Víkurfréttir - 19.12.1991, Blaðsíða 52

Jólablað
\4kurfréttir
Desember 1991
• Hjónin Trausti Björnsson og
Aslaug Hilniarsdóttir í garfí-
inum á síðasta sumri. Eins og
sést á mvndinni cr garðurinn
skemmtilega samansettur al'
gróðri, gosbrunni, styttum og
helluni. A neðri mvndinni eru
heimasæturnar á bænum,
Hrefna og Bára Traustadætur
við upphafið, árið 1959. Tréð er
enn í garðinum og gnæfir nú
yfir annan gróður.
-Rætt við
Áslaugu
Hilmarsdóttur
og Trausta
Björnsson,
sem fengið .
hafa þrisvar
sinnum verðlaun
fyrir garð sinn
að Smáratúni 40
í Keflavík.

EITTHVAÐ SEM
BÝR í FÓIKI
síðastliðnu sumri gerð-
ist sá merkilegi atburð-
ur að eigendur hússins
nr. 40 við Smáratún í
Ketlavík fengu í þriðja skiptið
viðurkenninguna „Fegursti
garðurinn í Keflavík“ fyrir garð
sinn. Eigendur garðsins eru
hjónin Aslaug Hilmarsdóttir og
Trausti Björnsson.
Af þessu tilefni tökum við nú
hús á þcim hjónuin og fræðumst
utn skrúðgarðarækt og hvernig
garðurinn þróaðist hjá þeim. En
þó garður þeirra hafi þótt feg-
urstur garða í Kellavík þrisvar
sinnum, hefur í raun ávallt verið
um nýjan garð að ræða hverju
sinni vegna stöðugra breytinga
á honutn.
Við spurðu þau fvrst, hvað
hafi í upphafi orðið til þess að
áhugi fyrir skrúðgarði við hús
þeirra varð til.
Upphafið
Trausti: „Ég veit það eigin-
lega ekki, þó held ég að þetta hafi
blundað í mér. En hvemig byrj-
unin kom til veit ég eiginlega ekki.
En svo varð það þegar ég var rétt
byrjaður að byggja hérna uppfrá,
að við löbbuðum stundum hérna
suður í gamla Smáratúnið. Þetta
var þá ekki orðin ein gata, og ein-
hvern vegin fór það svo að ég fór
að tala við hjónin Magnús og Dísu,
því fyrst er ég kom liingað leigði
ég eitt herbergi í næsta liúsi við
þau. hjá honum Pétri.
Það var svo gott að tala við þau
og alltaf hægt að koma til þeirra og
spyrja ráða þegar verið var að
hugsa um það hvað gera. Þau gáfu
okkur afleggjara af fjölærum
blómum og ýmislegt er kom að
gagni. Síðan spannst þetta eitt af
öðru og áhuginn óx eftir því sem
tíminn leið. Því held ég að það haft
ekki verið neitt eitt sem kom okkur
af stað.“
Aslaug: „Nei, nema við fengum
áhuga fyrir því að hafa snyrtilegt í
kringum okkur. Það var byrjað á
því að setja þökur og græða upp og
síðan kom það af sjálfum sér að
setja plöntur hringinn f kringum
húsið. Eða eins og ein kona sagði
þá við mig í þá daga: 'Hvað, ætlið
þið að víggirða húsið ykkar?' Þótti
það voða mikið undur að setja ekki
bara í framlóðina og því var eig-
inlega gert hálfgert grín af okkur.
fannst mér svona á tímabili. Held
ég að þetta hafi gengið áfram af
því að maður sá að þetta gat vaxið
og þá fékk maður meiri áhuga, svo
smátt og smátt bættum við meira
við. Þetta gerðist því ekki af neinu
sérstöku. heldur aðallega held ég
til að hafa grænt og fallegt í kring-
um sig“.
SLÁTTUVÉLIN
Þegar trépallar og hellur þöktu allan garðinn var ekki lengur not
fyrir sláttuvélina sem notuð hafði verið frá upphafi. Fékk hún þá
nýtt hlutverk sem blómapottur.