, Þórði
Ágústi Ólafssyni. Hann var ástin
í lífi hennar. Henni líkaði líka vel
að vera komin aftur í sveitina og
ekki spillti berjalandið með að-
albláberjum, sem eru „einu ber-
in“ að mati Vestfirðinga og
Strandamanna. Gústi var eldri
en hún og var spurður hvort
hann væri ekki hræddur um
hana fyrir yngri mönnum. „Nei,“
sagði Gústi, „en ég reyni ekki að
keppa við rollurnar.“ Sambandið
entist ekki lengi því Gústi lést
eftir nokkurra ára sambúð.
Hún flutti aftur í Kópavoginn
að Hlégerði og seinna að Digra-
nesheiði þar sem hún keypti hús
með syni sínum og tengdadóttur.
Það er stór ættbogi kominn út
af Siggu og síðan bættust við af-
komendur Gústa.Tengslin þar
virðust ekki minni en hjá hennar
eigin fjölskyldu, svo það var
margt fólk í kringum Siggu, fyrir
utan alla sem höfðu samband við
hana vegna andlegu málanna.
Sigga var ekki bara góður
miðill hendur líka góð vinkona.
Hún var ljúf og trygg, skemmti-
leg og fróð. Undanfarin ár höfum
við farið í mörg ferðalög innan-
lands og hún vissi mikið um land-
ið, staðhætti, nöfn á fjöllum og
hún þekkti jafnvel til bæja. Það
var alltaf gaman að ferðast með
henni hvort sem var um Suður-
land og gist í Hörgslandi austan
við Kirkjubæjarklaustur, Snæ-
fellsnes eða suðvesturhornið.
Ekki ná gleyma Strandaferðun-
um að tína ber í nágenni Hólma-
víkur og gist í sumarbústað og
seinna á Kirkjubóli, alltaf í
bændagistingu þar sem við tók-
um með sængurnar okkar og
elduðum eða ég eldaði og Sigga
talaði. Hún kenndi mér að tína
bláber með tínu án þess að
skemma lyngið, náttúran er heil-
ög.
Vinátta kvenna felur ekki í sér
spennuna sem er á milli karls og
konu. Vinátta Siggu var alltaf
jöfn, áreiðanleg og það fylgdi
henni öryggistilfinning. Okkur
varð aldrei sundurorða. Góð vin-
átta er gulls ígildi.
Röddin er hljóðnuð en minn-
ingin er sterk um góða vinkonu
sem á sér ekki marga líka.
Ég votta öllum aðstandendum
Sigríðar Jónsdóttur samúð mína.
Elísabet Jónsdóttir.
Meira: mbl.is/minningar
✝ Daníel GunnarSigurðsson
fæddist í Bakkaseli
í Hrútafirði 1. apríl
1941. Hann lést á
Dvalar- og hjúkr-
unarheimilinu
Grund 25. nóv-
ember 2014.
Foreldrar hans
voru Sigurður
Lýðsson, bóndi og
trésmiður frá
Bakkaseli, f. 7. nóvember 1908,
d. 4. júní 1972, og kona hans
Guðný Margrét Jóhannesdóttir,
húsfreyja og klæðskeri frá Skál-
holtsvík í Hrútafirði, f. 12. júní
1903, d. 3. mars 1979. Daníel ólst
arströnd. Þau skildu eftir nokk-
urra ára sambúð. Árið 1972 hóf
hann sambúð með Magneu
Kristínu Friðbjörnsdóttur frá
Vopnafirði, f. 24. október 1934.
Þau bjuggu á Háteigsveginum
allt þar til Magnea andaðist 20.
mars 2004. Árið 2005 hóf hann
sambúð með Elsu Margréti
Gísladóttur frá Svalhöfða í Lax-
árdal, f. 2. október 1945, fyrst á
Álfhólsvegi og síðar á Nýbýla-
vegi 104 í Kópavogi. Þau giftust
8. nóvember 2014. Fyrri maður
Elsu var Guðjón Ingvar Ólafs-
son, f. 18. júlí 1949, d. 21. febr-
úar 1998. Síðustu fjögur árin
dvaldi Daníel á Dvalar- og
hjúkrunarheimilinu Grund í
Reykjavík. Daníel starfaði
lengst af sem atvinnubílstjóri,
þar af í tæp 50 ár sem leigubíl-
stjóri hjá BSR.
Daníel verður jarðsunginn frá
Háteigskirkju í dag, 8. desember
2014, og hefst athöfnin kl. 15.
upp í Bakkaseli
ásamt þremur eldri
systrum sínum,
þeim Ingibjörgu El-
ínborgu, f. 6. maí
1933, d. 3. apríl
2008, Sigurrósu Jó-
hönnu, f. 17. desem-
ber 1935, og Lilju, f.
26. júlí 1937.
Daníel fluttist til
Reykjavíkur árið
1959 með for-
eldrum sínum og bjó með þeim,
fyrst á Laugavegi og síðar á Há-
teigsvegi 13.
Árið 1964 giftist hann Önnu
Margréti Gunnlaugsdóttur, f. 4.
apríl 1944, frá Ytra-Leiti á Skóg-
Við fráfall Daníels er góður
drengur genginn. Við fyrrver-
andi vinnufélagar hans á BSR
viljum með fáum orðum minn-
ast þessa góða drengs sem
Daníel var. Sem leigubifreiða-
stjóri var hann til fyrirmyndar
eins og í svo mörgu öðru. Þeir
eru margir bílarnir sem Daníel
átti um ævina og lagði hann
ávallt upp úr því að þeir væru
hreinir og vel bónaðir enda
báru þeir af á stöðinni. Hjálp-
semi Daníels var einstök og
mátti hann ekkert aumt sjá. Ef
bíll bilaði hjá einhverjum félaga
hans og bjarga þurfti því með
hraði þá var hann ávallt tilbú-
inn að rétta hjálparhönd enda
handlaginn með eindæmum.
Eins leituðu forráðamenn BSR
oft til hans ef eitthvað þurfti að
laga innan stöðvarinnar. Daníel
var mikið náttúrubarn og naut
sín vel úti í náttúrunni, að fara
og renna fyrir silung eða lax
var líf hans og yndi og því
kynntumst við gömlu félagar
hans. Oft gekk mikið á við veið-
arnar og má nefna eitt dæmi
þar sem hann var búinn að
setja í lax en erfitt að landa
honum þar sem hann stóð. Til
þess að geta landað honum á
öruggan hátt stökk Daníel fram
af klettanös með þeim afleið-
ingum að hann fótbraut sig – en
laxinum landaði hann. Í Hrúta-
firði smíðaði hann sér sumarhús
fyrir allmörgum árum. Þeir sem
þangað hafa komið sjá að ekki
hefur verið kastað til höndunum
enda sést á handverkinu að þar
fór maður sem vandaði til
verka. Þetta var hans unaðs-
reitur enda dvaldi hann þar að
jafnaði frá því snemma að vori
og langt fram á haust. Þegar
við félagarnir áttum leið um
Hrútafjörðinn og sáum að
flaggað var við bústaðinn var að
sjálfsögðu rennt upp úr í kaffi
og meðlæti enda skorti ekki
veitingar á þeim bæ. Daníel
vann í allmörg ár nær eingöngu
á næturnar en hætti því fyrir
nokkrum árum og vann þá ein-
göngu á daginn. Með þessari
breytingu fór hann að nýta tíma
sinn betur, meðal annars fór
hann að ferðast til útlanda sem
hann hafði ekki gert áður enda
naut hann þessara ferðalaga
mikið. Við félagarnir viljum
þakka Daníel fyrir þau ár sem
við fengum að vera með honum
og vottum eiginkonu og öðrum
ættingum okkar innilegustu
samúð.
Ármann Gunnarsson,
Ástgeir Þorsteinsson,
Helgi Jónsson.
Dani bróðir hennar mömmu
er dáinn. Dani skipaði stórt
hlutverk í fjölskyldu okkar alla
tíð.
Þegar ég var lítil voru það
Dani og Anna. Mér þótti óskap-
lega mikið til þeirra koma og
beið spennt í hvert skipti sem
von var á þeim. Minnist þess
þegar ég þurfti að dvelja á spít-
ala í Reykjavík og pabbi og
mamma urðu að fara heim – þá
hlupu Dani og Anna í skarðið
og sáu um að heimsækja mig.
Man enn tilhlökkunina.
Síðar urðu það Dani og
Magga. Dani og Magga eyddu
með okkur jólum, fóru með
okkur í ferðalög og voru fyrst
og fremst góðir vinir og félagar
pabba og mömmu. Missir þeirra
var mikill þegar Magga féll frá.
Mamma sagði mér margar
sögur af Dana frá því hann var
lítill í Bakkaseli. Hann var fjör-
kálfur mikill og gustaði af hon-
um. Var eflaust ekki alltaf auð-
velt að vera eldri systir hans og
hafa hemil á honum.
Ófáar sögurnar voru sagðar
af bílferðum hans í Hrútafjörð-
inn þegar vegirnir voru ekki
eins og þeir eru núna. Um tíma
var það honum mikið kappsmál
að komast leiðina á sem styst-
um tíma og í minninu er 2½
klst. tíminn sem einhver bíl-
ferðin tók hann. Það þótti mikið
afrek. Hraðakstur eltist þó
fljótt af honum. Sögur af veiði-
ferðum hans voru jafnframt
fyrirferðarmiklar en Dani var
ástríðufullur veiðimaður og kom
ósjaldan færandi hendi með lax
á Mela.
Dani var leigubílstjóri í
Reykjavík svo lengi sem ég
man og keyrði alltaf með núm-
erið R-1111 hjá BSR.
Fyrst og síðast verður þó
Dana minnst fyrir einstaka
vinnusemi og natni við hvaðeina
sem hann kom nálægt. Dani
reisti sumarbústað í gamla
kartöflugarðinum hennar
mömmu við Ormsá í Hrútafirði.
Aldrei kom maður þangað öðru-
vísi en þar væri verið að gera
eitthvað. Mála, dytta að, smíða
eða hvað annað sem þurfti að
sinna. Sumarbústaðurinn bar
honum glæsilegt vitni langt að.
Dani keypti íbúðina sem afi
og amma áttu heima í við Há-
teigsveginn og þar var heimili
hans og Möggu alla tíð. Í vor sl.
var þessi íbúð til sölu og ég
mátti til með að fara og skoða
hana. Það var ótrúlegt að koma
þangað. Íbúðin, og það sem
henni fylgdi, bar natni og um-
hyggju Dana fagurt vitni. Upp-
runaleg eldhúsinnrétting sem
var þegar afi og amma bjuggu
var þar enn eins og ný. Og ég
hef ekki í annan tíma séð jafn
vel frágenginn kjallara í þess-
um bæjarhluta Reykjavíkur.
Allt málað – allt skínandi vel
frágengið. Það var enginn svik-
inn af því að kaupa eitthvað
sem Dani hafði einhvern tíma
átt.
Dani missti Möggu en ekki
löngu síðar varð hann þeirrar
gleði aðnjótandi að verða ást-
fanginn að nýju. Dani og Elsa
hófu samband. Það var yndis-
legt að sjá þau saman – eins og
ástfangna unglinga og maður
samgladdist þeim innilega. Þau
fóru saman til útlanda og svo
virtist sem Dani hefði eignast
enn eitt líf. Á afmælisdaginn
sinn þegar hann varð 69 ára
fékk hann heilablæðingu og
gekk ekki heill til skógar eftir
það. Þetta varð öllum sem að
honum stóðu mikið áfall. Nú
fær hann hvíld.
Elsku Elsa, pabbi og
mamma, Rósa, aðrir vinir og
vandamenn – innilegar samúð-
arkveðjur.
Signý Sigurðardóttir.
Hver nema Dani hefði getað
notað Lödu Sport árgerð 1979
til ársins 1995 og alltaf látið
hana líta út eins og nýja? Bíll-
inn virtist hreinlega ekkert eld-
ast hjá honum og var alltaf eins
og nýr úr kassanum. Mér skilst
líka að bíllinn hafi nánast verið
tekinn í sundur á hverju ári, all-
ur smurður og gert við eða
skipt um það sem eitthvað var
farið að láta á sjá. Það lék allt í
höndunum á Dana, hann var
sjálfmenntaður þúsundþjala-
smiður og hirðusamur með af-
brigðum. Sumarbústaðurinn við
Ormsána bar þessum eiginleik-
um vel söguna. Þar var alltaf
allt nýsmíðað, nýuppgert, ný-
málað, nýklippt eða nýslegið.
Hann gat meira að segja rækt-
að skóg í Hrútafirði!
Dani var mikill veiðimaður.
Hann var keppnismaður í veiði
og vildi veiða mest. Ég varð
þess reyndar ekki aðnjótandi
sjálfur að veiða með honum en
drakk í mig veiðisögur hans og
af honum. Ég man sérstaklega
eftir að hafa heyrt af honum
stökkva fram af klettum til að
ná að landa fiski. Hann fót-
brotnaði en náði fiskinum.
Sennilega hefur honum þótt það
vel þess virði.
Dani og Magga voru nánast
hluti af fjölskyldu okkar yngri
systkinanna í uppvextinum. Þau
komu með okkur í ferðalög,
eyddu stundum jólunum heima
og við fengum að gista hjá þeim
á Háteigsveginum þegar við
fórum í bæinn. Það var alltaf
svolítið ævintýri að koma til
þeirra í höfuðborgina og gista í
litla kjallaraherberginu. Ekki
síst var það vegna þess að mað-
ur þurfti bara að klifra yfir
girðinguna í bakgarðinum til að
komast á leikvöllinn. Þegar
maður stækkaði og hugrekkið
jókst var jafnvel hægt að ganga
hringinn í kringum leikvöllinn
og koma við í leiktækjasal á
leiðinni. Fá svo mjólk og klein-
ur hjá Möggu þegar heim var
komið eftir ævintýrið.
Það var alltaf tekið vel á móti
okkur á Háteigsveginum og
aldrei minnist ég Dana öðru vísi
en léttlynds og glaðs. Jafnvel
eftir áfallið fékk hann sem bet-
ur fer að halda áfram að vera
gamli góði Dani að einhverju
leyti. Maður þekkti hjá honum
hjartahlýjuna, húmorinn, létt-
lyndið og brosið, þó að margt
annað væri farið. Hann kvartaði
aldrei. Nú er hann dáinn eftir
erfið veikindi. Ég færi Elsu,
mömmu og pabba, Rósu og öðr-
um ættingjum og ástvinum
hjartanlegar samúðarkveðjur.
Eiríkur Sigurðsson.
Daníel Gunnar
Sigurðsson