Ský - 01.10.2006, Blaðsíða 16

16 ský
Heima alls staðar
„Ég hef búið á ýmsum stöðum og lengst í Noregi, eða í um tíu ár allt
í allt. Það er kannski visst rótleysi og ævintýramennska í mér, en ég
held að það sé ekki endilega neikvæður eiginleiki. Ég hef átt heima á
ýmsum stöðum í lífinu og ég er þakklátur foreldrum mínum fyrir að
hafa farið í nám til útlanda. Mér finnst ég geta búið og verið heima
hvar sem er.
Ég tala norsku eins og innfæddur og fór í háskóla í Ósló. Þar
stúderaði ég eitthvað sem kallaðist Vestur-Evrópufræði því ég var alls
ekki búinn að ákveða hvað ég ætlaði að verða þegar ég yrði stór.
Í skólanum var leiklistarhópur á vegum lögfræðideildarinnar og
vinur minn skráði mig í hann á fölskum forsendum. Þetta var mjög
skemmtilegt, ég eignaðist fullt af góðum
vinum, tók þátt í þrem sýningum í stúdent-
aleikhúsinu með hópnum og reyndi bara að
hafa hægt um mig þegar umræðurnar fóru
að snúast um lögfræði!“
Vesturport verður til
„Ég er ekki úr leiklistarfjölskyldu þótt
mamma hafi gaman af leiklist. Ég var
að æfa fimleika og fylgdist ekkert með
því sem var að gerast í leikhúsum. Ekki
neitt,“ segir Gísli Örn.
„Eina tilhugsun mín um leiklist í
æsku var einhvern tíma á æfingu þar
sem ég hugsaði að það væri synd að vera
búinn að eyða öllum þessum árum í
fimleika og geta ekkert notað það vegna
þess að það er engin atvinnumennska í
fimleikum fyrir Íslendinga. Þá hvarfl-
aði að mér að það væri kannski hægt
að nota fimleikana í leiklist. En svo
pældi ég ekkert meira í því.
Þegar ég kom heim til Íslands
eftir að hafa hætt í Háskólanum í
Ósló var ég með ýmsar viðskiptahug-
myndir, m.a. um útgáfu á ókeypis
dagblöðum og setti í gang ókeypis
auglýsingapóstkort sem var dreift
um kaffihús borgarinnar.
Á sama tíma var verið að halda
inntökupróf í Leiklistarskólann og
þar sem ég var nýbúinn að vera í
stúdentaleikhúsinu í Ósló fór ég í
prófið, aðallega til að þurfa ekki að
sjá eftir því að hafa ekki reynt.
Það varð mér svolítið áfall að
ég skyldi ná, – inntökunefndin
spurði hvað ég myndi gera ef
ég kæmist ekki inn í skólann en
ég hafði meiri áhyggjur af því
hvað ég myndi gera ef ég kæmist inn í hann! Ég fór mjög
tvístígandi inn í skólann. Fyrsta árið var mjög skrýtið og ég man
varla eftir því. Við Björn Hlynur munum t.d. ekki eftir hvor öðrum
fyrsta árið. Samt vorum við bara átta í bekknum. En smátt og smátt
rættist úr náminu og við tengdumst þarna nokkur blóðböndum sem
munu vonandi haldast út lífið. Ég áttaði mig smátt og smátt á því
að leiklist er eins og hvert annað fag. Hlutirnir lærast og það liggja
þúsundir ára að baki faginu. Ég mótaði skoðanir mínar á leiklisti í
skólanum og kynntist mörgum sem höfðu svipaðar skoðanir og ég.
Við vorum fjögur í bekknum ég, Nína Dögg Filippusdóttir, Björn
Hlynur Haraldsson og Víkingur Kristjánsson, sem höfðum afger-
andi svipaðar skoðanir á leikhúsinu. Við fundum snemma þörfina
fyrir að halda áfram að vinna saman utan skólans. Eins og góðum
námsmönnum sæmir þótti mér og Birni Hlyni leikhúsið ótrúlega
SK<00DD> 4.tbl 2006.indd 16 28.9.2006 10:54:34