Morgunblaðið - 03.09.2016, Blaðsíða 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 3. SEPTEMBER 2016
✝ Árni Sigurjóns-son fæddist að
Eystri-Pétursey í
Mýrdal 21. mars
1926. Hann lést 22.
ágúst 2016.
Foreldrar hans
voru Sigurjón
Árnason, f. 1891, d.
1986, og Sigríður
Kristjánsdóttir, f.
1884, d. 1941.
Systkini Árna voru
Elí, f. 1922, d. 2008, og Þór-
arinn, f. 1923, d. 2012. Hálf-
bræður samfeðra: Eyjólfur, f.
1947, og Sigurður, f. 1949, d.
2000. Þá ólust upp með þeim
Þórhallur Friðriksson, f. 1913,
d. 1999, Sigurbjartur Jóhann-
esson, f. 1929, og Bergur Örn
Eyjólfs, f. 1938, d. 1996. Hann
var sammæðra Eyjólfi og Sig-
urði.
Árið 1950 kvæntist Árni, Ástu
Hermannsdóttur, f. 1930, d.
1993. Hún var dóttir Hermanns
Friðriks Hjálmarssonar
vélfræðings úr Aðalvík, og Dó-
rotheu Högnadóttur frá Vík.
Ásta ólst upp frá tíu ára aldri
hjá Arnbjörgu Ásbjörnsdóttur
og Jóni Þorsteinssyni í Norður-
Vík.
Börn Árna og Ástu eru: 1)
Þorsteinn, f. 1951, kvæntur Arn-
dísi Ástu Gestsdóttur. Börn
þeirra eru: a) Jón, kvæntur Guð-
rúnu Berglindi Jóhannesdóttur
og eiga þau þrjú börn. b) Þóra,
gift Böðvari Þór Kárasyni og
eiga þau fjögur börn. c) Haukur,
Ólafur, í sambúð með Kristínu
Dagbjörtu Skaftadóttur og eiga
þau eina dóttur. b) Bjarki, í sam-
búð með Gyðu Björgvinsdóttur
og eiga þau tvo syni. c) Dórot-
hea. Systurdóttir Ástu, Hrafn-
hildur Oddný Sturludóttir, f.
1949, d. 2003, kom á heimilið á
unglingsárum og var alltaf talin
ein af systkinunum. Börn henn-
ar eru: a) Sigurður Bjarni
Rafnsson, kvæntur Ingibjörgu
Ástu Sigurðardóttur og eru
börn þeirra þrjú auk dóttur sem
hann átti áður. b) Ásta Kristín
Sigurðardóttir, gift Sigurgísla
Jónassyni og eiga þau þrjú börn.
c) Hermann Sigurðsson, kvænt-
ur Ósk Auðunsdóttur og eiga
þau tvær dætur. d) Hrafnhildur
Sigurðardóttir, gift Elmari Erni
Guðmundsyni og eiga þau tvær
dætur.
Sambýliskona Árna frá 1995
var Friðbjörg Guðmundsdóttir,
f. 1926, d. 1997. Síðustu árin bjó
hann með Sólveigu Guðlaugs-
dóttur, f. 1925, d. 2016. Hún var
jarðsungin síðasta þriðjudag,
30.ágúst.
Árni var bifreiðarstjóri frá
1946-1964, vann síðan við versl-
unarstörf og stjórnun vöruflutn-
inga KS í Vík til 1982. Þá vann
hann við smíðar til 2006 og
keyrði skólabíl í Mýrdal. Einnig
eyddi hann tundurduflum í
nokkur ár við suðurströndina
eftir seinna stríð. Helstu áhuga-
mál Árna voru útivera og hest-
ar. Hann var stofnfélagi Hesta-
mannafélagsins Sindra og
Lionsklúbbsins Suðra.
Útför Árna verður gerð frá
Víkurkirkju í dag, 3. september
2016, klukkan 14.
kvæntur Guðrúnu
Kristinsdóttur og
eiga þau þrjá syni.
2) Sigríður Dórot-
hea, f. 1952, gift
Gunnari Braga
Jónssyni. Börn
þeirra eru: a) Árni,
kvæntur Guðlaugu
Þorvaldsdóttur og
eiga þau þrjár dæt-
ur og eitt barna-
barn. b) Jón Þór, f.
1974, d. 2009. Hann var kvæntur
Hönnu Arnardóttur og eiga þau
einn son. Fyrir átti Jón Þór eina
dóttur. c) Solveig Sigríður, gift
Guðmundi Kr. Ragnarssyni og
eiga þau tvo syni. 3) Sigurjón, f.
1957, kvæntur Margréti Jóns-
dóttur. Börn þeirra eru: a) Árni,
kvæntur Guðrúnu Þóru Mogen-
sen. Þau eiga fjögur börn. b)
Pálmar, í sambúð með Brynju
Ragnarsdóttur og eiga þau eina
dóttur. c) Friðrik, í sambúð með
Birnu M. Þórarinsdóttur. 4)
Hermann, f. 1958, kvæntur Sig-
ríði Magnúsdóttur. Börn þeirra
eru: a) Steinar, kvæntur Ragn-
hildi Ýr Gunnarsdóttur og eiga
þau tvö börn. b) Arnar Freyr, í
sambúð með Sigrúnu Pálma-
dóttur. c) Ástþór. 5) Elín, f.
1961, d. 1997. Eftirlifandi maki
hennar er Brynjar Jón Stef-
ánsson. Börn þeirra eru: a) Sig-
rún Arna, í sambúð með Hilmari
Guðlaugssyni og eiga þau tvö
börn. b) Böðvar Dór. 6) Oddur, f.
1965, kvæntur Ingibjörgu Ýr
Ólafsdóttur. Börn þeirra eru: a)
Það er ekki auðvelt að ætla að
skrifa minningu föður sem hefur
lifað langa og viðburðaríka ævi
eins og Árni frá Pétursey. Auð-
vitað man ég ekki eftir öllu, en þá
er bara að segja frá því sem mað-
ur heyrði, en það var oft glatt á
hjalla í eldhúsinu á Háeyri, þegar
komu saman nokkrir bílstjórar
eftir langan dag og menn fengu
smádreitil út í kaffið. Þá flugu nú
ýmsar skemmtisögur úr amstri
dagsins. Pabbi kom til Víkur 18
ára gamall og vann við að smyrja
bíla Kaupfélagsins, tók síðan
meirapróf og fór að keyra flutn-
ingabíla. Þá keyrði hann rútur
hjá Brandi Stefánssyni um tíma
og einnig hjá Leiðólfi á Klaustri.
Það mun hafa verið snjóavetur-
inn 1951 sem hann fór með póst-
inn á hestum frá Vík til Kirkju-
bæjarklausturs, þá reið hann
einsamall austur Mýrdalssand og
fór með sjónum austur í Álftaver
en fékk síðan fylgd yfir Kúðafljót
og svo áfram austur úr Meðal-
landi og upp úr Landbroti. Slark-
samt hlýtur þetta að hafa verið
um hávetur. Þá var hann í síma-
vinnu hjá Kjartani Sveinssyni,
meðal annars í símalögn í Öræfi
og einnig í Borgarfirði. Lengst af
sinni starfsævi vann hann hjá
Kaupfélagi Skaftfellinga við
akstur, pakkhússtörf og smíðar.
Hann fór á yngri árum, eftir að
hann kom til Víkur, að venja
komur sínar í Norður-Vík en þar
var heimasæta sem heillaði og
eftir að hún hafði verið á Varma-
landi þá giftu þau sig og festu
kaup á neðri hæðinni á Helgafelli
og þar fæddist ég, frumburður-
inn. Fjölskyldan stækkaði og
þurfti stærra húsnæði og keypti
hann þá Háeyri og höfum við
kennt okkur við það hús síðan og
köllum okkur „Háeyringa“. Ekki
var maður mjög gamall þegar
maður fór að keyra hjá pabba og
var það helst ef farið var austur
yfir Sand. Í mörg ár fór hann í
sumarfríum sínum að Pétursey
með fjölskylduna og hjálpaði við
heyskap. Seinna meir fór hann
að ferðast meira, oft var farið í
Grænalón, en þar höfðu nokkrir
Víkurbúar komið sér upp veiði-
kofa og nutu þess að vera úti í
friðsældinni. Þá var ánægjan af
hestum og hestaferðalögum ekki
minni og naut hann þess að
ferðast á hestum og áttu þau
mamma ágæta ferðahesta. Lífið
er samt ekki alltaf tóm hamingja,
og sorgin bankaði upp á þegar
mamma kvaddi þetta líf í ágúst
1993. Tveimur árum seinna kom
hún Ebbý, og lífið var ljúft um
stund, en svo dimmdi aftur og
Ebbý lést í júlí 1997. Á sama
tíma var yngri dóttirin, Elín, að
berjast við sín veikindi sem end-
aðu með sigri „dauðans“ 11. októ-
ber 1997. Pabbi vakti við sjúkra-
rúm Ellu okkar síðustu vikurnar
sem hún lifði og sýndi ótrúlega
þrautseigju, sem hefur reyndar
verið einkennandi fyrir hann alla
tíð. Fyrir nokkrum árum kom
hún Solla og áttu þau nokkur góð
ár og fluttu síðan saman í íbúð
fyrir aldraða í Hjallatúni og síðar
þegar minnið og hugsunin fór að
fara á skjön við raunveruleikann
fluttu þau í hjúkrunarrými Hjal-
latúns, þar sem þau voru í góðum
höndum starfsfólks heimilisins.
Sólveig Guðlaugsdóttir lést hinn
19. ágúst sl. og pabbi þremur
dögum síðar. Takk fyrir allt,
pabbi minn, þú varst mín fyrir-
mynd þó svo að ég „hafi aldrei
komist með tærnar þar sem þú
hafðir hælana“ eins og einn góð-
ur vinur sagði fyrir margt löngu.
Þinn sonur,
Þorsteinn.
Hann pabbi minn kvaddi
þessa jarðvist saddur lífdaga eft-
ir að hafa skilað dagsverki sem
margur yrði stoltur af, þó var
það ekki hans háttur að miklast
af eigin verkum. Það er notaleg
tilfinning þegar nafn hans ber á
góma í samræðum við samferða-
fólk að heyra væntumþykjuna í
hans garð enda var hann hjálp-
samur, ósérhlífinn, spaugsamur
en umfram allt bjargtraustur
persónuleiki. Heimilið okkar að
Háeyri í Vík var gestkvæmt enda
pabbi í þjónustuhlutverki hjá
Kaupfélaginu við að stýra bíla-
flota þess mestan minn uppvöxt í
heimahúsum og þá voru flutning-
arnir lífæð samfélagsins og því
oft ónæðissamt á kvöldin og um
helgar og við þetta ólumst við
systkinin upp, að gera öðrum
greiða var alveg sjálfsagt og ekki
tiltökumál klukkan hvað eða
hvaða dag, enda var það haft eft-
ir Oddi Sigurbergssyni kaup-
félagsstjóra að ef það væru ein-
ungis Árnar Sigurjónssynir í
vinnu hjá félaginu þá væri ekki
vandi að reka kaupfélag. Á Há-
eyri var alltaf pláss fyrir alla,
bæði til borðs eða næturgisting-
ar og margar eftirminnilegustu
stundir í lífinu eru frá eldhús-
borðinu á Háeyri með vinum og
ýmsum kynlegum kvistum sem
foreldrar mínir lögðu rækt við.
Pabbi var einstaklega ósérhlífinn
og hjálpsamur og þess nutum við
Sigga ómælt þegar við hófum bú-
skap af litlum efnum en mikilli
bjartsýni, þá var gott að eiga for-
eldra sem studdu við bakið á
okkur með ómældri vinnu, hvort
sem var í heyskap, byggingum
eða viðgerðum, alltaf var pabbi
boðinn og búinn og kenndi mér
að lífið er bara verkefni sem þarf
að leysa. Eitt mesta hrós sem
mér hefur hlotnast var þegar við
pabbi vorum eitthvað ósammála
um einhverja framhleypni í mér
þegar mamma sagði: þið eruð lík-
ari en þið haldið. Þetta greyptist
í huga mér og í dag er ég ákaf-
lega stoltur af þessari samlík-
ingu. Elsku pabbi minn, kærar
þakkir fyrir uppeldið og alla
hjálpina. Hvíldu í friði.
Hermann.
Af sinni skaftfellsku hógværð
hefði afi minn og nafni líklega
ekki talið þörf á að um hann yrðu
skrifuð minningarorð. Engu að
síður er það svo, að þegar ævi-
skeið spannar heil 90 ár er margs
að minnast og afrekin mörg,
bæði stór og smá, sem verðskuld-
ar meira en nokkur fátækleg orð.
Aðrir þekkja betur og kunna að
segja frá æskuárum hans í Pét-
ursey, lífsbaráttu ungra hjóna
við að koma undir sig fótunum í
Vík og öllum ævintýrunum í
vöru- og fólksflutningum yfir
sandana svörtu og óbrúaðar ár,
sjálfsagt alloft í varasömum
veðrum.
Margar af mínum fyrstu
bernskuminningum tengjast Há-
eyrinni enda eyddi ég ófáum
stundum þar hjá ömmu og afa.
Þar var alltaf gott að vera.
Amma stóð vaktina heima með-
fram vinnu í Kaupfélaginu og afi
kom heim í hádeginu úr pakk-
húsinu eða trésmiðjunni til að
næra sig og fá sér stuttan hádeg-
islúr áður en verkefni dagsins
voru kláruð. Þannig gekk lífið
sinn vanagang. Við veikindi og
fráfall ömmu breyttist lífið en afi
bar sig vel, þó að ég geti ímyndað
mér að það hafi tekið sinn tíma
að finna taktinn að nýju.
Ekki liðu svo mörg ár þar til
sorgin kvaddi dyra að nýju við
fráfall Ellu, sem tók einnig mik-
inn toll af afa. En áfram hélt
hann.
Afi var afar fróður um bæi,
kennileiti og staðhætti um Suð-
urlandið allt og víðar, enda var
hann víðförull um sveitirnar báð-
um megin sanda á sínum yngri
árum, hvort sem var á hestum
eða hraðskreiðari fararskjótum.
Á ferðum mínum um Suðurland-
ið hin síðari ár minnist ég bíl-
ferðar með honum frá Vík til
Reykjavíkur þegar ég var líklega
á 12. ári. Þar reyndi sá gamli að
stimpla rækilega inn í hausinn á
þeim litla fjölmörg bæjarheiti og
merkilega staði sem í minning-
unni virtust vera jafn margir og
kílómetrarnir til höfuðborgarinn-
ar. Eitthvað eimir enn af þessari
kennslustund þó að námsefnið
hafi verið töluvert að umfangi.
Eftir því sem árin liðu og lengra
varð á milli okkar fækkaði sam-
verustundunum en alltaf var
jafngott að koma á Háeyrina og
ávallt dregnar fram veitingar af
ýmsu tagi. Oftar en ekki var á
boðstólum eitthvert kjötmeti,
jafnan reykt og yfirleitt í feitari
kantinum, sem fáum þótti reynd-
ar jafn girnilegt og afa.
Víkin og Mýrdalurinn var
hans heimavöllur og hvergi ann-
Árni Sigurjónsson
Amma var alltaf
tilbúin að passa
okkur, til dæmis
þegar við vorum
litlir þá kom hún upp á Kiðafell
með Kötu frænku og passaði
okkur í hálfan vetur meðan
mamma og pabbi voru að vinna.
Þegar við gistum hjá ömmu þá
sváfum við á gólfinu í svefnher-
berginu hennar, með gult sæng-
urver. Áður en við fórum að sofa
fór amma með bænir og sálma
fyrir okkur. Amma bakaði líka
langbestu pönnukökur og
skinkuhorn í heimi. Amma var
alltaf að prjóna og sauma eitt-
hvað og hún var tilbúin að prjóna
allt fyrir okkur. Einu sinni báð-
Guðlaug
Magnúsdóttir
✝ Guðlaug Magn-úsdóttir fædd-
ist 5. desember
1926. Hún lést 9.
ágúst 2016.
Útför Guðlaugar
fór fram 18. ágúst
2016.
um við ömmu um
ullarsokka og hún
prjónaði tvö pör á
einu kvöldi. Lopa-
peysurnar sem
amma prjónaði á
okkur hafa gengið á
milli krakkanna á
Kiðafelli og flest
börnin á Kiðafelli
eiga lopapeysu eftir
hana.
Við fórum oft
með ömmu norður á Strandir í
sumarbústaðinn og þá sat hún
alltaf á milli okkar í bílnum á
leiðinni. Þar tíndum við með
henni fullt fullt af bláberjum og
krækiberjum. Hún kenndi okkur
líka að finna og tína fjallagrös.
Þegar hún bjó í Sólheimunum þá
fórum við alltaf með henni að þvo
þvottinn upp á 12. hæð og settum
andlitin í gluggann á þvottavél-
inni og við hristumst allir.
Hún var langbesta amma í
heimi.
Þorsteinn og Cýrus.
Ástkær eiginkona mín og móðir okkar,
STEINUNN ALDA GUÐMUNDSDÓTTIR,
Háaleitisbraut 41,
lést á líknardeild Landspítalans 24. ágúst
síðastliðinn. Útförin hefur farið fram í
kyrrþey að ósk hinnar látnu.
.
Ásbjörn Valur Sigurgeirsson
Guðmundur Ásbjörnsson
Ester Ásbjörnsdóttir
Innilegar þakkir fyrir allar kveðjurnar og
þann hlýhug, samúð og vináttu sem þeim
fylgdu við andlát og útför
ÓLAFAR ELDJÁRN
þýðanda og ritstjóra,
Öldugötu 30, Reykjavík.
Fyrir okkar hönd og allrar fjölskyldunnar,
.
Stefán Örn,
Kristján Andri, Davíð,
Stefán Hallur og Ágúst Breki Eldjárn.
Elskuleg dóttir, systir, móðir, tengdamóðir
og amma okkar,
ÞORBJÖRG HALLDÓRA
GUNNARSDÓTTIR,
andaðist á krabbameinsdeild Landspítalans
mánudaginn 29. ágúst. Útförin fer fram frá
Guðríðarkirkju fimmtudaginn 8. september
klukkan 13.
.
Guðrún Jóhannsdóttir,
Linda Óskarsdóttir, Halldór Magnússon,
Gunnar Magnússon, Sigrún Auðunsdóttir,
Guðbjörg Magnúsdóttir, Ragnar Ingólfsson,
Berglind Óskarsdóttir,
Andri Óskarsson, Lilja Þórarinsdóttir,
systkini og barnabörn.
Ástkær eiginkona mín, móðir, tengdamóðir,
dóttir og systir,
KRISTJANA ARNARDÓTTIR,
Básahrauni 46, Þorlákshöfn,
áður búsett að Hlíðarhjalla 59,
Kópavogi,
lést á líknardeild LSH í Kópavogi 29. ágúst. Útförin fer fram frá
Digraneskirkju þriðjudaginn 6. september klukkan 15.
Blóm og kransar afþökkuð en þeim sem vildu minnast hennar
er bent á Krabbameinsfélagið eða Ljósið.
.
Jakob Örn Haraldsson,
Örn Sævar Hilmarsson, María Björk Sverrisdóttir,
Örn Sævar Eyjólfsson, Viktoría Jóhannsdóttir,
Jóhann Örn Arnarson, Hjördís Blöndal,
Vignir Arnarson, Dagný Magnúsdóttir,
Íris Arnardóttir.
Hjartkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
JÓHANN ANTONSSON
sjómaður,
Nesvegi 4, Hauganesi,
lést á Sjúkrahúsinu á Akureyri 29. ágúst.
Útför verður frá Árskógskirkju laugardaginn 10. september
klukkan 15.
.
Petrea Jenný Gunnarsdóttir,
Gunnar Anton Jóhannsson, Hannesína Scheving,
Svanbjörg Jóhannsdóttir, Ívar Sizemore,
Heiðar Jóhannsson, Anna Sigrún Sigurðardóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Þökkum auðsýnda samúð vegna andláts
og útfarar ástkærrar móður okkar,
JÓHÖNNU BJÖRNSDÓTTUR
húsfreyju,
Skarfshóli í Miðfirði.
.
Kristín Dóra Margrét Jónsdóttir,
Jón Ívar Jónsson,
Magnús Ari Jónsson.